ถ้ามันคือประโยชน์ คือสังคมได้รับ ก็ยินดีครับ

หลายวันมานี้นั่งตรวจข้อสอบมาหลายวัน ตรวจไปตรวจมาก็พบประเด็นบางอย่างของการศึกษากะว่าจะนำไปสู่การพัฒนาระบบการศึกษาในระดับหนึ่งในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ต่อไป แต่ไหงตรวจมาหลายวันข้อสอบกว่า ๕๐๐-๖๐๐ ชุด ทำไมไม่หมดซักทีทำเอาไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายคืน หลายคนอาจตกใจเอ๊ะทำไมเยอะจัง มันไม่เยอะหรอกครับกับรายวิชาบางรายวิชา ถ้าหากว่ามีผู้ร่วมสอน แต่นี่มีอยู่ ๒ รายวิชาแต่คนสอนคนเดียวกัน อันเนื่องมาจากว่าทั้งมหาวิทยาลัย มีคนสอนภาษาไทยเพียงคนเดียว  ผลลัพธ์เลยออกมาเป็นแบบบ่นไปบ่นมาอย่างงี้ครับท่าน (เมื่อไหร่หนอ รอ ร่อ รอ คนเห็นใจมาช่วยที ใครรู้ตัวว่าจบเอกภาษาไทยรายงานตัวด่วนนะครับท่าน)

         นั่งตรวจไปตรวจมาวันนี้ประมาณ ๑๑ โมงกว่าได้รับสายโทรศัพท์ปลายทางเป็น ประธานฝ่ายวิชาการชมรมมุสลิม ม.อ. ปัตตานี โทรมาทาบทาม ไปเป็นวิทยากร ผมถามไปว่าวิทยากรอะไร ก็ได้คำตอบว่า วิทยากรบรรยาย หัวข้อ "เรียนอย่างไรให้ได้ A ไม่ติด E ทั้งโลกนี้และโลกหน้า" อันเนื่องมาจากผลการเรียนของนักศึกษา ม.อ. ภาคการศึกษาที่ผ่านมานักศึกษาติด E ทำลายสถิติปีก่อนๆที่ผ่านมา (ความจริงผมคิดว่ามันทำลายกันมาทุกปี) อะไรคือสาเหตุ คำตอบคือ ระบบการศึกษาในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ไม่ใช่แค่ควรแต่ต้องได้รับการเยียวยาอย่างเร่งด่วนและจริงจัง (วอนผู้ใหญ่ด้วยครับ รับฟังหน่อย) ผมเชื่อเหลือเกินเรื่องนี้ได้รับการเรียกร้องมานานแล้ว

          ถามไปถามมาว่าวันไหนพอบอกว่า ๑๓ พฤศจิกายนนี้ ทำเอาผมคิดหนักครับ เพราะมีโปรแกรมเดินทางขึ้นกรุงเทพฯ เพื่อไปร่วมงานรับรางวัลนักเขียนหน้าใหม่ครั้งที่ ๕ ที่จะจัดในวันที่ ๑๕ นี้ แต่ด้วยความที่รับเป็นวิทยากรเวทีนี้ หัวข้อนี้มาหลายครั้งเลยตอบตกลง ยอมเปลี่ยนการเดินทางเป็นวันที่ ๑๔ แทนก็ได้ยังทันอยู่ และที่สำคัญ เป็นเวทีเดียวก็ได้มั้งครับที่มีโอกาสได้รับการทาบทามร่วมเป็นวิทยากรกับ อดีตท่านคณบดี (ดร.สุกรี หลังปูเต๊ะ)เท่านั้นตั้งแต่สมัยเรียน ป.ตรี จวบจนปัจจุบัน ด้วยความที่บางเรื่องคงคิดเหมือนกันและบางเรื่องคิดต่างกันแต่มีเป้าหมายเดียวกันมั้งครับ การบรรยายทุกครั้งในหัวข้อนี้ถึงได้รับการตอบรับจากผู้เข้าร่วมโครงการทุกครั้ง

        หลายครั้งที่วางแผนอะไรไว้ล่วงหน้า แล้วไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ แต่ก็ยังดีใจครับที่เป็นคนมีแผนให้วาง ดีกว่าไม่วางแผนแล้วมาตามแก้ไขแผนที่ไม่ได้วางซ้ำแล้วซ้ำอีก จนหาแผนที่เป็นรูปธรรมไม่ได้เลย  ผมว่าถ้าเราหันมาวางแผนระยะยาวดูบ้าง องค์กร บ้านเมือง คงมีอะไรพัฒนามากกว่านี้ ไม่ใช่ย่ำอยู่กับที่เพราะแผนที่มีไม่เคยได้วางไว้เลย 

          เปิดเทอมการศึกษานี้ คงวางแผนรับมือกับแผนบางอย่างที่บางครั้งคนอื่นหยิบยืนให้อันเนื่องจากความไม่วางแผนแหงๆ เพราะเป็นแบบนี้มาอยู่ร่ำไป ทำใจไว้แล้วครับท่าน ยังไงๆคนเฝ้าสวนก็คงทำหน้าที่เฝ้าสวนต่อไป  และเสียงเล็กๆก็จะยังคงเปล่งเสียงต่อไป แม้ใครจะไม่ค่อยสนใจก็สุขใจที่ได้ทำ ...