คุณหมอก็ต้องมีเข็มฉีดยาเป็นอาวุธ......คุณครูก็ต้องมีไม้เรียวเป็นอาวุธ.....พันธมิตรก็ต้องมีมือตบเป็นอาวุธ.....รัฐบาลก็ต้องมีคุณธรรมเป็นอาวุธ........นักเรียนก็ต้องมีปากกาเป็นอาวุธ.....น้องจิเองก็มีขลุ่ยเป็นอาวุธเช่นกันเจ้าค่ะ
เวลาน้องจิไปไหนมาไหนน้องจิจะต้องพกอาวุธไปด้วยตลอด ไม่ใช่มีด ไม่ใช่ไม้ แต่เป็นขลุ่ยคู่ใจที่ครูพินิจ เมฆฉา ครูที่สอนดนตรีไทยน้องจิตั้งแต่ม.1 เป็นผู้ให้น้องจิมา.....
ตอนนี้หนังทางช่อง7 มีหนังชื่อว่า " ธิดาวานร ".......แม่ก็บอกว่า เหมือนน้องจิเลย....เพื่อนก็บอกว่าเหมือนน้องจิเลย....ไม่เหมือนสักหน่อย น้องจิไม่ใช่ลิงนะ ออกจะเรียบร้อย....เหมือนผ้า(ยับ)ที่พับไว้ หลักฐานก็มีนี่ไง
บอกแล้วว่าไม่ใช่ลิงก็ไม่เชื่อ........น้องจิรักธรรมชาติมากๆ....ถ้าให้น้องจิเลือกระหว่างไปเดินตากแอร์เย็นๆในป่าคอนกรีต กับ เดินตากแดดอ่อนๆในป่าที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยต้นไม้นานาพรรณ น้องจิเลือกไปเดินป่ามากกว่า เพราะว่ามีต้นไม้ให้ปีนเยอะแยะเลย
น้องจิยังจำได้ดี...ที่น้องจิไปเฮฮาศาสตร์ครั้งที่ ๕ ที่สวนป่า...น้องจิได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย....โดยเฉพาะด้านเสียงดนตรี ซึ่งเป็นสิ่งที่น้องจิชอบอยู่แล้ว......น้องจินำขลุ่ยไปด้วย แต่ไม่ได้นึกว่าจะเอาไปเป่าอย่างเป็นทางการ กะว่าเป่าเล่นๆสนุกๆ.....แต่การที่น้องจิติดขลุ่ย ขาดขลุ่ยไม่ได้นั้น ทำให้น้องจิได้เรียนรู้สิ่งที่น้องจิไม่เคยคิดว่าน้องจิจะทำได้มาก่อน
ลุงประสาทนำกีต้าร์มา....ลุงบางทรายมอบฉายาให้ลุงประสาทว่า กีต้าร์เทพ...และมอบฉายาให้น้องจิว่า ขลุ่ยนางฟ้า....ลุงประสาทสอนให้น้องจิเล่นขลุ่ยแบบไม่ยึดติดกับตัวโน้ต...เป่าตามจินตนาการของเราเหมือนเราอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่เราชอบ....เสียงขลุ่ยออกมาเป็นอย่างไรไม่รู้ต้องถาม ลุง ป้า น้า อา ที่ไปฟังน้องจิที่สวนป่าในวันนั้น
ผลที่น้องจิเป่าขลุ่ยอย่างไร้ตัวโน้ตในวันนั้น...ทำให้น้องจิเรียนดนตรีอย่างลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นในวันนี้.....เมื่อน้องจิเรียนเอกสังคีตศิลป์ไทย คณะอักษรศาสตร์.....การคิดค้นบทเพลงใหม่ๆ การแต่งพลงนั้นเป็นคุณสมบัติที่นักเรียนทุกคนต้องทำได้...และน้องจิก็ได้เรียนรู้มัน...
น้องจิอยู่กับเสียงดนตรี ไม่ว่าจะสุข หรือ ทุกข์...ทุกท่านเป็นเหมือนน้องจิหรือเปล่าค่ะ...เวลามีความสุขเราก็ร้องเพลง.....เวลามีความทุกข์ เราก็ใช้เสียงเพลงบรรเทารักษาจิตใจของเรา.....เสียงเพลงนั้นมันเกิดมาพร้อมๆกับตัวเรานี่แหละค่ะ มันเกิดมาตั้งแต่หมอตบก้นเราให้ร้องแล้วล่ะค่ะ....
