สวัสดีค่ะ
เมื่อวานตอนเย็นน้องผู้ชายเขาอยากซื้อทีวีบ้าง
พอดีมีพี่ผู้หญิงที่เขาแต่งงานกับฝรั่ง (ที่เมือง Royan มีคนไทยแต่งงานกับฝรั่งสามคน) เขาอาสาขับรถพาไปห้าง
หนูก็เลยติดรถไปด้วย ผู้หญิงไทยที่แต่งงานกับฝรั่งคนนี้เป็นคนละคนกับที่พาหนูกับน้องๆ ไปกินข้าว
เมื่อซื้อทีวีเสร็จหนูกับน้องๆ ก็มากินข้าวด้วยกันที่ห้อง หนูหุงข้าวและทำกับข้าวเสร็จแล้ว (ต่างคนต่างทำแล้วเอามากินด้วยกัน)
เรื่องมีอยู่ว่า น้องผู้หญิงเสบียงหมดก็เลยอาสาหุงข้าวและทอดปอเปี๊ยะให้น้องผู้ชาย
ปรากฏว่าข้าวแฉะและปอเปี๊ยะไหม้
น้องผู้ชายไม่ค่อยพอใจอย่างมาก บรรยากาศการกินข้าวไม่ค่อยดีเท่าไหร่ (น้องผู้ชายเป็นคนค่อนข้างเนียบ)
เราเป็นพี่ก็พยายามบอกว่า ไม่เป็นไร ไหม้ก็ยังพอกินได้ (จริงๆแล้วขมมากๆค่ะ)
หรือจะกินข้าวและกับข้าวของพี่ก็ได้ (หนูมีนำพริกและปลากระป๋อง เพราะขี้เกียจทำ)
แต่บรรยากาศก็ยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ หนูก็เลยต้องหาเรื่องมาคุยกัน
พอกินเสร็จปกติเราจะแยกจานของใครของมันไปล้างกันเอง
แต่เมื่อวานน้องผู้หญิงไม่ได้เอาจานมา
ก็เลยอาศัยจานของน้องผู้ชาย แต่พอกินเสร็จน้องผู้หญิงก็ไม่ได้ช่วยน้องผู้ชายล้างจานแต่อย่างใด
เราเห็นแล้ว แต่ก็ไม่กล้าเตือน (เพราะคุณน้องผู้หญิงเขาก็ self เหมือนกัน)
ที่เล่ามา ก็ต้องการบอกว่า อยู่ต่างแดน (a l'etranger) โดยเฉพาะระหว่างคนไทยด้วยกัน (specialement pendant les thailandais) ต้องมีนำใจ อย่าเห็นแก่ตัว
และก็อย่าไปมีปัญหากับใคร เพราะยังไงก็ต้องพึ่งพากัน
4 พฤศจิกายน 2551 8:29:51
สวัสดีค่ะ
แวะมาติดตามอ่่านค่ะ ได้เห็นประสบการณ์จากการใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ก็ทำให้เห็นมุมมองใหม่ๆ ที่น่าสนใจทีเดียวค่ะ ^_^
ขอบคุณคุณมะปรางเปรี้ยวมากนะคะที่ติดตาม
เล็กอาจยังเขียนไม่เก่งเพราะเป็นนักเขียนมือใหม่
ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ
เล็ก
เหอๆๆ อยู่ตปท.นี่ข้าวแฉะเปาเปี๊ยะไหม้ก็เคืองกันได้ ถ้าอยู่บ้านเราก็เดินไปปากซอยซื้อไรมากินแทนก็ได้นิ