บางเรื่อง บางสาระ เราอาจจะได้รับรู้ รับฟังโดยบังเอิญ อย่างไม่ตั้งใจ ควรนำมาคิดต่ออย่างสร้างสรรค์
การเดินทางโดยรถทัวร์ เป็นธรรมดาที่ต้องพบกับผู้คนมากหน้าหลายตา ไหนจะต้องทำให้ตัวเองได้รับความสะดวก ไหนจะต้องดูแลความปลอดภัยของตัวเอง อาจจะอึดอัด รำคาญใจ แต่ก็ต้องอดทน ถ้าทำไม่ได้ก็งดการทำปัญหาให้กับผู้ร่วมทาง
ผู้โดยสาร 3 แถว 12 ที่นั่ง นับตั้งแต่แถวหน้า ด้านหน้าซ้ายมือสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีคู่หนึ่ง ด้านหน้าขวาก็เช่นเดียวกัน ด้านซ้ายมือแถวที่ 2 สุภาพสตรี 1 คู่ ด้านความมือแถวที่ 2 คือวัยรุ่นชาย 1 และครูคิม แถวหลังสามีภรรยา 1 คู่ และขวามือคือด้านหลังครูคิมมีสามีภรรยา และลูกชาย
สำหรับครูคิมปิดโทรศัพท์ อ่านหนังสือ มองออกนอกหน้าต่าง นั่งหลับตา .....เสียงสนทนา เสียงพูดโทรศัพท์ช่างดังพอเหมาะ ได้ยินชัดเจนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เราไม่ได้หูหนวกนี่ที่จะไม่ต้องฟังเรื่องราวของคนอื่นอย่างไม่ตั้งใจ
เสียงแรกเป็นเสียงของสุภาพสตรีทำนองของการต่อว่าต่อขาน..."รู้จักเห็นอก เห็นใจคนอื่นบ้าง ความเอื้ออาทรน่ะ มีไหม"...อีกฝ่ายเงียบ....."ที่เงียบ ๆ นั่นแหละคิดอะไรอยู่ คิดผิดยังมีโอกาสคิดใหม่นะ...คนอาไร้เห็นแก่ตัวชะมัด"...เงียบจากฝ่ายตรงข้าม
เสียงที่สองก็เช่นเดียวกัน พอเดาได้จากว่าผู้พูดอยู่ในวัยทีน...คงอารมณ์ขุ่นมัวกับพ่อหนุ่มข้าง ๆ "ถ้ายังทำตัวเป็นคนรู้ดี อวดดี อวดเก่ง ทำเป็นไม่ง้อใคร ถือตัวเองเป็นใหญ่ คิดว่าตัวเองแน่...ก็เชิญต่อไปไม่ต้องมาขอความเห็นอะไรจากฉันอีก พูดไปก็ไม่มีความหมาย คนที่คิดว่าตัวเองเก่งที่แท้ก็...โง่สิ้นดี"
เสียงที่สามสุภาพสตรีอีกแล้ว (ผู้หญิงนี่พูดเก่งจัง) เสียงนี้เป็นเสียงจากการพูดโทรศัพท์ พูดไปร้องไห้ไป (ได้ยินมาจากด้านหลัง) ตั้งแต่รถเริ่มออก...ไปจนถึงอยุธยาจับใจความได้ว่า "เธอมาขึ้นรถที่หมอชิต มีกระเป๋าถือและกระเป๋าเสื้อผ้า ในขณะที่เธอหันรีหันขวางทำท่าอยากจะเข้าห้องน้ำ ก็มีเพื่อนเดินทาง (ตัวแสบ) อาสาเฝ้ากระเป๋าเดินทางให้..แต่เธอเล่าว่า เธองงมาก..ที่ทำไมต้องส่งกระเป๋าถือให้เพื่อนเดินทางคนนั้นด้วยก็ไม่ทราบ มารู้ตัวอีกทีตอนเข้าไปอยู่ในห้องน้ำแล้ว รีบวิ่งออกมาดู..ไม่พบทั้งเพื่อนทั้งกระเป๋า แต่บังเอิญโทรศัพท์และตั๋วเดินทางอยู่ในกระเป๋ากางเกง ในนั้นมีเงินอยู่ 15,000 บาทและสิ่งของสำคัญ"
เสียงที่สี่เป็นเสียงเด็กวัยกำลังป่วน พูดถามได้ทุกเรื่อง (จากเบาะด้านหลังครูคิม) ..."พ่อครับ..นั่นต้นอะไร นั่นบ้านใครครับ ใครเป็นคนสร้างบ้านครับ คนนั้นเขาไปไหนครับ รถคันนั้นใช้น้ำมันอะไรครับ นั่นอะไรครับ (คุณพ่อตอบว่าโรงงานครับ) โรงงานของใครครับ เขาทำอะไรในโรงงานครับ (คุณพ่อตอบว่าทำงานครับ) คุณพ่อครับคุณพ่ออยากทำงานโรงงานไหมครับ (พ่อตอบไม่อยากครับ)..ทำงานโรงงานได้เงินน้อยหรือครับพ่อ....