น้องจิเองถ้าขาดเจ้าขลุ่ยเพื่อนยากของน้องจิไปน้องจิคงจะแย่....ตอนอยู่หอคงมีเพียงเสียงขลุ่ยที่คุยกับน้องจิได้ตลอดเวลา......ดังนั้น ดนตรีคือเพื่อนแท้ของน้องจิเลยค่ะ
น้องจิเคยเป่าขลุ่ยให้หมาฟังด้วยนะค่ะ .....หมาหลับเลยแหละค่ะ .....นี่ไงหลักฐาน อิอิ...น้องหมานอนหลับเฉยเลย คงจะชอบฟังเสียงขลุ่ยน้องจิแน่ๆเลย อิอิ...เอ๊ะๆๆ ดูไปดูมา น้องหมาหลับหรือแกล้งตายน้องจิจะได้หยุดเป่า อิอิ 5555++
เสียงขลุ่ยครวญหวนมากับลม....พี่สะอื้นฝืนระทมกล้ำกลืนขืนข่มใจเหงา...ขลุ่ยครางครวญพี่หวนคะนึงถึงเจ้า...ฟังเสียงหริ่งหริ่งเร้า พี่ยิ่งเศร้าไม่วาย.....อิอิ
ดนตรีนั้นคือชีวิต..จังหวะคอยลิขิตให้ชีวิตก้าวไป...แสงสีที่สวยสดใสนั้นเป็นจิตใจที่สดใสเสรี.....
เครื่องดนตรีแต่ละชนิดที่น้องจิเล่นนั้นล้วนแล้วแต่มีความแตกต่างให้อารมณ์ที่แตกต่างกันออกไปเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะเป็น
ซอสามสายช่วยทำให้เราเรียบร้อยขึ้น 55555++
ขิมก็ทำให้น้องจิหวานขึ้นอีกหน่อย...(หรือเปล่า)
ซออู้ก็สื่ออารมณ์เย็นๆๆๆๆ........นิ่มๆๆๆ...เพราะว่า อู้ๆค่ะ
จะเข้เวลาดีดจะออกแนวแมนๆนิดหนึ่ง อิอิ..เพราะต้องใช้พลังนิ้วมากๆค่ะ
ซอด้วงก็แหลมได้ใจ...สีมากๆแก้วอาจแตกได้ อิอิ
เครื่องดนตรีแต่ละชนิดล้วนแล้วทำให้เรามีอารมณ์ที่แตกต่างกันออกไป.....ถ้าทุกคนติดใจในเสียงดนตรีโดยเฉพาะดนตรีไทยแล้วนั้น...จะรู้ว่าเสียงดนตรีไทยมีเสน่ห์ที่ควรจดจำเลยล่ะค่ะ...อิอิ
บันทึกนี้ก็เลยว่าด้วยดนตรีล้วนๆ........ดังคำที่ว่า " ชนใดไม่มีดนตรีกาล ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก " จริงไหมค่ะ
รักและคิดถึงทุกๆท่านนะเจ้าค่ะ เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ----->น้องจิ ^_^
จองงงงงงงงงง
ถึงว่าสิคะคนเก่ง...พอครูแอนดูละครเรื่องธิดาวานรทีไร...ไหงถึงคิดถึงหนูจิทู๊กที คิคิคิ...ล้อเล่นๆ ค่ะคนเก่ง
หนูน่ะ...เก่งมาก มีพรสวรรค์ที่ใครๆ ต้องอิจฉาเลยล่ะค่ะ ถ่ายทอดต่อนะคะ เด็กไทยหลายๆ คนจะได้เก่งเหมือนหนูไงคะ
ป้าคิมขอชื่นชม
และเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
คุณหมอก็ต้องมีเข็มฉีดยาเป็นอาวุธ......คุณครูก็ต้องมีไม้เรียวเป็นอาวุธ.....พันธมิตรก็ต้องมีมือตบเป็นอาวุธ.....รัฐบาลก็ต้องมีคุณธรรมเป็นอาวุธ........นักเรียนก็ต้องมีปากกาเป็นอาวุธ.....น้องจิเองก็มีขลุ่ยเป็นอาวุธเช่นกันเจ้าค่ะ
เอามายืนยัน ว่ารักในเสียงดนตรีเหมือนกัน
อิอิ
สวัสดีเจ้าค่ะ ครูโย่ง
โห ไวมากๆ อิอิ ตื่นเต้นๆๆ พรุ่งนี้ได้เจออีก อิอิ จำน้องจิได้อ่ะเปล่า น้องจิใส่ชุดนักเรียนน๊า อิอิ
สวัสดีจ๊ะน้องจิ
โหหห ตามไปเม้นท์ย้อยหลังหลายบันทึกแล้ว อิอิ
