แม้ว่าต้องออกจาราชการแต่ใจลุงกะป้าก็ยังป้วนเปี้ยนๆ อยู่ในโรงเรียนเช่นเดิม เพราะหัวใจของลุงกะป้ายังอยู่ที่นี่...ที่โรงเรียนที่ลุงกับป้าทำงานมาตั้งแต่ยังเป็นหนุ่มสาวจนเกษียณ..นั่นเอง

   เมื่อถึงสิ้นรอบปีงบประมาณคราใด  ใจหนึ่งก็ดีใจ  แต่ปีนี้ที่โรงเรียนครูแอนมีครู  2  ท่านที่จะเกษียณ  ใจหายเหมือนกันค่ะ

  แม้ว่ามันผ่านมาตั้งแต่เมื่อวันที่  2  ตุลาคมที่ผ่านมาก็ตาม  แต่เจ้าหน้าที่งานบุคลากรอย่างครูแอนก็อดที่จะเสียดายลุงรงค์กับป้าเพ็ญไม่หาย  เลยต้องขอเก็บความทรงจำแห่งวันนั้นไว้ในความทรงจำที่ดีของสังคมของพวกเรา

   พวกเราไปเลี้ยงส่งลุงรงค์กับป้าภากันที่เพ็ชรมีรีสอร์ทค่ะ (รีสอร์ทในอำเภอไม่ห่างจากโรงเรียนนัก ราวๆ 6 กิโลเมตร)  แต่กว่าที่สถานที่และอาหารพร้อม (ด้วยเราไปกันก่อนเวลา) พวกเราก็เลยพากันไปเดินสูดอากาศริมทะเลยามเย็นกันค่ะ

ทะเลเทพายามเย็น

หนึ่งหนุ่มน้อยที่ครูแอนไม่รู้จักนั่งอยู่ก่อน

และหนุ่มต่างวัยครูลุงวรก็เข้าไปคุยกับหนุ่มน้อยคนนั้น

แต่ครูแอนไม่กล้าเข้าไปใกล้กว่านี้ล่ะค่ะ  แต่เค้าคุยกันเข้าท่าเข้าทีกันดี

   

    สถานที่พร้อมแล้วจ้า.....อาหารพร้อมแล้วจ้า.....มากันได้แล้ว

    เสียงใครคนหนึ่งตะโกนเรียกพวกที่เดินเล่นอยู่ไกลๆ

    เมื่อทุกคนมากันพร้อม  ไม่นานนัก...ลุงรงค์ที่เดินทางมากับป้าภา (ผู้เป็นภรรยา..ที่สอนโรงเรียนเดียวกันนี้แหละค่ะ) และป้าเพ็ญที่เดินทางมากับลุงขิ้ม (สามีของป้าเป็นครูที่สอนอีกโรงเรียนแห่งหนึ่งในระดับประถมศึกษาในอำเภอเดียวกัน) เจ้าของงานวันนี้ก็เข้ามาในห้องจัดเลี้ยง

    ลุงรงค์...เป็นชื่อที่พวกเราเรียกขาน ...ครูณรงค์  แก้วเกาะสะบ้า... ลุงเองก็ดูจะมีความสุขที่พวกเราเรียกลุงเช่นนี้เหมือนกัน  บางครั้งลุงก็เป็นทั้งพี่รงค์ น้ารงค์ ของครูหลายคนในโรงเรียน  แต่คนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับครูแอนและรุ่นน้องลงไปชอบที่จะเรียก...ลุง..ที่เป็นครูแก่ใจดีเฉกเช่นนี้ตั้งแต่แรกที่เรามาเจอะเจอลุงเรื่อยมา  แต่ที่แน่ๆ ใครๆ ที่เจอลุงมักพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าลุงหล่อง่ะ...ลุงหล่อเหมือนพระเอกหนังสมัยก่อน....(ให้ทายนะคะว่าลุงหน้าเหมือนใคร)

