ลมหนาวโชยมาจากระเบียงชั้นเจ็ดที่พักพิงยามไกลบ้านของฉันเป็นลมหนาวที่มาพร้อมกับความคิดถึง ความเหงา และความเศร้าในโอกาสเดียวกัน
ฉันมุดตัวอยู่ในผ้าห่ม ชั่วโมงแล้ว ชั่วโมงเล่า ทั้งๆ ที่มีงานกองสุ่มอยู่รอบตัว
แต่ฉันไม่ตำหนิตัวเองเลยสักนิด
ฉันกำลังอยู่กับตัวเอง หยุดคิด หยุดทบทวน
และหยุดให้ความเศร้าได้ทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่
---------------------------
ทุกฤดูหนาวเมื่อครั้งที่ฉันยังเรียนที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
การเริ่มต้นของฤดูหนาวอาจไม่ได้รับรู้ด้วยอากาศเย็นที่มาปะทะผิวกาย
หากแต่รับรู้ด้วยเสียงจากเครื่องขยายเสียงของนักศึกษาคณะต่างๆ พากันเคลื่อนขบวนรับบริจาคเสื้อผ้าเครื่องกันหนาวมาตามบ้านพัก หอพัก หรือแม้แต่ใต้ถุนอาคารเรียนล่วงหน้าอากาศหนาวที่กำลังจะมาอย่างสม่ำเสมอ
เป็นบรรยากาศแห่งความร่วมแรงรวมใจกันทั้งที่ไปร่วมด้วยแรง และส่งของไปช่วยงาน
และฉันก็เป็นหนึ่งในกลุ่มนักศึกษาที่ทำกิจกรรมเช่นนี้ทุกปี
การไปทำกิจกรรมบนดอยสูงของพวกฉัน แม้ไม่ได้ยิ่งใหญ่ ไม่ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงใดๆ
หากแต่อย่างน้อยก็ทำให้พวกฉันซึ่งอยู่ในวัยแห่งการแสวงหาได้เรียนรู้ความสุขของการมอบ “รอยยิ้ม” ให้กับเด็กน้อยแก้มแดง ชายชราผมขาว แม่เฒ่าหลังโกง หรือหนุ่มสาวขี้อาย ในหมู่บ้านที่พวกเราหอบหิ้วข้าวของเครื่องใช้กันหนาว และกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ ไปเรียกเสียงเฮฮาด้วยความตั้งใจ
ช่วงเวลาในการมอบรอยยิ้มให้กับผู้คนที่เผชิญลมหนาวของฉันห่างหายไปด้วยกาลเวลาและบทบาทหน้าที่ของตนเอง
การเปลี่ยนจากนักศึกษามาเป็นคนทำงานทำให้เรื่องราวเหล่านั้นเหลือเพียงความทรงจำไปเสีย
ฉันคิดถึงบรรยากาศเหล่านั้นเหลือเกิน
ขอบคุณ โครงการจิตอาสาโกทูโน
ที่ทำให้ฉันได้มีโอกาสได้มอบรอยยิ้มและไออุ่นให้กับผู้อื่นอีกครั้ง
ได้เติมเต็มช่วงเวลาแห่งความประทับใจในวันวานอีกครั้ง
และฉันยิ่งปรีดาขึ้นเมื่อได้มีโอกาสได้ต้อนรับคณะจิตอาสาโกทูโน ณ บ้านสุขใจของฉันในคืนวันแรกแห่งเมืองล้านนา
อยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ จัง...

----------------------------------
ฉันนอนมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มมานานแค่ไหนแล้ว
ฉันปล่อยให้ความคิดตัวเองล่องลอยไปถึงไหนแล้ว
ฉันจมอยู่กับความเศร้ามากพอหรือยัง...
ฉันลุกจากที่นอนให้ทุกส่วนของร่างกายได้รับลมหนาวพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าอีกครั้ง
ฤดูฝนผ่านไปแล้วฤดูหนาวกำลังเข้ามา...