ดีแล้วละ มีดนตรีในหัวใจ...จะเป็นคนหน้าตาดีเนอะๆๆๆๆ
แต่พี่ชอบมากรูปนี้ ซนได้ใจเลย 555555+
ลุงพยายาม..แทรกรูปภาพ..ทดลองทำดู..อยากจะทำให้สวยๆแบบของหลาน..ก็จนปัญญาได้แค่นี้แหละ...55555
สวัสดีเจ้าค่ะ ครูแอนจ๋า
โห น้องจิไม่ใช่ลิงนะค่ะ อิอิ ลุงเอกมักจะบอกว่าน้องจิมีเชื้อสายแถวๆลพบุรีค่ะ อิอิ คิดถึงนะค่ะ รักษาสุขภาพด้วยเจ้าค่ะ...น้องจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ ป้าคิม
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมบันทึกน้องจิเจ้าค่ะ แถมมาเป็นกำลังใจให้น้องจิตลอดเลย คิดถึงป้านะค่ะ รักษาสุขภาพด้วยเจ้าค่ะ...หนูจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ ครูโย่งจ๋า
วันที่ 8 นี้มีเฮ อิอิ คนที่มีดนตรีในหัวใจจะมาดวลกัน อิอิ คิดถึงๆๆ กอดๆๆๆ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ อิอิ...หนูจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ พี่นา
โห น้องจิไม่ได้ซนนะ อิอิ แต่เป็นกิจกรรมที่น้องจิชอบมากที่สุดอ่ะ ปีนต้นไม้ อิอิ คิดถึงๆๆ พรุ่งนี้จะได้เจอไหมเนี่ย อิอิ คิดถึงๆๆ กอดๆๆ...หนูจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ ครูโย่ง
น้องจิเคยเอารูปนี้มาเล่นแล้วค่ะในบันทึกเก่าของน้องจิ เห็นว่าฮาดี อิอิ เห็นเจ้านี่ทีไรฮาทุกที อิอิ คิดถึงนะค่ะ กอดๆๆ ....หนูจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ คุณมนัญญา
อิอิ ถ้ามีโอกาสน้องจิจะเล่นให้ฟังเจ้าค่ะ แต่อาจจะต้องอุดหูนิดหนึ่งนะค่ะ ไม่เช่นนั้นอาจสลบได้เจ้าค่ะ อิอิ คิดถึงค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ...หนูจิ
สวัสดีเจ้าค่ะ ลุงหนุ่ม กร
ใจเย็นๆค่ะ ค่อยๆเรียนรู้ศึกษาไปเจ้าค่ะ เดี๋ยวก็ได้ อิอิ น้องจิเป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ...หนูจิ
ต้องให้เป็น ที่ 1 เลยครับต้องยอมรับว่าดีมาก มีอะที่อยู่ในตัว และสิ่งต่างๆ ที่ถ่ายถอดดนตรีไทยให้พัฒนายิ่งๆ ขึ้น ออกมา ช่างมีค่ายิ่งนัก ครับผม ขอบคุณครับผม
สวัสดีเจ้าค่ะ พี่รักชาติ ท.บ. พล ทหาร
ชื่อพี่ยาวมากๆค่ะ อิอิ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมบันทึกของน้องจิเจ้าค่ะ เป็นกำลังใจให้พี่รักชาติต่อไปค่ะ...หนูจิ
น้องพรุ่งนี้พี่ว่าง 100% vอิอิ เจอกันแน่นอน เย้ เดี๋ยวจะได้ กอดๆๆๆๆๆๆน้องจิละ ฮิๆๆ
คิดถึงจ้า...พรุ่งนี้มาให้ถูกนะ...จะรอลุ้นช่วย 555555+ ห้ามหลง
พี่นาจ๋า
ถ้าน้องจิคาดไม่ผิด ก็คงจะถึงประมาณ 7 โมงค่ะ เผื่อหลงไว้แล้ว เพราะน้องๆต้องไปถึงโรงเรียนประมาณ 8 โมง พี่นามาเร็วๆนะ เดี๋ยวน้องจิไม่มีเพื่อน อิอิ คิดถึงๆๆ รอกอดเด้อ ...หนูจิ