จึงตัดสินใจ นำเงินส่วนตัว ไปแลกเป็นเงินดอลล่า ได้ ๔๐๐ เหรียญกับยี่สิบบาทไทย(อัตราแลกเปลี่ยน ๑:๓๔.๙๕ ) ผู้เขียนก็ใส่ซองไปตามนั้น และเขียนว่า From...www.gotoknow.org

  เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิต ผู้เขียนถือว่ามีความสำคัญยิ่ง โดยเฉพาะการเกี่ยวพัน กับบุคคลต่างๆที่จะนำไปสู่จุดเปลี่ยนในเวลาต่อมา แต่ก็เป็นเรื่องสุดคาดเดาทั้งสิ้น คงได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามนั้น

 ผู้เขียนขึ้นไปสนทนากับ ดร.อโลก พร้อมลูกชาย ที่ช่วยเป็นล่ามที่ดี ดูเขาจะคุยถูกคอกัน ถึงกับนัดแนะว่าจะไปมาหาสู่ ผู้เขียนก็บอกแล้ว ภาษาต่างประเทศอ่อนแอ แต่ก็นึกสนุก กับบรรยากาศ ที่เจ้าของห้องอารมณ์ดี ถามว่า จะดื่ม คอฟฟี่ หรือ ที ผู้เขียนเลยบอกว่า ขอ การัมจาย(ชาร้อนในภาษาฮินดี) ดร.อโลกหัวเราะชอบใจ และผู้เขียนก็ทักทายไปอีกหลายประโยคพื้นๆ เช่น อัฟแกเชแฮ(สบายดีไหม) เมรานัมบุญรุ่ง(ฉันชื่อบุญรุ่งนะ) และถ้านึกอะไรไม่ออก ก็อัดช่าๆ  และเล่าเรื่องราวที่อินเดีย ให้เขาฟังบ้าง เกี่ยวกับการไปทำงานอาสาสมัคร การเดินทาง เล่าด้วยความตะกุก ตะกัก เป็นคำๆ ดร.อโลกบอกว่า ภาษาไม่สำคัญ เขาฟังด้วยใจ เขาเข้าใจเรื่องราวดี ยังบอกว่าผู้เขียนรักอินเดียจริงๆนะ จึงจำเรื่องราวได้มากขนาดนี้

  แล้วเขาก็แสดงความเสียใจอีกครั้ง ที่ต้องบอกว่า เขาต้องรีบกลับเดลีด่วน เพราะมีการประชุมสำคัญ ที่เพิ่งได้รับข้อความ แต่ถึงอย่างไรก็จะต้องกลับมา และไปที่บ้านของผู้เขียนให้ได้ เขาผิดคำพูดที่รับปากกับคุณพลเดชแล้วว่าจะมาศึกษา วิถีชีวิตไทยพุทธ แต่ก็ทำไม่ได้ และจะรีบกลับไปแจ้งแก่คุณพลเดช เขาขอให้ผู้เขียนและลูกชาย ได้มีโอกาสไปบ้านเขาบ้าง หรือคราวหน้าถ้าผู้เขียนไปกุสินารา ก็ให้ไปที่เดลีก่อน เขาจะไปส่งให้ถึงกุสินาราเอง

  จะสรุปแบบไหน ดร.อโลก ก็ไม่ได้มาชลบุรีแล้ว ในครั้งนี้

ครั้งแรกที่รับโทรศัพท์ เมื่อตอนบ่าย ก็รู้สึกเสียดายเหมือนกัน ที่ไม่ได้ต้อนรับ แต่เหตุผลที่เขาแจ้งมา พร้อมทั้งการขอโทษนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้ผู้เขียนมั่นใจว่าเขาจำเป็นจริงๆ ซึ่งช่วงเย็นวานนี้ คุณรจนา ผู้ประสานงานอีกท่านหนึ่ง ก็โทรมาหา และสอบถามการไปรับ ดร.อโลก เมื่อเธอทราบ ยังแปลกใจ และว่า ดร.โลกบอกเธอเมื่อเช้า ว่าให้คุณหมอบุญรุ่ง มารับ บ่ายสามโมง

