มีอยู่อย่างหนึ่งครับ อยากลองทำ แต่ก็ยังทำไม่ได้สักที อย่างเก่งก็ทำได้อยู่ประมาณสองสามสัปดาห์ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ แค่อยากไม่โกนเคราสักเดือนหนึ่ง ล้าสุดด้วยความวุ่นวาย แถมด้วยมีดโกนหาย เลยไม่ได้โกนมาสองสัปดาห์ แต่ปรากฏเมื่อต้นสัปดาห์ไปประชุมที่ มอ. เลยโกนเคราที่เก็บไว้ได้สองสัปดาห์ ถามว่า ทำไมต้องโกน คำตอบไม่ได้ซับซ้อนอะไรครับ แค่ไม่อยากให้เพื่อนสนิทมิตรสหายตกใจ ไม่กล้าเข้ามาคุยด้วย เท่านั้นเอง

แอ๊ะ หรือว่า ผมคิดไปเอง คิดว่า คนอื่นคงรับใบหน้าอันเต็มไปด้วยเคราของผมไม่ได้ ฮิฮิ จริงครับ ผมคิดไปเอง แต่ความคิดนี้ของผมมีมูลเหตุครับ คือ เมื่อครั้งแรกที่ผมมาปัตตานี ผมเจอกับคนที่เต็มไปด้วยหนวดเคราเดินกันอย่างขวักไขว่ ผมไม่เคยเจอมากอย่างนี้เลยที่บ้านผม (ตอนนั้น) ผมรู้สึกว่า เขาดุ เขาน่ากลัว แล้วผมก็ใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะยอมรับได้ว่า อันนี้มันเรื่องธรรมดา แล้วตอนนี้ผมอยู่ในที่นี้เกินกว่าสิบปีแล้วครับ ผมก็อยากไว้เครายาวๆ ดูบ้าง

แต่นั่นแหละครับ ผมยังทำใจไม่ได้เหมือนกัน อันเนื่องจากผมอยู่ท่ามกลางความหลากหลายทางวัฒนธรรม (ฮาฮาฮา พูดซะวิชาการเลย) ผมคิดเล่นๆ ว่า หลายคนคงหงายหลังแน่ หากมาเจอผมเมื่อหนึ่งเดือนผ่านไป ในขณะที่เคราเต็มหน้าผม แล้วอาจจะหาว่าวิปริตไปแล้ว ฮิฮิ

คือ..............อ ถ้าอยู่ๆ มันยาว แล้วสวยเลย ก็ดีนะครับ แต่บังเอิญกว่าเครามันจะยาวต้องใช้เวลา แล้วผมว่ากว่ามันจะยาวนะ ใบหน้าผมคงอัปลักษณ์น่าดู แต่คิดว่า เมื่อมันยาวอย่างพร้อมเพรียงกันแล้ว ผมคงหล่อน่าดู ฮิฮิ (กำลังยกอะไรบางอย่างอยู่ ฮาฮาฮา)

ตอนนี้หวังไว้เล่นๆ ว่า คงต้องรอให้มีคำนำหน้าว่า ดร. ก่อน เพราะตอนนั้นทำอะไรน่ารักๆ คนคงไม่รักเกียจเท่าไร ฮิฮิ

จบแค่นี้แล้วกันครับ