คุณพ่อครับนั่นรถอะไรครับ (รถสิบล้อ) ทำไมมันมีแค่ 6 ล้อครับ (อยู่ด้านหลังข้างในอีก 4 ล้อครับ) รถคันนั้นเหมือนของคุณพ่อเลยใช่ไหมครับ (ครับ...คงเริ่มเหนื่อย) หนูหลอกคุณพ่อรถคันนี้อีซูซุ ของคุณพ่อโตโยต้า คุณพ่อตอบขี้โกง....คุณพ่อเห็นรถจิ๊ปคันนั้นไหมครับ (เห็นครับลูก) รถอะไร...ครับ (มิตซูบิชิ ปาเจโรครับ) ดีมาก...ไม่ใช่เชอร์โรกี..มันโดนระเบิดไปแล้วใช่ไหมครับพ่อ....
ศึกษาเรียนรู้ได้ทุกสถานที่เลยนะครับ
ดีมากครับ
ขอขอบคุณค่ะท่านรองฯ small man~natadee
สิ่งที่น่าชื่นชมก็คือ..เด็กน้อย ๆ คนนั้นอายุประมาณ 3 - 4 ปี
พูดจาไพเราะ มีหางเสียง ทำให้ทราบถึงสถาบันครอบครัวในการอบรมสั่งสอน และคุณพ่ออารมณ์เยือกเย็นในการตอบคำถามทุกคำถาม
เด็กมีความเชื่อมั่นสูงมาก ตอนลงจากรถหันมายิ้มและยักคิ้วให้ด้วยค่ะ
ขอขอบคุณค่ะน้องชายคนพลัดถิ่น คนน่ารัก
พี่คิมไม่เป็นคน...น้ำชาล้นถ้วยค่ะ
พี่คิมรับรู้ รับฟังได้ทุกเรื่อง ค่ะ
เรื่องดี หรือไม่ได้ เราก็ไม่ด่วนตัดสินใจลงความเห็นด้วยการอคติ
เราควรให้โอกาส และทำความเข้าใจว่า..ทุกอย่างเกิดจากเหตุและผลเสมอ ก็จะทำให้เราได้รับสิ่งดี ๆ
ขอขอบคุณค่ะคุณlovefull
ใจตรงกันเลยนะคะ
ครูคิมเพิ่งออกจากบล็อคคุณมาเดี๋ยวนี้เองค่ะ
ค่ะ..สบายดี เป็นยายแก่เฝ้าโยงทั้งวัน ก็เป็นความสุขอีกแบบที่นาน ๆ เจอ
เคยพบแบบนี้เหมือนกันค่ะ โดยเฉพาะคนพูดโทรศัพท์บนรถทัวร์ ตั้งแต่ขึ้นรถจนจะลงรถ เรานั่งอยู่ก็ไม่กล้าบอก กลัวโดน
มารยาทต่างๆซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆนะคะ เพราะ IT เป็นเหตุค่ะ
สมัยเรียนพิษณุโลก ได้ลับสมองบนรถทัวร์ บนรถไฟ แบบนี้เป็นประจำ 2 ปีเต็มๆ....อิอิ.อิ
+ สวัสดีค่ะ...ครูพี่คิม...
