มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต จัดการประชุมวิชาการ มอ. ภูเก็ตวิจัย ครั้งที่ ๑ “สหวิทยาการเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน” ๑๙ - ๒๑ พ.ย. ๒๕๕๑ และเชิญผมไปบรรยายเรื่อง การวิจัยสหวิทยาการและการจัดการความรู้เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน ในวันที่ ๒๐ พ.ย. ๕๑ เวลา ๑๓.๓๐ – ๑๕.๓๐ น. ผมจึงนำ PowerPoint ที่ผมใช้ในการบรรยาย มา ลปรร. ที่นี่
วิจารณ์ พานิช
๑๔ ต.ค. ๕๑
สวัสดีค่ะอาจารย์
จุดอ่อนของงานวิจัยในสังคมไทยส่วนหนึ่งคือ การนำเอาไปใช้งานได้จริง
จะเห็นได้ว่างานวิจัยหลายอย่างเมื่อได้รับทุนและทำการวิจัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่สามารถนำไปใช้งานได้จริงได้ เช่น มีการจดสิทธิบัตร เมื่อมีผู้สนใจจะนำนวัตกรรมต่าง ๆ ไปใช้ในงานด้านการเกษตร การแพทย์ เครื่องมือทีวิจัยได้มีต้นทุนที่ถูกและมีความสามารถทำให้ประชาชนสามารถผลิตสิ่งต่าง ๆ ได้มากขึ้น โดยใช้เวลาน้อยลง แต่เมื่อมีผู้สนใจจะนำนวัตกรรมสิ่งนั้นไปใช้ ก็จะได้คำตอบว่าไม่ได้มีการผลิตเนื่องจากเป็นหน่วยงานราชการ และมีการจดสิทธิบัตร ทำให้ไม่สามารถเกิดการเผยแพร่ และนำไปใช้ได้ ซึ่งเงินที่ได้ทำวิจัยก็เป็นเงินภาษีประชาชนแต่ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้ เหมือนเอาเงินไปจมโดยไม่สร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่ประเทศและสังคมแต่อย่างใด
จะแก้ปัญหาอย่างนี้ได้อย่างไร เราจะได้ไม่ต้องนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศ และเราจะได้นำนวัตกรรมที่เราคิดได้ส่งออกบ้าง
คนไทยคิดได้หลายอย่าง แต่ไม่สามารถนำไปใช้ได้ แปลกไหม
คำนิยาม ความสำเร็จของผู้วิจัยคืออะไร
1. เป็นความสำเร็จที่ได้ผลงานวิจัยเป็นที่ยอมรับแพร่หลาย คนนับหน้าถือตา ใช้ขอผลงาน ใช้ขอตำแหน่งทางวิชาการ
หรือ
2. เป็นความสำเร็จของประเทศที่ได้ผลงานวิจัยไปแก้ไขปัญหาในสังคม พัฒนาคุณภาพชีวิต ลดต้นทุนการผลิต