วันนี้ ผมจะพาทุกคนออกนอกห้องเรียน มาพบกับความจริงของชีวิตที่หลีกหนีอย่างไรไม่มีวันพ้นครับ

"เพราะหัวใจไร้สามารถด้วยบาดเจ็บ  
จึงขอบคุณทุก ๆ เวบที่ส่งช่วย  
ยังรอเวลาว่าสักช่วงสัจธรรมจักอำนวย  
ให้หายป่วยหายเป็นเหมือนเช่นเดิม"

เป็นลายมือของคุณ คมทวน  คันธนูในตอนที่ป่วยที่โรงพยาบาลครับ  เห็นผู้ป่วยมามากครับ ขนาดไม่ได้เป็นหมอ หรือพยาบาลนะครับ แต่ก็ได้เป็นคนหนึ่งที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เสมอๆเมื่อมีโอกาส ทำงานกับร่วมกตัญญูมาก็นานครับ วันนี้ ได้รับข่าวซึ่งไม่สู้ดีนักจากเพื่อนที่อยู่จังหวัดปราจีนบุรี คือเพื่อนเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน ตอนเรียน มัธยมตอนปลาย ว่าป่วยเป็นมะเร็งปอดขั้นสุดท้ายแล้ว คงอยู่ได้อีกไม่นาน ก็มานั่งคิดถึงว่า คำว่าเพื่อนเนี่ย ผูกพันกับชีวิตมนุษย์นะครับ เพื่อนดี เพื่อนไม่ดี เพื่อนกิน เพื่อนตาย เราจะให้คำจำกัดความของคำว่าเพื่อนได้มากน้อยแค่ไหน ผมก็ไม่อาจจะทราบได้ แต่วันนี้ เพื่อนของผมคงจะเป็นเพื่อนตายครับ เพราะเพื่อนคงอยู่ได้ไม่นาน เสียใจนะครับ แต่เพื่อนก็ไม่เคยเห็นว่า คนที่มีแต่ความสุขอย่างผมจะร้องไห้ให้มัน (ขอใช้มันนะครับเพราะเพื่อนคนนี้สนิทกันพอสมควร) มาอ่านบทพูดของผมกับเพื่อนคนนี้หน่อยนะครับ (ตัดถึงตอนร้องไห้เลยนะครับ)(สีแดงเป็นผม)(สีส้มเป็นเพื่อนนะครับ)

" เอ๊ะ! จะร้องไห้ทำไม เราไม่เป็นอะไรมากสักหน่อย หัวเราะสิ เราชอบฟังนายหัวเราะว่ะ"

(เออ จะให้เราหัวเราะที่นายป่วยจนใกล้จะตายแล้วเนี่ยนะ)

"เอ๊ะดีใจมั๊งที่เพื่อนกะลังจะไป วัฒน์เอ๊ย เราเสียใจว่ะ ที่เราไม่มีเวลาติดต่อนายเลย เรามัวแต่ยุ่งๆๆๆๆกับชีวิตของเรา คบกับเพื่อนๆๆที่เป็นรุ่นปริญญาตรี ปริญญาโท แต่เราไม่เคยลืมเพื่อนตอนเรียนตั้งแต่เล็กๆเลยนะ"

"ไม่เป็นไรหรอก เรารู้ว่าเอ๊ะยุ่ง เอ๊ะก็ทำงานเต็มที่ แต่เอ๊ะก็ยังส่งข่าว ส่งความคิดถึงผ่านเพื่อนๆคนอื่นเสมอ เราจำได้นะ เอ๊ะพาเพื่อนๆโดดข้ามรั้วโรงเรียน ไปเล่นเกมส์กัน อิอิ สนุกดีนะ เมื่อก่อนนี้ เอ๊ะ เป็นหัวหน้าห้องที่มั่นใจมากๆ พวกเราถึงรักนายไง ไม่มีวันลืม เพื่อนๆโดดเรียน นายเช็คมา นายโดด ไม่มีใครเช็คให้ แต่เอ๊ะก็ไม่ว่าใคร เอ๊ะ เป็นคนที่รักเพื่อน ห่วงใยเพื่อนทุกคน เอ๊ะเก่งอังกฤษ เอ๊ะก็ช่วยเพื่อน แต่ไม่มีใครช่วยเอ๊ะเรื่องคณิตศาสตร์เลย เพราะไม่มีใครเก่ง"