   ลุงรงค์สอนวิชาเกษตร  ลุงสอนเก่งมากด้วย  การันตีด้วยผลผลิตหลายๆอย่างที่ลุงสอนให้เด็กปลูกมันจนเติบโตเป็นต้นใหญ่ๆ อวบ อ้วน หรือไม่ก็น้ำจุลินทรีย์ที่ลุงฝึกให้เด็กๆ ทำแล้วก็เอามาใช้ประโยชน์ในลักษณะอื่นๆ ได้อีกมากกว่าเป็นแค่ปุ๋ยรดน้ำในแปลงพืชผัก  แถมลุงยังน้อมรับเอาเศรษฐกิจพอเพียงของในหลวงมาสอนนักเรียนแบบจริงๆ จังๆ ด้วย หากนักเรียนรู้จักนำไปใช้ในชีวิตประจำวันที่บ้านเขาละก็  เขาคงต้องคิดถึงลุงรงค์ไปอีกนานแสนนาน นอกจากลุงจะสอนเกษตรแล้วลุงยังเป็นคนธรรมะ ธัมโมอีกด้วย  เวลาที่ครูแอนหรือใครๆ ร้อนอกร้อนใจเดินผ่านไปคุยกะลุง  เราก็จะกลับออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม และความสบายใจในข้อคิดที่ลุงสอนและให้พวกเราก่อนกลับออกมาจากขนำห้องเรียนของลุงและป้าภาผู้เป็นภรรยาที่สอนวิชาบัญชีและธุรกิจในขนำน้อยด้วยกันนั่นแล

    ครูอีกท่านที่เกษียณในวัยใกล้ๆ กับลุงรงค์ คือป้าเพ็ญ...ครูเพ็ญพยอม  เชี้ยห้วน... ป้าเพ็ญ...ใครๆ ทั้งโรงเรียนก็เรียกป้าเพ็ญอย่างนี้แหละค่ะ  ป้าเพ็ญสอนวิชาคณิตศาสตร์ชั้น ม.1 เป็นโลโก้ของป้าเพ็ญเลยล่ะค่ะ  ที่เมื่อเราได้ยินเสียงเด็กท่องสูตรคูณก่อนที่ป้าเพ็ญจะเดินเข้าห้อง  ครูแอนเคยคุยกับป้าเพ็ญบ่อยครั้งเรื่องของเด็กๆ ซึ่งป้าเพ็ญก็มักเปรยไห้ได้ยินเสมอว่า  บางครั้งของเก่าที่ดีๆ อยู่ เราก็ควรนำมาให้กับเด็กๆ ด้วยนะหนูแอน  ไม่ใช่สอนแบบใหม่ทั้งหมดโดยไม่สนใจอะไรเลย และไอ้การท่องสูตรคูณที่จะเป็นตัวช่วยให้เด็กๆ เรียนและเข้าใจในวิชาคณิตศาสตร์ได้ดียิ่งขึ้นก็ควรจะฝึกเค้าให้ท่อง  แม้เค้าจะท่องแบบนกแก้วนกขุนทองในตอนแรกก็ตามเถอะ  นานๆ ไปเขาก็จะจำติดทนนาน  และเมื่อเขาหันมาทำความเข้าใจในเรื่องเหล่านั้นเขาก็จะเข้าใจได้ในที่สุดและทำได้อย่างดี  แล้วเมื่อนั้นเขาก็จะสนุกกับการเรียนที่เขาเข้าใจแล้วนั่นเอง 

     อีกโลโก้หนึ่งที่เป็นภาพติดตาของภาพป้าเพ็ญ คือ  ป้าเพ็ญจะชอบสอนนักเรียนให้รู้จักค้าขาย  สนุกกับการขายของ  รู้จักขายของ  และกล้าที่จะขายของ  โดยป้าเพ็ญจะเปิดชุมนุมน้ำปั่นให้นักเรียนทำน้ำปั่นและมาฝึกหัดการขายกันในทุกวันศุกร์ ในคาบชุมนุม  เด็กๆ ชุมนุมอื่นๆ ก็จะแว๊บแอบมาซื้อน้ำปั่นจากชุมนุมน้ำปั่นของป้าเสมอๆ ....หลังจากนี้คงเงียบๆ ไปนิดหน่อยสำหรับชุมนุมนี้  ครูแอนกะว่าจะสานต่อให้ค่ะ  แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีกำลังเวลาทำทันหรือไม่  ที่แน่ๆ ไม่รู้ว่าจะทำได้ดีเท่าป้ามั๊ยอีกเนี่ยสิคะ...ก็อาจจะต้องลองดูเพื่อให้เด็กๆ อยู่ต่อในชุมนุมนี้ได้ต่อไปหลังป้าเกษียณ

