วันเดือนดับของเราชาวไอซียูฝึกหัด มาถึงวันนี้

เป็นวันที่หลวงพ่อจะมาแผ่เมตตาให้แก่ชาวเราและคนไข้

หลายคนบอกว่า วันเดือนดับ เป็นเมื่อวานนี้ วันแรม 14 ค่ำ วันนี้ขึ้น 1 ค่ำแล้ว

ไม่รู้สิ ก็หลวงพ่อนัดไว้วันที่ 29 ก็ขอเป็นวันที่ 29 ละกัน

ใกล้เวลา 18.00 น. น้องๆผู้ชายไปรับหลวงพ่อมา

พิธีการเริ่มแบบเรียบง่าย แบบไม่มีพิธีรีตองอะไร

คุณหมอวิสัญญีแพทย์แวะมาดูคนไข้ เลยถูกฉันเชิญให้เป็นประธานพิธี

คนไข้ของฉันสองรายนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงภายใต้เครื่องช่วยหายใจ

คุณตาท่านหนึ่งนอนหลับแบบลึกมาก ปลุกไม่ยอมตื่น จนกระทั่งได้รับน้ำมนต์จากหลวงพ่อค่อยลืมตาขึ้นมา คงจะเพลียมาก

ฉันรู้สึกจุกที่หน้าอก เมื่อเห็นคุณยาย คนไข้ที่อยู่กับเราร่วมสองเดือนยกมือขึ้นพนมไหว้

ฉันเชิญชวนญาติๆมาร่วมทำบุญด้วย

แต่วันนี้ไม่มีญาติเข้ามาร่วมเลย

คุณยายท่านนั้น ลูกๆก็ไม่มาเยี่ยมนานมากเป็นเดือนแล้ว

ส่วนญาติคนอื่นๆก็กลับบ้านกันหมด

หลวงพ่อแผ่เมตตาและสั่งสอนไปพร้อมกับการทำน้ำมนต์

น้องๆหลายคนทั้งในแผนกและนอกแผนกนำสังฆทานและปัจจัยมาร่วมทำบุญด้วย

เราไม่ได้กรวดน้ำ แค่รับพรจากหลวงพ่อ

แล้วหลวงพ่อก็ฝากพระเครื่องพร้อมกรอบและสร้อยสายสินธ์สวยงามให้แก่พวกเรา

สิ่งนี้ดูจะสิ่งที่ทำให้ทุกคนอิ่มเอมมากที่สุด

น้องบางคนไม่ได้ร่วมพิธีก็แวะมาพรมน้ำมนต์ให้ตัวเอง

ฉันเชื่อว่าคนไข้ของฉันที่รู้สึกตัวและไม่รู้สึกตัว

คงได้รับรู้และมีความอิ่มเอมทางใจไม่น้อย

เหมือนอย่างฉัน คนที่ห่างวัด ก็รู้สึกว่าได้รับบุญและหวังไปถึงแม่และพี่สาวที่จากไปคงได้รับผลบุญนี้ได้วย

ด้วยความที่เป็นพุทธศาสนิกขน

แม้ดูเหมือนว่า สิ่งเหล่านี้ ไม่ใช่วิทยาศาสตร์

ก็ขอทำตามธรรมเนียมปฏิบัติของชาวพุทธทั่วไป

อย่างน้อยสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้จิตใจอ่อนโยน  ซึ่งจะนำสู่การดูแลผู้ป่วยที่ดีด้วยความเมตตาและใส่ใจ

คนไข้เองก็มีสิ่งยึดเหนี่ยวทางด้านจิตใจ

 

ขอผลบุญจงบันดาลให้ทุกคนมีสุขภาวะที่ดีทั้งร่างกายและจิตใจตามความตั้งใจด้วยเถิด