ฤดูหนาวแห่งรอยยิ้ม และการแบ่งปัน
-สวสดีค่ะ
-
พิมพ์ดีด
ลมหนาวกำลังมา
อ่านบทความทำให้เห็นภาพลมหนาวชัดเจน
นึกถึงเพลง เพลงหนึ่ง ..พอย่างเข้าเขตหน้าหนาว..ลมหนาวก็โชยพัดกระหน่ำ เสียงเรไรร้องก้องสนั่น....
ไปปลูกป่าแก้หนาวกันไม๊ ที่นี่คะ ขอบคุณค่ะ
มีอีกเพลงหนึ่งค่ะ
หนาวกายผิงไฟค่อยยังชั่ว หนาวตัวห่มผ้าพอให้หาย
หนาวใจทำอย่างไรจะมีแรง (ไม่รู้ร้องถูกป่ะ)
เดือนยี่แล้วนั้น มันเข้าหน้าหนาว กล๋างคืนมันยาว ยิ่งหนาวนานแจ้ง
ยามหนาวบ่าวหนาว สาวซ้ำมาแกล้ง บ่เหลียวกอยแยง พี่จั๊น
ห่มผ้าหลายผืน เมื่อคืนก่อนนั้น ก็อุ่นเปียงอั้น ก๋าโย
ปายในนี้เจ็บ หนาวเหน็บอักโข อันหนาวมโน โผซบใผได้ โผซบใผได้.
สวัสดีคะ อาจารย์ naree
เห็นอาจารย์ใส่เสื้ออุ่นๆ แล้วค่อยรับกับบรรยากาศหน่อยคะ
กิจกรรมดีๆ ทำแล้วก็มีความสุขเสมอนะคะ
ขอบคุณที่แวะมาให้กำลังใจคะ
---^.^---
สวัสดีคะ คุณ krutoi
ขอบคุณนะคะที่แวะมารับลมหนาวด้วยกัน
แวบไปปลูกป่ากับครูแล้วนะคะ
หนาวเนื้อห่มเนื้อจึงหายหนาว อิอิ
---^.^---
น้องพิมพ์
ต้องขอบคุณมากครับ...ที่ช่วยประชาสัมพันธ์
:)
เอาภาพ "บ้านสุกใจ๋" มาฝากด้วยครับ
สวัสดีค่ะ ตามพี่ชายมาค่ะ
อากาศเริ่มหนาวอย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ
สวัสดีคะ คุณเสือผู้หญิง
ขอบคุณที่แวะเวียนมาร้องเพลงแก้หนาวกันนะคะ
ยินดีต้อนรับสู่ค่ำคืนแห่งลมหนาว
---^.^---
สว้สดีค่ะน้องพิมพ์ดีด
ดีใจที่วันนี้ได้พบและเจอกัน หลังจากได้คุยกันนานมากแล้ว
ชื่นชมกับ โครงการจิตอาสา ค่ะ เพราะการตั้งใจทำอะไรก็ตามที่เป็นไปเพื่อเกื้อกูลผู้อื่นนั้น...ย่อมมีเจตนาดีเป็นที่ตั้งมั่น เป็นฐานอันแข็งแกร่งของ "ความดี"
ฉันนอนมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มมานานแค่ไหนแล้ว
ฉันปล่อยให้ความคิดตัวเองล่องลอยไปถึงไหนแล้ว
ฉันจมอยู่กับความเศร้ามากพอหรือยัง...
อ่านแล้วหายหนาว หายเศร้า ... ^_^...
อ่านสำนวน ภาษา แล้ว...เพลิดเพลิน จำเริญใจเป็นอย่างยิ่ง
พี่ไปพลิกอ่าน หนังสือ เรื่อง "หน่อไม้" ของเหล่านักเขียนที่เดินทางไปชนบท ๑๐ วัน เขียนเรื่องราวได้เป็นหนังสือหนึ่งเล่ม ...
