การร่วมกันในโลกใบนี้.. การเห็นใจการยอมรับฟังผู้อื่นบ้างจะทำให้ผู้ที่อยู่ใกล้อบอุ่นและมีกำลังใจ.. ใช่ว่าเป็นแต่เพียงมนุษย์เท่านั้น
มีบ้านหลังหนึ่งมีตายาย สมาชิกตั้งแต่ตัวเล็ก..ตัวใหญ่ (ล้วนเป็นสัตว์) ทั้งพึงประสงค์และไม่พึงประสงค์ วันหนึ่งก็มีเจ้าหนู่วิ่มาหน้าตาตื่นเต้นและ..ตกใจ ปากก็ร้องพวกเรา..ต่อไปนี้เราอยู่ในบ้านนี้ จะไม่ปลอดภัยและการหากินของก็ต้องระวังแล้วละ เพราะเจ้าของบ้านเอาที่ดักหนูมาไว้ในบ้าน
ไปหาเจ้าไก่.. เจ้าไก่หัวเราะก็ทำหน้าตาเฉย ..ไม่สนใจไม่อะไร เกี่ยวกับฉันเลยสักนิดจะตกใจไปทำไป ( ส่งเสียงขัน..อยู่ก็รกโลก ๆ..ๆ )
หนูก็ไปหาหมู เจ้าหมูก็ทำหน้าตาเฉย ..ไม่เห็นจะเกี่ยวกับฉันเลยจะตกใจทำไม
ไปหาเจ้าวัวที่กำลังยืนกินหญ้า เจ้าวัวก็ทำหน้าตาเฉย ..ไม่เห็นจะเกี่ยวกับฉันตรงไหน
อยู่ต่อมา..ตาไม่สบาย..ยายพาตาไปหาหมอที่ โรงพยาบาล อาการตาหนัก อยู่โรงพยาบาลหลายวันเศษอาหารต่าง ๆก็ไม่ค่อยพอเพียงกับเจ้าหนูและเพื่อน.. พอค่อยยังชั่วคุณหมอก็อนุญาตให้กลับมาพักฟื้นที่บ้านได้เสียค่ายาไปก็หลายบาทอยู่ ตาต้องได้รับอาหารบำรุง ยายตัดสินใจเชือดไก่ต้มน้ำซุบให้ตากิน
หลาย ๆ เดือนต่อมา..ยายเกิดล้มป่วยกระทันหันต้องเข้าโรงพยาลอาการหนักกว่าตาอีก ต้องเดือดร้อนญาติพี่น้องยายต้องมาเฝ้าดูแลยาย อาหารการกินก็ยิ่งแย่ลงไปกันใหญ่ ตาเลยต้องฆ่าหมู เพื่อทำอาหารเลี้ยงญาติ
สุดท้าย..ยายก็ทนความอ่อนล้าแห่งความเจ็บป่วยและความชราของธรรมชาติไม่ได้ ยายสิ้น..ลมหายใจอย่างหมดเคราะห์หมดโศรก ..ประเพณีเมื่อตาย ก็ต้องจัดงานทำบุญให้ยาย เลยต้องล้ม..วัว เพื่อจัดงานเลี้ยงแขกที่มาร่วมบุญส่งยายไปสู่สุขคติ...
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า " สัตว์ใดใดย่อมเป็นไปตามกรรม เมื่อยังมีชีวิตอยู่ก็ควรกระทำความดีเห็นความเดือดร้อนของผู้คนรอบข้างสักนิด "