"ทำไมป่วย ขนาดนั้นแล้วยังพูดมากอีกล่ะ เพื่อนเอ๋ย เอ๊ะรู้ว่า นายไม่สบายมากๆ เอ๊ะเป็นห่วงเพื่อนไม่แพ้กันนะ นายต้องอยู่กับเพื่อนๆนานๆนะ"

(ทั้งที่ในใจรู้ว่าเพื่อนคงจะอยู่ได้อีกไม่นาน ผมรู้ช้าไปครับ)

"นายต้องรอเราก่อนนะ เราจะไปเยี่ยมนาย นายต้องพักผ่อนมากๆนะ"

"นายไม่ต้องห่วงเราหรอก นายเป็นไงบ้าง สบายดีไหม แฟนล่ะ ฮ่าๆ ยังหลอกเด็กอยู่หรือป่าว ไม่ต้องเครียดหรอก นายอารมณ์ดีจะตายนะ เอ๊ะ อย่ามาทำให้เสียบรรยากาศสิ (เพื่อนไอมากๆครับ)

"อือม์ เราก็ยังเป็นคนสนุกเหมือนเดิม เราจะเขียนเรื่องนายลงในบันทึกของเรานะ วัฒน์ เรารู้ว่านายเจ็บ นายต้องพักผ่อนบ้างนะ ไม่ว่าวันต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร นายและเพื่อนๆของเราจะอยู่ในใจเราเสมอ ขึ้นอยู่กับเราจะงัดออกมาเมื่อไหร่"

"ยังขำได้อีกนะ เอ๊ะ อือม์ เราขอนอนพักก่อนนะเอ๊ะ ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน"

"นอนเถอะเพื่อน เผื่อเพื่อนจะตื่นขึ้นมาแล้วแข็งแรงเหมือนเคย ถ้าเพื่อนหายแล้ว เอ๊ะจะไปหา พาไปเที่ยว ไปตกปลา ไปที่ที่เพื่อนอยากไปนะ พักผ่อนให้สบายนะ เพื่อน"

"ขอบใจนะ เอ๊ะ เรารักนายว่ะ"

"เราก็รักเพื่อนนะ"

นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ผมได้บอก ก่อนเพื่อนจะวาง เพื่อนคนนี้ ไม่ได้อะไรจากผม ได้แค่คำที่ทำให้รู้สึกดี ผมทำได้แค่นั้นครับ มาตอนนี้ 13.00 น. เพื่อนที่เฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลได้โทรมาบอกว่า เพื่อนได้จากไปแล้ว

ปีนี้ผมได้สูญเสีย บุคคลอันเป็นที่รักนั่นคือ ยายที่รักของผม และเพื่อนดีอีกหนึ่งคน อภิวัฒน์ อังกูลวัฒน์ อย่างไม่มีวันกลับ

ดอกไม้สีเหลืองที่เตรียมจะเอาไปเยี่ยมเพื่อน ในวันเสาร์นี้ คงจะไม่ได้ใช้ เสื้อผ้าสีสวยๆสดใส สไตล์เราคงจะต้องเปลี่ยนเป็นชุดดำแทน แล้วเพื่อนจะให้หัวเราะอยู่ได้หรือ

 โลกนี้ก็แบบนี้แหละ ขอให้ไปสู่สุคติ เหลือแต่พวกเรายังมีกรรม ต้องรับกรรมกันต่อไป
คนเรา เกิดมาไม่รู้จะตายวันไหน  หากคุณรักใครก็จงรีบรัก รีบบอก รีบกระทำดีกับเขา  หากใครรักคุณก็จงดีกับเขารักเขาให้มากๆ โดยเฉพาะ พ่อ แม่ ผุ้มีพระคุณ จงรีบตอบแทนบุญคุณ โดยไว

หมดทุกข์ทุกอย่างแล้วนะวัฒน์ !

