วันนี้ตื่นสายแล้วก็มาเปิดอ่านบันทึกหนึ่งที่ทำให้ต้องรีบมาเขียนบันทึกนี้ เขียนเพื่อบอกว่าขอได้ช่วยกันเผยแพร่แนวคิดจากบันทึกดังกล่าวให้กว้างขวางที่สุดด้วย โดยเฉพาะกับคนทำงานที่ กำลังเร่งสร้างผลงานเพื่อปรับเปลี่ยนตำแหน่ง ให้เกิด ความก้าวหน้า ในชีวิตราชการ หรือการงานในองค์กร
ผมพบว่ามีไม่น้อยที่ผู้คนได้ ก้าวหน้าในตำแหน่งหน้าที่ แต่กลับ ถอยหลังในด้านจิตวิญญาณ หากได้อ่านหรือรับรู้สาระจากบันทึกดังกล่าว ผมเชื่อว่าคนที่กำลังไขว่คว้าหาตำแหน่ง หาเก้าอี้ดีๆนั่ง คงจะได้ฉุกคิด และอาจ ลด ละ เลิก ใช้เก้าอี้เป็นบันได ได้บ้างไม่มากก็น้อย
ท้ายบันทึกดังกล่าว ผมได้ไปวางความคิดเห็นไว้หน่อยหนึ่งแล้ว ดังนี้ ...
ขอบพระคุณครับ
- จับใจ โดนใจ ให้พลังมากมายครับ
- เพราะเหตุที่ ผู้มาดำรงตำแหน่งต่างๆ มีเป้าหมายใช้ตำแหน่งนั้นเป็นบันไดไปสู่ตำแหน่งที่สูงกว่า นี่แหละครับ เราจึงได้เห็นแต่งานที่เป็นแบบผักชีโรยหน้า สร้างแล้วรื้อ รื้อแล้วสร้าง โดยคนที่หมุนเวียนเข้ามารับตำแหน่ง เพื่อใช้เก้าอี้เป็นบันได
- ไม่เว้นแม้ในโรงเรียน ... ผอ.บางคนเข้ารับตำแหน่งปั๊บก็เริ่มลุยสร้างผลงาน(ที่เห็นได้ด้วยตา) ขณะที่แหงนหน้ามองหาดวงดาว เตรียมตัวก้าวเข้ากระทรวง เพื่อหาเก้าอี้ที่นุ่มกว่าไว้นั่ง
- สีหน้า แววตาของครูและนักเรียนจะหม่นหมอง แสดงความทุกข์ยากอย่างไรก็ไม่อาจรับรู้ได้ เพราะไม่ว่างก้มลงมามอง
- อาจแรงไปนิด และใช่ว่าทุกคนจะเป็นเช่นนั้น แต่ขอยืนยันว่ามีอยู่จริง
- อยากให้บันทึกนี้ได้รับการตีแผ่ เผยแพร่ให้กว้างขวางมากๆครับ น่าจะมีผลให้คนนั่งเก้าอี้ ที่ยัง 50/50 เกิดการหยั่งเห็นและพลิกวิธีคิดในการทำงานได้ครับ
ถึงตรงนี้หลายท่านคงต้องการอ่านและถามว่า อยู่ไหน .. อยู่นี่ครับ .. อยู่ที่ บันทึกนี้ ครับ
อ่านแล้วหากเห็นด้วยตามที่ผมว่ามาก็ขอได้ช่วยกันแพร่กระจายให้ได้รับรู้กันให้กว้างขวางต่อไปด้วยครับ .. เพื่อพรุ่งนี้ที่ดีกว่า ของประเทศไทย !
คนรักประเทศไทย ตามไปอ่านทันทีทันใดครับ
สวัสดีครับ