จึงได้บรรจงต้มข้าวหอมมะลิอย่างดีใส่ข้าวเหนียวนิดหน่อย..ทั้งหอม..เหนียวนุ่ม..น่าทาน..ตักใส่ภาชนะที่เก็บความร้อน..ไปเยี่ยมครูตอนเช้าๆ ในใจก็อดคิดคาดหวังว่าครูจะต้องจำข้าวต้มมื้อนี้ไปอีกนาน

ก่อนนอนคืนนี้ผู้เขียนอยากเขียนบันทึกถึงครูคนหนึ่งค่ะ..ทั้งนี้เนื่องจากเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนว่าโรคมะเร็งที่ครูต้องเผชิญอยู่ได้กระจายไปที่ตับ..ทำให้อดคิดไปว่าครูอาจจะอยู่กับเราได้ไม่นาน..ครูคนนี้ดุมากในการรับรู้ของนักศึกษาทำเอา น.ศ.ร้องไห้ไปหลายคน..รวมทั้งผู้เขียนด้วยค่ะ..แต่อีกภาพคือเป็นครูผู้ใจดีอย่างน่าใจหาย..ช่วย น.ศ.ที่อยู่ในความดูแลให้จบได้ทุกคน..และผู้เขียนรู้มาว่าครูเป็นผู้ที่มีวิญญาณความเป็นครูสูงมาก..
กล่าวคือครูเคยนั่งรถไฟไปสอนคนลาวที่เวียงจันทร์ เพราะรถตู้ของคณะไม่ว่าง..ลึกๆผู้เขียนจึงอดชื่นชมครูอยู่ในใจค่ะ..

กระทั่งวันหนึ่งครูต้องนอนโรงพยาบาลเพราะโรคมะเร็ง..ช่วงที่ครูนอนโรงพยาบาล น.ศ.ก็ผลัดกันไปนอนเฝ้าค่ะ..แพทย์ผ่าตัดเอาก้อนมะเร็งออกให้..หลังผ่าตัดให้งดน้ำและอาหารอยู่หลายวันจนเริ่มทานข้าวต้มได้..ผู้เขียนจึงอยากให้ครูได้ทานข้าวต้มที่อร่อย มากที่สุด(ที่ไม่ใช่ข้าวต้มของโรงพยาบาล)..จึงได้บรรจงต้มข้าวหอมมะลิอย่างดีใส่ข้าวเหนียวนิดหน่อย..ใบเตยสักเล็กน้อย..ทั้งหอม..เหนียวนุ่ม..น่าทาน..ตักใส่ภาชนะที่เก็บความร้อน..ไปเยี่ยมครูตอนเช้าๆ ในใจก็อดคิดคาดหวังว่าครูจะต้องจำข้าวต้มมื้อนี้ไปอีกนาน..และแล้ววันนั้นครูก็ทานข้าวต้มได้มากเป็นพิเศษค่ะ..

ทุกวันนี้เวลาครูเจอผู้เขียนและเพื่อนๆพี่ๆครูจะบอกว่า.."คนนี้..เขาต้มข้าวมาให้ครูตอนครูป่วย"..

ผ่านไปเกือบ 2 ปี ขณะที่ผู้เขียนนั่งอยู่บนรถทัวร์เพื่อเข้ากรุงเทพฯไปสอบสัมภาษณ์ APN (Advanced Practice Nurse:ผู้ปฏิบัติการพยาบาลขั้นสูง) จะด้วยบังเอิญหรืออะไรไม่ทราบได้..ครูโทรเข้ามือถือและบอกว่า.."ครูขอให้เธอโชคดี..สอบได้นะ.. "

วันนี้ผู้เขียนได้เป็น APN แล้วค่ะ จึงระลึกถึงคำอวยพรของครูค่ะ...และได้แต่ภาวนาว่า..ขอให้ครูอยู่กับเราตราบนานเท่านานค่ะ..