ความเชื่อเรื่องกรรมในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู
มีความเชื่ออยู่สองสายใหญ่ ๆ คือ ความเชื่อตามกฎแห่งธรรมชาติ มีสิ่งทำให้เกิดขึ้นเป็นไปตามเหตุและผล ไม่มีสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไปอย่างลม ๆ แล้ง ๆ และกฎแห่งหลักธรรม เป็นกฎการทำของคนเรา ที่ว่าทำดีย่อมได้ความดีที่ทำ การทำพิธีบูชายัญก็เป็นการทำดีอย่างหนึ่ง
ชาวฮินดูเชื่อว่า มีชาติหน้ามีการเกิดใหม่ เมื่อร่างกายตายแล้ว ชีวาตมันก็ออกจากร่างไปอาศัยร่างใหม่เหมือนคนเราเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ไปตามกรรมตามเวรของตน การเดินทางของชีวาตมันนั้นมีสองทางคือ ทางมืดเป็นทางเดินของคนทำกรรมชั่วกับทางสว่างเป็นทางเดินของคนบำเพ็ญตบะแบบนักบวชเพื่อบรรลุโมกษะ หรือ พรหมัน ในที่สุด
คำว่าโมกษะ คือ ความหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดของคนเรา เป็นเป้าหมายสูงสุดของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู การที่คนเราจะเข้าถึงโมกษะได้นั้นบางคนเข้าถึงได้ด้วยความรู้ แต่บางคนเข้าถึงได้ด้วยความภักดี
ผู้ที่เดินทางไปสู่โมกษะเราเรียกว่า พวกโยคะ หรือโยคี หรือที่เราเรียกคุ้นชินก็คือ พระฤาษี การบำเพ็ญตบะ คือการเผากิเลสที่มีในตน หรือการทำให้ ร่างกายและจิตใจตนเองนั้นหมดอำนาจครอบงำ ก้าวไปสู่ความเป็นอิสรภาพ วิธีการบำเพ็ญตบะ ก็เหมือนกับการย่างหรือปิ้งชิ้นเนื้อให้มันสุกสนิทนั้นเอง.
