การปลูกฝังพฤติกรรมเด็ก

          เมื่อเช้านี้บนโต๊ะอาหาร  คนหุงข้าวที่บ้านเล่าให้ฟังว่าเมื่อวานที่โรงเรียนเขาเลี้ยงขนมคนจน  ปรากฏว่าเจ้าแพมลูกคนรวยชอบกินมาก กินเสีย 2 ชามใหญ่

           แล้วก็มีการมาทายผมอีกว่ารู้ไม๊ว่าขนมคนจนคืออะไร  ผมส่ายหน้า    เลยเฉลยว่าขนมคนจนก็  “ถั่วเขียวต้ม” ยังไงล่ะ   ที่เรียกว่าขนมคนจน ลูกสาวผมเป็นคนตั้งชื่อเองครับ  เพราะชอบซื้อถั่วเขียวไปต้มกินกันเองกับตาและยายที่บ้าน

          คนหุงข้าวที่บ้านผมเล่าต่อว่า  เจ้าแพมที่ว่า เป็นคุณหนูลูกนายห้าง  มีรถเก๋งคันใหญ่มาส่งทุกวัน  ไม่น่าเชื่อว่าจะมาชอบกินถัวเขียวต้มน้ำตาลได้  เพราะกินเสียสองชามใหญ่ 

          ข้อคิดจากเรื่องนี้  ผมว่า เด็กจะเป็นอย่างไร  ขึ้นอยู่กับกระบวนการขัดเกลาของเรา ที่จะ “ปั้น” ให้เขาเป็นครับ

          จากตัวอย่างข้างต้น  ถ้าเราต้องการให้เด็กมีชีวิตอยู่อย่าง “พอเพียง” บนความเรียบง่าย  เราก็สามารถทำได้ โดยจัดกิจกรรมวิถีชีวิตให้อยู่บนความเรียบง่าย  เด็กจะขึ้นอยู่กับเราครับ ว่าจะให้เขาไปทางไหน

          มีบางโรงเรียนครับ  เป็นโรงเรียนในชนบท  แต่เอา “ตู้ไอติม” มาตั้งขายให้เด็ก  โดยบอกว่าอยากให้เด็กเขาได้กินของที่  “ทันสมัย” บ้าง  แต่หารู้ไม่ว่า  ความทันสมัยดังกล่าว ได้ทำความเดือดร้อนให้ผู้ปกครองเป็นอย่างมาก

          ยิ่งตอนนี้  กระแสบริโภคนิยมกำลังเชี่ยวกราก   โรงเรียนคงจะต้องสร้างกระแส “ความพอเพียง” ในโรงเรียน มาขัดเกลาเพื่อ “ปั้น” เด็กให้ได้อย่างเป็นรูปธรรม

           อย่าให้ใครเขามาว่าได้ว่า  “ทันสมัยแต่ไม่พัฒนา”

 

                                    ขอบคุณครับ