เรื่องของแมลงป่อง
ช่วงนี้ผมมาทำงานเจอแมลงป่องบนสำนักงานหลายตัวครับ
จะมีลักษณะอวดกล้า อวดเก่ง ไม่เกรงใจใคร
หลบได้ผมก็จะหลบ หลบไม่ได้ต้องตั้งสติให้ดี
นาคีมีพิษเพี้ยง สุริโย
เลื้อยบ่ทำเดโช เเช่มช้า
พิษน้อยหยิ่งโยโส เเมลงป่อง
ชูแต่หางเองอ้า อวดอ้างฤทธี
ใครเคยคุยกับแมลงป่องบ้างครับ
ท่านเก่งมากครับ มีคาถาปราบแมลงป่องได้
สวัสดีครับอาจารย์
เชื่อว่า..ท่านรองฯ ต้องทำทุกๆอย่างที่ลงตัวได้ด้วยดีค่ะ
มีความสุขในการทำงาน
คุณความดีคุ้มครองค่ะ
คงเป็นการทดสอบกำลังสติของผมแหละครับ
ถ้าสติน้อย ขาเก้าอี้ผมก็คงต่ำลงอย่างที่เขียนมาแหละครับ
ขอบคุณครับ
ต้องพยายามใช้ "สติ" จัดการให้ลงตัวครับ
ผมก็กำลังฝึกคุยกับแมลงป่องอยู่เหมือนกันครับ
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ คงต้องตั้งสติอย่างท่านรองว่าละค่ะ และคงต้องชื่นชมความดีที่เขามีอยู่มั้งค่ะ
แวะมาให้กำลังใจครับ..ท่านรองฯ
ถ้าเป็นแบบบริบทสังคมของครูคิม
เขามีสมญานามและตำแหน่งวิชาชีพด้วยนะคะ
เรียกกันว่า "นักวิชาเกิน(การ) / นักวิบาก (วิจัย) /
นักการสับสน (ศึกษา)"
ครูคิมเคยเจอค่ะ ไม่กล้าต่อกร ได้แต่ยิ้ม ๆ เพราะกลัวค่ะ
กลัวความกระทบ กระทั่ง ค่ะ
พวกแมงป่อง มากมี ที่หลากหลาย
เบื่อจะตาย ชอบเบ่งชู หางสุดสูง
ไม่เหมือนเรา มีดี ดังนกยูง(อิอิ)
ไม่เคยมุ่ง อวดมีพิษ ทำร้ายใคร
ในที่ผม ทำงาน เนิ่นนานนัก
ไม่ประจักษ์ แมงป่อง ตัวไหนไหน
เคยแต่เจอ ตัว.... เงินทองไง
ระอาใจ แสนจะเอ่ย เคยพบเจอ
ไม่มีพิษ ขี้เกียจ เป็นที่หนึ่ง
ไม่เคยพึ่ง อะไร ไม่เสนอ
ไม่ทำนู่น ทำนี่ ให้เลิศเลอ
ไม่ล่ะเออ กูขอนิ่ง ซิ่งเอาดี
ไม่รับผิด แต่กูรับ เอาแต่ชอบ
ไม่ขอตอบ เพื่อนตอบแทน แสนสุขี
นายเดินมา เห็นพลัน ทำงานดี
เตรียมลิ้นที่ ล้างมา เลียขานาย
คนพลัดถิ่น ยังเด็ก ยังเล็กนัก
แต่ประจักษ์ งานองค์กร มาหลากหลาย
ทั้งโรงงาน บริษัท โรงเรียนกลาย
มหาลัย ใกล้จะเข้า เฝ้าพากเพียร
ก็เจอะเจอ หลายระบบ หลายระบอบ
ทำให้ชอบ ทำให้เกลียด จนเวียนเศียร
ขอจบก่อน ครับท่านรอง เดี๋ยวจะเวียน
เดี๋ยวอาเจียน เพราะอ่านเยอะ จนเบอะบาน
ทำให้นึกถึงคำว่าเป็นเพื่อนเกิดแก่เจ็บตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น
ขอบคุณครับ
การนึกถึงความดีของเขาก็ช่วยได้บ้างนะครับ
ขอบคุณครับ
แสดงว่าผมเจอแมลงป่องตัวเป็นๆ ก็ยังดีกว่านะครับ
แมลงป่องไม่เห็นตัวนี่ นึกถึงก็สยองแล้วละครับ
ทำอะไรเราไม่ได้หรอกครับ
ขอบคุณมากครับ
เจอแมลงป่องไปต่อกรด้วยมีแต่เราจะเจ็บตัวและเจ็บใจครับ
สู้มองไว้ดูเล่นดีกว่าครับ
ขอบคุณมากครับ
เขียนกลอนมา ดีจริงหนอ มีข้อคิด
เรื่องชีวิต เรื่องของคน ร้อนรนหนอ
ต่างต้องการ กันเข้าไป ไม่เคยพอ
ใจเราหนอ ขอร่มเย็น เป็นตัวเรา
-ขอโทษครับ ตอนนี้ผมคิดถึงกลอนได้บางบทกลอน-
กลอนที่ ๑
จองหอง ฮึกดั่งกิ้ง ก่าเกิน
พองขน จนจิตต์เพลิน พลอดพลั้ง
ยกตน แต่งสรรเสริญ อาตมเองเอย
ข่มท่าน ทำบ่ยั้ง เยี่ยงนั้น อย่างยลฯ
ใครจองหองพองขน อย่าไปมองครับ
กลอนที่ ๒
จระเข้ยาวใหญ่ค้ำ ขอบคลอง
คับจิตคิดลำพอง ไม่น้อย
ลูกศิษย์อาจลองดี ลบหลู่ ครูแฮ
บุตรต่อสู้บิดาด้วย อย่าได้สมาคม
ใครใหญ่เกินตัว อย่าเข้าไปยุ่งครับ
กลอนที่ ๓
ล้องูเห่าเล่นก็ได้ต้องใจกล้า
แต่ทว่าอย่ายักเยื้องเข้าเบื้องหาง
ต้องว่องไวทำนองคล่องท่าทาง
ตบหัวผางเดียวม้วนจึงควรล้อ
กลอนที่ ๓ ขอโทษครับ หากชักนำไปสู่ความรุนแรง
เป็นบทกลอนที่ผมเพิ่งเคยพบนะครับ
ดีและมีประโยชน์มาก
ขออนุญาตจัดเก็บและนำไปใช้ในโอกาสต่อไปครับ