ความจริงเป็นสิ่งที่อาจตาย

เรื่องที่ ๒๖  “ว่าด้วยการแสดงความคิดเห็น"

 

            ผมฝันว่า  ผมอยู่ในห้องเรียนชั้นประถม  เตรียมตัวเขียนเรียงความ  จึงถามครูถึงวิธีแสดงความคิดเห็น

            “ตอบยาก”  ครูเหลือบมองลอดแว่นแล้วตอบ  “ครูเล่าเรื่องให้เธอฟังเรื่องหนึ่งดีกว่า...”

            เมื่อครอบครัวหนึ่งได้บุตรชาย  ทั้งครอบครัวต่างก็ปรีดา  ครั้นเด็กอายุครบเดือน ผู้ใหญ่อุ้มออกอวดแขกเหรื่อ  เพื่อรับคำอวยพร

            “คนที่กล่าวว่า  เจ้าหนูจะร่ำรวย ก็ได้รับคำขอบคุณ

            อีกคนหนึ่งอวยพรว่า เจ้าหนูจะเป็นเจ้าคนนายคน เขาก็ได้รับคำขอบคุณและตอบแทนด้วยพรเช่นกัน

            ส่วนคนหนึ่งพูดว่า  “วันหนึ่งเด็กคนนี้จะต้องตาย”  แน่ละพูดเช่นนี้ทั้งครอบครัวเลยรุมตีคนพูด

 

            “เรื่องจริงคือ  เด็กคนนั้นต้องตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  การพูดว่าเด็กคนนั้นจะร่ำรวย หรือเป็นเจ้าคนนายคน  เป็นคำตอแหลเหลวไหล  แต่การเหลวไหลนั้นได้รับรางวัล  คนพูดความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง นั่นกลับถูกรุมตี   เธอ...”

            “ผมไม่อยากพูดโกหกครับ  แล้วก็ไม่อยากถูกรมตีด้วย ถ้าเช่นนั้นผมควรจะพูดอย่างไรดี”

 

(จากข้อเขียนของ  หลู่ซิน  ๘  กรกฎาคม  ๒๔๖๘)