การปาฐกถา คือสิ่งที่คุณ เพาช์ เลือกที่จะทำโดยขอร้องให้นักศึกษาบันทึกวีดีโอการปาฐกถา นี้ไว้เพื่อที่จะเก็บไว้ให้ครอบครัวเปิดให้ลูกๆ ของแกดูเมื่อถึงวัยที่สมควร

The Last Lecture

 เป็นหนังสือ ที่ชาว SCG ของท่าน คนดอย อาจารย์ ทวีสิน ฉัตรเฉลิมวิทย์ แนะนำให้ เรียนรู้ ครับ

เลยไปลองหา ใน www มา เป็น เบื้องต้น

เพื่อกระตุ้น ชีวิต ยามเช้า ก่อนครับ

          ดอกเตอร์ แรนดี เพาซ์ ศาสตราจารย์ด้านคอมพิวเตอร์ประจำมหาวิทยาลัย Carnegin Mellon University เป็นคุณพ่อของลูกเล็กๆ 3 คน และเค้าคือคนที่กำลังจะตายเพราะมะเร็งในตับอ่อนระยะสุดท้าย สิ่งที่คุณ แรนดี เพาช์เป็นห่วง คือลูกเล็กๆ 3 คนของเค้าจะทำยังไง ใครจะสอนให้ลูกเล็กๆ 3 คนนี้ ให้รู้จักโลกที่มีการต่อสู้และเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

การปาฐกถา คือสิ่งที่คุณ เพาช์ เลือกที่จะทำโดยขอร้องให้นักศึกษาบันทึกวีดีโอการปาฐกถา นี้ไว้เพื่อที่จะเก็บไว้ให้ครอบครัวเปิดให้ลูกๆ ของแกดูเมื่อถึงวัยที่สมควร

บางตอนที่ Post ไว้ใน net น่าเรียนรู้ครับ

“เวลา” เป็นสินทรัพย์ที่มีค่าที่สุด อย่าใช้อย่างไม่เห็นคุณค่า  เขากล่าวในตอนหนึ่งว่า

“Time is all you have. And you may find one day that you have less than you think”

อย่ากลัวว่าจะ “ล้มเหลว” เพราะยิ่งล้มเหลวเร็ว ก็ยิ่งจะเติบโตเร็ว

การบ่นเป็นสิ่งที่เสียเวลาสุดๆ ไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้นเลย

ทำบางอย่าง อย่ามัวแต่สงสารตัวเอง

เรียนรู้สิ่งแปลกใหม่และทำให้ดีที่สุด

ให้คุณค่ากับคนมากกว่าสิ่งของ

ชีวิตรอบนี้มีครั้งเดียว....พยายามทำความฝัน (ของตนเอง) ให้เป็นจริง และ Dream the possible Dream

สุข หรือ เศร้า ...ขึ้นอยู่กับเรา

“I’m dying and I’m having fun. And I’m going to keep having fun every day I have left. Because there’s no other way to play it”

“I would just urge my kids to find their way with enthusiasm and passion. I want them to feel as if I am there with them, whatever path they choose”

“All of the things I loved were rooted in the dreams and goals I had as a child”

 หลังจากเขานำเสนอ Lecture ครั้งสุดท้าย

 เขามีเค้กก้อนโตบนเวที และเชิญชวนผู้ฟังทุกคนร่วมกันร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้กับภรรยาของเขา

เขารู้สึกโชคดีมากที่เป็นมะเร็ง

แทนที่จะตายอย่างกระทันหันแบบหัวใจวายหรืออุบัติเหตุ

ทำให้เขาและภรรยามีโอกาสใกล้ชิดกันมากขึ้น เขาอยากให้เธอมีความสุข และแต่งงานใหม่ได้หากเธอต้องการ

หลังจากเธอเดินขึ้นไปบนเวที เขาทั้งคู่กอดและจูบกัน เธอกระซิบเบาๆ ข้างหูเขาว่า “โปรดอย่าจากไป”

เขาจากไปเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2008

พร้อมทิ้ง Last Lecture ไว้แก่ลูกๆ ของเขาและโลกใบเล็กที่วุ่นวายนี้

JJ2008 ฅ ฅน ธรรมดา