ให้ทุกข์แก่ท่าน...ทุกข์นั้นถึงตัว

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ทำให้เด็ก ๆ ป่วยกันเยอะ บางคนก็ขอลานอนอยู่บ้าน คุณครูก็ป่วยแต่ต้องลากสังขารมาโรงเรียนประมาณแบบว่า สู้โว้ย ......ค่ะ

วันนี้ก็ขอเล่าเรื่องเด็ก   อุจจาระฟ้อง (เรียกขี้ไม่สุภาพ) ในห้องให้ฟังกันเล่น ๆ สักหน่อย  เรื่องก็มีอยู่ว่า ในช่วงเช้าของกิจกรรมสนทนาข่าวสาร เราก็อบรมเรื่องการพูดจาให้สุภาพ ไม่พูดคำหยาบ ประเภท มึง กู ห้ามเด็กขาด  และเวลาก็ผ่านไปตั้งแต่เช้าจนถึงช่วงบ่ายโดยไม่มีใครพูดคำหยาบ เราก็คิดว่าการอบรมเมื่อเช้านี้คงจะได้ผล

                   แต่แล้ว......ก็มีเสียงของเด็กหญิงเขมิยา หรือน้องป๊อบ (สาวสุพรรณโดยกำเนิดแต่เมื่อรถทัวร์กรุงเทพวิ่งผ่านมาเท่านั้นหล่ะ สำเนียงของเธอก็เยื้องเป็นสาวกรุงเลยค่ะ)โดยเธอตั้งใจจะทำตัวเป็นเด็กดีให้คุณครูภูมิใจ ฟ้องว่า “ คุณครูขาไอ้ดังมันเรียกอีป๊อบค่ะ” (กรุณาอ่านเป็นสำเนียงกรุงเทพด้วยจะเป็นพระคุณ อิ ...อิ  ) โอ้โฮ...ในห้องเงียบกริบเลยหลังจากได้ฟังคำฟ้องของน้องป๊อบ ส่วนคุณครูฟังแล้วอึ้งเลยค่ะ   ไม่รู้จะอบรมใครก่อนระหว่างเด็กชายดังพูดคำหยาบหรือน้องป๊อบที่ช่างฟ้อง.......

                แต่ก็ดีเหมือนกันเพราะหลังจากนั้นเด็ก ๆ ก็ลดการพูดคำหยาบไม่มีใครมาฟ้องอีก ถ้ามองในแง่ดีก็เพราะเด็กเริ่มมีมีพัฒนาการที่ดีขึ้น แต่ถ้ามองในอีกด้านหนึ่ง ก็อาจจะกลัวพลาดเหมือนน้องป๊อบ ที่ฟ้องแล้วตัวเองโดนด้วยก็ได้

                แต่จากเหตุการณ์นี้กลับทำให้ครูได้คิดว่าเรื่องบางเรื่องก่อนที่เราจะพูดออกไปเราควรจะ“คิดก่อนพูด”

ไม่อย่างนั้นก็อาจจะเข้าข่าย สุภาษิตที่ว่า “ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว”  หรือเปล่า