 และผู้เขียนก็เข้าใจเสมอ หลังวางโทรศัพท์จากดร.อโลกแล้ว ลากันแล้ว แต่ผู้เขียนก็เกิดนึกขึ้นมาได้ว่า อ้าว! แล้วค่าเครื่องบิน ที่กัลยาณมิตรใน Gotoknow ได้ร่วมบุญไว้ ๑๔,๐๐๐ บาทล่ะ เงินยังอยู่ในธนาคาร ที่กรุงไทยสาขาย่อยกพ. ที่ผู้เขียนต้องไปเบิกกับท่านพลเอก เอกชัย ศรีวิลาศ จะทำอย่างไรดี ยังไม่ได้เบิกเลย

 จึงตัดสินใจ นำเงินส่วนตัว ไปแลกเป็นเงินดอลล่า ได้ ๔๐๐ เหรียญกับยี่สิบบาทไทย(อัตราแลกเปลี่ยน ๑:๓๔.๙๕ ) ผู้เขียนก็ใส่ซองไปตามนั้น และเขียนว่า From...www.gotoknow.org

 จากนั้น ผู้เขียนจึงต้องเดินทางด่วน ระยะทาง ร้อยกว่ากิโลเมตร เพื่อไปทำหน้าที่ครั้งสุดท้าย มอบเงินค่าเครื่องบิน ตามที่กัลยาณมิตรทั้งหลายร่วมบุญกันมา เพื่อดร.อโลกในครั้งนี้

 การพบและการจาก มีให้เห็นอยู่ตลอดเวลาในโลกนี้ แต่การพบ และการจากระหว่างผู้เขียน กับดร.อโลกนั้น เป็นเพียง ๑ ชั่วโมงสั้นๆ แต่ก็มีคุณค่าความหมาย และที่สำคัญ ผู้เขียนได้ทำหน้าที่ที่ดีที่สุดแล้ว ทั้งการเตรียมตัวต้อนรับ การเตรียมศึกษาอาหารมังสะวิรัติ การท่องเที่ยว การเตรียมที่พัก จนถึงวันสุดท้าย ผู้เขียนก็ได้เตรียมการส่งเขากลับ พร้อมค่าเครื่องบิน ได้อย่างสมบูรณ์ทุกประการ

 ดร.อโลก กล่าวขอบคุณคนไทย ที่มีต่อเขา ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา จนถึงการได้มอบค่าเครื่องบินให้เขา คนไทยช่างเป็นผู้ใจดีมีน้ำใจ เขาสัญญาจะกลับมาอีกครั้ง

 ผู้เขียนก็รู้สึกดี ที่เมื่อคืนนี้ตัดสินใจไปพบเขา ถึงแม้คุณรจนา จะมีน้ำใจ และเป็นห่วงการเดินทางในเวลากลางคืน ที่อากาศไม่ดีเท่าไหร่ และเธอว่า จะนำเงินค่าเครื่องไปมอบให้ก่อน แต่ผู้เขียนก็แจ้งไปว่า อยากพบหน้ากัลยาณมิตรสักหน่อย ทำให้คุณรจนาเข้าใจ

  จึงแจ้งเรื่องราวให้กัลยาณมิตร และผู้ติดตามเรื่องราวของ ดร.อโลก ได้รับทราบ และ เวลา ๑๕.๐๐ น. วันที่ ๒๗ ตุลาคม ๒๕๕๑ เขาก็จะเดินทางจากพวกเรา กลับสู่บ้านเกิดโดยสวัสดิภาพค่ะ

  เนื่องจากบันทึกนี้ยาวมาก จึงขอนำรูปภาพ ไปลงบันทึกหน้านะคะ สวัสดีค่ะ