ต่อไปนี้ขอให้เจอแต่ความสุขกายและสุขใจ

ขอไว้อาลัยแด่นายวัฒน์และขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อครอบครัวของวัฒน์ครับ

 วันเวลา พัดพาให้เรารู้จัก เป็นเพื่อนรัก เพื่อนเรียน เพียรศึกษา
อยู่ด้วยกัน เป็นเพื่อนกันทุกเวลา บางครั้งครา มีน้ำตาเศร้าด้วยกัน
เรียนหนังสือด้วยกันแสนสนุก ใครมีทุกข์ ช่วยกันแก้ปัญหา
ช่วยกันทำรายงาน อ่านตำรา เราสัญญา เป็นเพื่อนกันตลอดไป
ในวันนี้ แม้เราต้องลาจาก จะขอฝากความหลังสิ่งดี ๆ
จะจดจำเพื่อนทุกคนชั่วชีวี ปรอ.ที่เราได้รู้จักกัน
จากไปแล้ว ขอใจนั้นคงอยู่ อย่าลืมครู  สิ่งทั้งหลาย
จะจดจำคำสั่งสอนจนวันตาย จดจำไว้ ปรอ.คือบ้านเรา
ในวันนี้ ที่เราต้องจากกัน เดินตามฝัน ความหวัง ตั้งใจไว้
ขออวยพร เพื่อนทุกคนสมดังใจ ก้าวหน้าไปอนาคตจงมั่นคง
หากวันใด เพื่อนมีเรื่องทุกข์ใจ จดจำไว้ เพื่อนยังมีเพื่อนทั้งหลาย
จะคอยเป็นกำลังในเคียงข้างกาย จดจำไว้ ไม่ทิ้งกันนะเพื่อนเอย..............

กลอนนี้แต่งไว้ตอนนู้น อยู่ในเฟรนด์ชิพเสมอ

อยากให้เธออยู่ตรงนี้
เป็นเพื่อนที่แสนดีข้างฉัน
มีความรู้สึกดีๆมาแบ่งปัน
เป็นกำลังใจให้กันและกันตลอดไป

ถ้าโลกนี้เป็นสีชมพู
ลองคิดดูว่าจะน่าอยู่ซัก
แต่ช่างเถอะไม่ว่าโลกนี้สีอะไร
ขอแค่มีเพื่อนอยู่ใกล้ๆก้อเพียงพอ

ขอพรจากดวงดาว
หยิบเมฆขาวมาห่มให้
ฟ้ากว้างต่างดวงใจ
โอบเธอไว้ทุกนาที



ขอแสงทองเมื่อรุ่งสาง
ส่องทางให้เธอทุกที่
ทุกปรารถนาที่ฉันมี
เพื่อนคนดี เพื่อเธอ

ฤดูกาลผันผ่าน
อาจเปลี่ยนวันวานตามไปได้
แค่ตราบใดที่ภาษายังไม่เปลี่ยนไป
คำว่า เพื่อน เขียนอย่างไรความหมายย่อมเหมือนเดิม

ส่งความสุขมาเพื่อเธอ
ขอให้เจอะเจอกับความสมหวัง
กับความรักที่มีให้อย่างจริงจัง
ขอให้สุขสมดังฝันที่ตั้งใจ

วันเวลาแห่งความสุข
มักจะสั้นแต่มีคุณค่าในตัวเองเสมอ
วันทรงจำดีๆมากมายที่ได้เจอ
อย่างน้อยก็ได้เจอเพื่อนที่ดีเพิ่มอีกคน

ไม่มีมิตรภาพใดๆ
ที่คงนานเท่ากับความเป็นเพื่อน
จะเนิ่นนานเพียงใดก็ไม่ลบเลือน
ความเป็นเพื่อนนั้นคงอยู่ตลอดไป

คำว่าเพื่อนมีความหมายมากมายนัก
แปลว่ารักภักดีมีใจให้
แปลว่าคอยห่วงหาและอาลัย
แปลว่ามีอภัยให้แก่กัน


~O~O~O~O~

ยินดีที่ได้รู้จัก กับทุกๆ มิตรภาพที่มีมา

และแม้จะมีบางคน ที่ห่างและหายไปตามกาลเวลา

แต่ก็ดีใจที่อย่างน้อย เราเคยรู้จัก และเป็นเพื่อนกัน ในช่วงนึงของชีวิต

สำหรับผมความเป็นเพื่อน ไม่มีการจากหรือร่ำลา

เพราะฉะนั้น ผมจะไม่เอ่ยคำลาใดๆ

กับเพื่อนอาจจะต้องห่างหายกันไปตาม วาระ และ หนทางของแต่ละคน

 นั่นเพราะเราจะเป็น "เพื่อน" กันเสมอ แม้เมื่อยามไม่เจอกัน