ภาคเรียนนี้แป๋มมีโอกาสได้สอนนักเรียนแผนการเรียนท้ายๆ ห้องม.5/7 ในการคิด project ที่ต่อยอดการเรียนรู้เรื่องสิ่งแวดล้อมชุมชน พวกเขารวมกลุ่มหนุ่มน้อยในหมู่บ้านที่เรียนห้องเดียวกันทั้ง 8 คน มาขอพบครูแป๋มแบบกล้าๆกลัวๆ ด้วยเป็นการอยากคิดต่อยอดในสิ่งที่รุ่นพี่ทำเอาไว้ ด้วยความที่(พวกเขาบอกเป็นเสียงเดียวกัน) ครูแป๋มเป็นครูคนแรกที่ให้โอกาสพวกเขาได้ลองคิดลองทำ และจะพาไปประลองยุทธกับโรงเรียนอื่นๆด้วย...
ก่อนปิดภาคเรียนที่ 1
พวกเขาได้มาหาครูแป๋มทุกวันหลังเลิกเรียนเพื่อนำเสนอโครงร่างโมเดล
(ทำจากกระดาษกล่องลังสีน้ำตาลธรรมดานี่แหละค่ะ) ของสิ่งประดิษฐ์ที่คิดจะทำ
และสัญญาว่าพอเปิดภาคเรียน
ครูแป๋มจะได้พบสิ่งประดิษฐ์ที่เป็นงานชิ้นแรกในชีวิตของการเป็นเด็กห้องท้าย
ที่ใครต่อใครก็มีแต่ว่า...ว่า....ว่า...และว่า...เป็นกลุ่มที่ไม่มีความสามารถแถมชอบก่อเรื่องก่อราวประจำ
(อืม..ถ้าทุกท่านเห็นการระบายความรู้สึกของพวกเขาในวันนั้นละก็...ได้ฟิวส์ซะไม่มีค่ะ)...พี่ๆ..เขาจะบอกแป๋ม(กระซิบ)อย่าไปเสียเวลากับเด็กพวกนี้เลยน่า.....
จากคำพูดของพี่ๆแป๋มไม่ได้ตอบกลับไป
ได้แต่ครุ่นคิดคนเดียว
เออหนอ...แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่เด็กห้องท้ายจะมีโอกาสได้แสดงฝีมือซะที..น่าสงสารจัง...นี่คือที่มาที่ทำให้แป๋มก็อดที่จะเสริมแรงให้พวกเขาพิสูจน์ให้ได้ว่า....พวกเขาก็มีฝีมือเหมือนกัน...จ้า
และแล้วก็รออย่างใจจดจ่อว่าเมื่อไหร่เปิดเทอมจะได้เห็นสิ่งประดิษฐ์จากแนวคิดเด็กห้องท้ายเสียที.
เห็นด้วยคะที่ไม่ค่อยมีใครสนใจเด็กห้องท้าย บางทีมองข้ามในสิ่งที่เขาทำได้ดีกว่าเด็กห้องเก่งตั้งหลายอย่าง
ค่ะ ขอบคุณครูทิพที่เข้าใจและเห็นใจเด็กๆเหล่านี้ ซึ่งเขากำลังพิสูจน์ตัวเองอยู่ค่ะ แล้วจะมาเล่าให้ฟังต่อนะคะ
เด็กมีความถนัดในแต่ละเรื่องไม่เท่ากันครับ
ต้องดึงความถนัดของเขาออกมาให้ได้และพัฒนาให้ได้สูงสุด
ขอบคุณครูต้นมากๆค่ะ ที่ครูกล่าวมาถูกต้องที่สุดเลยค่ะ