ไปคราวนี้ เขียนหนังสือกันสักเล่มดีมั้ยครับ
สวัสดีคะ พี่ชาย อ.ขจิต
เดี๋ยวนี้เสือปืนไวท่าทางความเร็วจะลดลงนะคะเนี้ยะ โดนแซงหลายทีแล้วนา...แต่ยังไงก็ดีใจที่พี่ตามมาให้กำลังใจกันสม่ำเสมอนะคะ
ชื่นชมเฉยๆ ไม่ค่อยอยากรับเท่าไรคะ พี่ต้องมาด้วยกันถึงจะโอเค...
ขอบคุณนะคะ
---^.^---
ปล. ชื่อพี่ชายเนี้ยะ ยาวได้อีกนะคะ...อิอิ
สวัสดีเจ้า อาจารย์ทนัน
หน้าหนาวคราวนี้เจอบ่าวใจฮ้าย
ขอเปลี่ยนโคลงกลอน ฮื้อสอดคล้องการณ์...
เดือนยี่แล้วนั้น มันเข้าหน้าหนาว
กล๋างคืนมันยาว ยิ่งหนาวนานแจ้ง
ยามหนาวสาวหนาว บ่าวซ้ำมาแกล้ง บ่เหลียวกอยแยง น้องนาง
ห่มผ้าหลายผืน เมื่อคืนก่อนนั้น ก็อุ่นเปียงอั้น ก๋าโย
ปายในนี้เจ็บ หนาวเหน็บอักโข อันหนาวมโน
โผซบใผได้ โผซบใผได้.
ขอบคุณเจ้า
---^.^---
อ้ายเอกเจ้า
จัดรูปบ้านสุขใจเวอร์ชั่นสองปีก่อนเน้อเจ้า ตอนนี้ต้นไม้เยอะขึ้นกว่าจมเลยเจ้า
เขียนหนังสือ...ความคิดชั้นเอกเลยเจ้า...
ตกลงตามนั้น เขียนหนังสือกัน เขียนหนังสือกัน
---^.^---
สวัสดีคะ kittyjump
ขอบคุณที่ตามพี่ชายมาทักทายกันนะคะ
---^.^---
"เขียนหนังสือกัน เขียนหนังสือกัน"
แล้วจะมีเวลาไหมเนี่ยะ??
สวัสดีคะ พี่คนไม่มีราก
งานสัปดาห์หนังสือผ่านไปแล้ว แสดงว่าเราเจอกันครบหนึ่งปีแล้วใช่ไหมคะ...นานโขเลยที่เดียว แล้วเมื่อไรหนอจะได้เจอกันอีก
โครงการจิตอาสา หากพี่พอมีเวลาไปด้วยกันนะคะ ไปสร้างรอยยิ้มและทำความดีร่วมกันคะ
ความเศร้าไม่ได้เกาะกินเรา
หากแต่เราต่างหากที่ไม่ยอมปล่อยให้มันจากไป...
แต่กว่าจะคิดและทำได้ก็หมดเวลาไปหลายเลยคะ
ขอบคุณที่แวะมาให้กำลังใจกันนะคะ
---^.^---
แหม อ้ายเอก
แซวน้องหรือว่าแซวตัวเองเจ้า
ผ่านสัปดาห์วิกฤตนี้ไปได้ ก็สบายละจ้า...
---^.^---
พิมพ์ดีดหลานจั๊น เติงตันอักขร๋า แปล๋งค่าวตอบมา ไขจ๋าบอกแจ้ง
ยามหนาวสาวหนาว บ่าวซ้ำมาแกล้ง บ่เหลียวกอยแยง นางน้อง
สาวสันปูเลย ต๋ามเกยยินฮ้อง บ่หมีใผข้อง เคิ้นเลย
ขอหื้อหลานไท้ อย่าได้อยู่เฉย ปะคนปันเกย เวยเวยเน้อเจ้า เวยเวยเน้อเจ้า.