สำหรับตัวเองแล้ว ชื่อบันทึกนี้คือความรู้สึกจริงๆที่เกิดจากการเข้ามาเป็นสมาชิกของโลก GotoKnow มาจนเกือบจะครบ 3 ปีแล้ว ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้รู้สึกรักใคร่ ชื่นชม ผูกพันกับใครๆที่ไม่เคยพบเจอตัวจริงๆกันได้มากมายหลายคนขนาดนี้มาก่อน ทั้งโดยลักษณะตัวเองที่ไม่ใช่คนเฮฮา ไม่ได้ชอบพบปะพูดคุยกับผู้คนแปลกหน้า ไม่ชอบเข้าสังคม ชอบอยู่ในโลกของตัวเองอย่างเงียบสงบ ชอบมีโลกแค่รอบๆตัว ทำความดีเล็กๆกับคนรอบๆตัวก็มีความสุขแล้ว

แต่เมื่อได้มาพบกับ GotoKnow ก็พบว่าเมืองไทยเรานี้มีคนอีกมากมายที่น่าชื่นชม มีเรื่องอีกมากมายที่เราสามารถช่วยได้ มีอะไรอีกมากมายที่เราสามารถให้ได้ รับได้จากผู้คนทั้งหลาย กำลังใจ พลังใจที่ได้รับจากการอ่านเรื่องเล่าจากชีวิตและความคิดของหลายๆท่านใน GotoKnow ทำให้เราชุ่มชื่น ตื้นตันใจ อยากให้กำลังใจ อยากช่วยเหลือ ได้รับรู้ว่าเรามีคนดีเล็กๆอีกมากมายในบ้านเมืองนี้ที่น่าชื่นชม เมื่อยิ่งแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันไป ก็ยิ่งรู้สึกผูกพันกัน สื่อสารได้ถึง"ใจ"ที่มีให้กันในสังคมแห่งนี้ ทั้งโดยตรงกับตัวเองและทางอ้อมจากอีกหลายๆวงที่เราอ่านพบ

เมื่อวานนี้ก็ได้เห็นว่า ครอบครัว GotoKnow นั้นไม่ได้เชื่อมโยงเฉพาะตัวคนเขียนเท่านั้นนะคะ แต่ทั้งครอบครัวของคนเขียนก็พลอยรู้จัก ช่วยเหลือแบ่งปันกันได้ เอาภาพมาเป็นพยานว่า 2 หนุ่มน้อยของครอบครัว อ. Umi กับสาวน้อยแอมแปร์ของครูอ๋อย ก็รู้จักกันด้วย สาวน้อยเอาไดโนเสาร์หลายตัวมาฝากหนุ่มน้อยเสียด้วยนะคะ สาวน้อยคนนี้ก็ได้เรียนรู้การแบ่งปันนี้จากการมีเพื่อนมากมายใน GotoKnow โดยที่ตัวเองยังอ่านเขียนไม่ทันจะคล่องเลยด้วยซ้ำ น่าประทับใจจริงๆค่ะ

สำหรับภาพข้าวเกรียบปลาดาบแสนอร่อย และผักหวานสวนครัวปลอดสารพิษนี้ ก็เป็นของฝากแสนดีจากครอบครัวครูอ๋อยมาถึงครอบครัวพี่โอ๋และครอบครัวอ.จันทวรรณ ขอเอามาฝากพี่น้องชาว GotoKnow ด้วยค่ะ

รักครอบครัวใหญ่นี้จังเลย