ความคิดถึง ความห่วงหา ความอาทร เฝ้า หลง พะวงหา ทำให้จิตใจหวั่นไหว อ่อนแอ และอ่อนแรง

ความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อใครบางคน ทำให้เราทุกข์ ทรมาน

ทุกข์เพราะใจไร้ซึ่งความสงบ

อาการแห่งความคิดถึงนำความเร่าร้อน กระวนกระวาย เปรียบเหมือนดั่งนำไฟมาสุมอยู่ที่ตรงกลางใจ

บางครั้งอาจจะมีสุขอยู่บ้าง แต่สุขนั้นก็มิเทียบเท่าได้กับครึ่งหนึ่งของความหวังที่เราตั้งแผนผังเอาไว้

ปล่อยเสียซึ่งความคิดถึง ความคำนึงซึ่งสิ่งต่าง ๆ ในโลกนี้

สรรพสิ่งในโลกนี้ล้วนแล้วแต่ไม่จีรังและยั่งยืน

มีเกิดแล้วก็ย่อมมีเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา

ชีวิตนี้ ความรู้สึกนี้ อารมณ์นี้ก็เช่นเดียวกัน เมื่อเกิดแล้วก็ย่อมดับไปอย่างแน่แท้

ชีวิตของเรานี้ล้วนแล้วแต่อยู่กับความหวัง

เมื่อหวังแล้วก็สมหวังบ้าง ผิดหวังบ้าง ใจนั้นก็ล้ม ๆ ลุก ๆ อยู่ร่ำไป

เราต้อง "ตั้งใจ" ให้ตรง

แน่วแน่ที่จะละทิ้งเสียซึ่งความสุขจากความหวัง

เมื่อไม่หวังใจของเราก็จะไม่หวั่นไหว

จิตของเราจะมั่นคงและแน่วแน่ ไม่ยอมแพ้ต่ออารมณ์ใด ๆ

เมื่อสู้เราถึงจะรู้จักความชนะ

เราทั้งหลายจงเป็นผู้ชนะเถิด อย่าเป็นผู้แพ้เลย

ชนะตน ชนะอารมณ์เสียได้ จึงจักได้ชื่อว่าไม่เสียชาติที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ แล้วได้พบพระพุทธศาสนา

เรานอบน้อมธรรมะเพื่อพึ่งพา นำตนให้พ้นจากธาราแห่ง "อารมณ์..."