เราก็สร้างความสัมพันธ์ กันแบบนี้ เขาจึงเรียก เฮฮาศาสตร์ไงคะ

  คำว่าเสียดาย เป็นคำพูดที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นมาในชีวิตเลยจริงๆ แต่หลายๆครั้ง ผู้เขียนก็เคยพูดคำนี้

อ่านข่าวประชาสัมพันธ์ในบล็อก Gotoknow.org ช่วงนี้ ว่าจะมีการพบปะชาวบล็อกกัน ในวันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๑ ผู้เขียนก็พลอยรู้สึกตื่นเต้นไปด้วย เพราะครั้งหนึ่ง ผู้เขียนได้มีโอกาสไปงานแบบนี้ ที่เรียกว่า งานเฮฮาศาสตร์แล้วประทับใจอย่างยิ่ง จนแอบคิดในใจว่า ถ้าไม่มาน่าเสียดาย

   เมื่อเปิดอ่านหลายๆบันทึก ปรากฏว่าข่าวงานวันที่ ๘ นี้ มีผู้สนใจเข้ามาอ่าน เยอะทุกบันทึก แต่ผู้เขียนกลับรู้สึกอ่านไป ใจหายไป ก็มีแต่คนเข้าไปโพสว่า "เสียดายไม่ได้ไป" ทั้งๆที่หลายคนในนั้น ที่ผู้เขียนอยากพบ อยากคุยด้วย พอเห็นภาพปั๊บ ผู้เขียนก็ดีใจทันที คิดว่าเขาจะแจ้งว่า จะไป แต่แล้ว ก็เหมือนเคย"เสียดายที่ ติด....ฯลฯ...คงไม่ได้ไป"

  ผู้เขียนตัดสินใจไปแล้ว ว่าจะไปแน่นอน แต่จะมีโอกาสพบใครบ้างหนอ หรือเราจะล่องเรือกันแบบเหงาๆ คนที่มีเรื่องราวมาพูดคุย ก็จะพูดเอง ฟังเอง หรือ......ไม่น่า...ไม่เป็นเช่นนั้นหรอก

  หรือหลายคน อาจคิดว่า ไปก็ไม่รู้จักใคร หรือใครจะมารู้จักเรา เออ ก็เป็นความหวั่นๆ ที่ผู้เขียนเคยเจอมาแล้ว เช่น เมื่อไป เฮฮาศาสตร์ ที่ดงหลวง ผู้เขียนดีใจเข้าไปทักทายผู้ที่เราจำได้ ทั้งกอด ทั้งชื่นชม ด้วยขณะนั้นผู้เขียน ยังเป็นน้องใหม่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก ทำให้ผู้ที่ถูกเรากอดทักว่า "ป้าแดงใช่ไหม" แค่นี้ผู้เขียนก็ปลื้มซะ เพราะมีความสวย เทียบเท่าแม่มณีแดง

 แต่แปลกมาก พอบอกชื่อ "ตันติราพันธ์"ค่่ะ เท่านั้นเองมีคนจำเรื่องที่ผู้เขียนได้ตั้งหลายคน

เราก็สร้างความสัมพันธ์ กันแบบนี้ เขาจึงเรียก เฮฮาศาสตร์ไงคะ

  น่าเสียดาย  ถ้าหลายท่านไม่กล้าไปงานนี้ เพราะประหม่า หรือเคอะเขิน เอาอย่างนี้ดีไหม

ผู้เขียนขอมือคนจะไปแน่ๆหน่อย จะได้เตรียมจดจำใบหน้าของท่านไว้ ประทับในดวงจิตเลย เวลาเจอกัน ผู้เขียนจะรีบไปทัก (ถ้าผิดไปบ้างอย่าว่ากันนะ) จะได้เฮ นะคะ

 อย่าถาม ว่าไปแล้วได้อะไร เพราะมีหลายหมื่นพันประการ ที่จะเกิดขึ้นในวันนั้น ขอย้ำไม่ไปไม่รู้จริงๆค่ะ

           ขอเชิญชวน จากใจจริง

                        อยากพบทุกคนเลยค่ะ