+ อิอิ...เราสามารถเรียนรู้จากคนรอบข้างได้เสมอ...
+ เด็ก ๆ มักมีคำถามมากมาย..108 1009 จริง ๆ ค่ะ...
+ บางที่แม่อย่างอ๋อยก็เกือบเหลืออดหลายครั้งค่ะ...
+ ไม่รู้ว่าตอนลูกโต...แล้วเราแก่..พอเราถามลูกมาก ๆ ลูกจะทำยังไงกับเราค่ะ...
+ ขอให้พี่ครูคิมมีความสุขกับการหยุดพักผ่อนนะค่ะ...
สวัสดีค่ะคุณ แก้ว..อุบล จ๋วงพานิช
แบบนั้นก็มีนะคะ ไม่ทราบพูดอะไร คุยไป หัวเราะไป
คุยตั้งแต่พิษณุโลกถึงชัยนาท แบตฯ หมด
คนข้างเคียงแทบจะปรบมือค่ะ
นึก ๆไปก็น่าสงสารนะคะ ที่เขาขาดตกในบางเรื่องเช่นมารยาท
สวัสดีค่ะท่าน ผอ.นายประจักษ์~natadee ที่เคารพ
อ้อ..ท่านเป็นศิษย์เก่า
ถ้าจะเดาสถาบัน มศวพิษณุโลกใช่ไหมคะ
ว่าง ๆ คนพิษโลก ก็มีความยินดีที่จะต้อนรับนะคะ
ทุกอย่างที่เรารับได้ เป็นสิ่งดีกับเราทุกเรื่องนะคะ
ขอขอบคุณท่าน ผอ.ค่ะที่มาให้กำลังใจเสมอ
ขอขอบคุณค่ะคุณlovefull
วันนี้พิเศษนะคะ มาสองรอบเลย
ขอเก็บความรู้สึกที่ดีไว้ตลอดไปค่ะ
ค่ะ..ต่อไปจะเปลี่ยนคำพูดใหม่..ให้รืนรมย์(หู) กว่านี้นะคะ
สวัสดีค่ะน้อง แอมแปร์~natadee และคุณแม่อ๋อยค่ะ
ป้าคิมประทับใจมากนะคะ ที่ทั้งคุณพ่อและคุณแม่เป็นคนมีอารมณ์เยือกเย็นมาก ๆ
เพียงแค่ได้ยินคำพูดที่มีหางเสียง ก็ชื่นใจมาก ๆ ค่ะ
บางอย่างยังมาไม่ถึง...ป้าคิมก็เดาว่า...น้องแอมแปร์ก็จะมีคำพูดหวาน ๆ ไพเราะที่ทำให้คุณแม่อ๋อยมีความสุขค่ะ
นับถือ นับถือ
เขียนหนังสือขายได้เลยนะ
สวัสดีค่ะ ครูคิม รู้สึกเหมือนขึ้นรถไปกับครูด้วยเลยค่ะ ... แต่พอลล่าไม่ค่อยได้ขึ้นรถทัวร์ซักเท่าไหร่ค่ะ กลัวค่ะ ได้ประสบการณ์จากครูคิม ดีจังเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ
เจริญพร โยมครูคิม
อาตมาเคยนั่งรถทัวร์ไป กทม.
มีโยมผู้ชายคนหนึ่งนั่งเบาะตรงข้ามกัน
แกนอนหลับกรนเสียงดังจนโยมหลายคนมองหน้ากัน
ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เป็นประสบการณ์ตัวเองที่ต้องเจอ
เจริญพร
ขอขอบคุณค่ะคุณ I00
แค่เพียงเป็นการเรียนรู้จากประสบการณ์รอบ ๆ ตัว
คงไม่ถึงระดับมือโปร หรือมืออาชีพหรอกนะคะ
ขอขอบคุณค่ะน้อง paula ที่ปรึกษา~natadee และคนน่ารักค่ะ
จะเก็บความรู้สึกที่ดี ๆ ไว้ตลอดไปค่ะ
รักและคิดถึงนะคะ