   และนี่คือบรรยากาศในงานเลี้ยงร่ำลา...อำลาอาลัยลุงรงค์กับป้าเพ็ญ...

ครูแอนแอบร้องไห้.. เอ๊ย.. ร้องเพลงให้ลุงกะป้าด้วยค่ะงานนี้

ลุงรงค์ กับ ป้าเพ็ญ (บน) และท่านผู้อำนวยการ  นิยม  ชูชื่น (ล่าง)

พี่ๆ ป้าๆ ลุงๆ อีกส่วนหนึ่งแอบทำเซอร์ไพรส์ลุงกับป้าด้วยชุดการแสดง

"โปงลางสะอื้น..ฮือๆๆ.."ที่ต๊กกะใจไปตามๆ กัน ไม่คิดว่าจะทำกันไปได้5555

ส่วนอันนี้....ฝรั่งชิ้นสุดท้าย...ที่น้องครูโจกะน้องครูบ๊ะ...แย่งกันจ้าละหวั่น

แล้วจะแย่งกันทำไมก็ไม่รู้เนาะ...ด้วยความเชื่อกันมั๊งคะ..

เคยได้ยินเรื่องนี้มั๊ยคะ....

ชิ้นสุดท้านแฟนหล่อ / แฟนสวย น่ะค่ะ ฮาๆๆๆ

 

       แต่ที่แน่ๆ โรงเรียนเราก็ขาดบุคลากรอาวุโสผู้ทรงคุณค่าทางวิชาการไปอีก 2 ท่าน  น่าเสียดายเหลือคณา  แต่ทว่าคิดอีกแง่หนึ่งท่านก็อายุมากขึ้นคงถึงเวลาแห่งการพักผ่อนของท่านกระมัง  หลังจากที่กรำงานหนักมาตลอด 30 กว่าปีกับการอบรมสั่งสอนเด็กๆ เพื่อประเทศไทยของเรา  ถึงเวลาที่ท่านจะได้พักผ่อนกับลูกๆ หลานๆ เป็นเวลาที่ท่านจะได้รับความเป็นส่วนตัวในวัยหลังเกษียณ ป้าบอกว่าใจหายเหมือนกัน  แต่ดีนะที่อยู่ใกล้โรงเรียนยังพอให้เห็นความเป็นไปของโรงเรียนอยู่บ้าง  ส่วนลุงรงค์ก็ยังคงคอยมาส่งป้าภาผู้เป็นภรรยาบ้างเป็นครั้งคราว  พอให้พวกเราเห็นหน้าหล่อๆ ลุงให้พอหายคิดถึงอยู่บ้าง

     ทว่าอีกไม่กี่วันหลังจากงานเลี้ยงเลิกราไป  พวกเราทั้งโรงเรียนก็เจอลุงรงค์มาส่งป้าภาเหมือนเดิม  ส่วนป้าเพ็ญก็ทำน้ำมะพร้าวมาส่งให้พวกเราในวันประชุมก่อนปิดภาคเช่นเคย  และแม้ว่าต้องออกจาราชการแต่ใจลุงกะป้าก็ยังป้วนเปี้ยนๆ อยู่ในโรงเรียนเช่นเดิม เพราะหัวใจของลุงกะป้ายังอยู่ที่นี่...ที่โรงเรียนที่ลุงกับป้าทำงานมาตั้งแต่ยังเป็นหนุ่มสาวจนเกษียณ..นั่นเอง

    มีความสุขมากๆ นะคะลุงรงค์...ป้าเพ็ญ..กับวัยหลังเกษียณ