เมื่อครูภาษาไทยทำจรวดขวดน้ำ

 

เมื่อครูภาษาไทยทำจรวดขวดน้ำ

 

                       เมื่อผู้บริหารโรงเรียนปรารภว่า อยากให้มีการแข่งยิงจรวดน้ำของนักเรียนในกิจกรรมของกลุ่มสาระการเรียนรู้ วิทยาศาสตร์   ในการเข้าค่ายวิชาการของโรงเรียนปีนี้ และด้วยความที่ทางโรงเรียนไม่มีครูที่จบทางวิทยาศาสตร์โดยตรง ประกอบกับคนสอนก็คือท่านผอ.โรงเรียน  ในฐานะที่ครูวรางค์ภรณ์เป็นครูที่มักจะวุ่นวายอยู่กับคอมพิวเตอร์ อินเตอร์เนต มากกว่าใครอื่น     จึงได้รับมอบหมายให้เป็นผู้นำนักเรียนไปสืบค้นความรู้ในเรื่องของจรวดน้ำทางอินเตอร์เนต  ซึ่งขุมความรู้ใหญ่ก็คงไม่พ้น

 

http://www.google.co.th

 

และครูวรางค์ภรณ์ก็ได้ขั้นตอนการทำจรวดน้ำมาดังรูป

       

ข้อสังเกตที่ได้

        1.     ประสิทธิภาพของจรวดที่ทำจากขวดน้ำดื่มสู้จรวดที่ทำจากขวดน้ำอัดลม

                ไม่ได้

        2.     แท่นยิงจรวดมีความสำคัญมากในการกำหนดวิถีของจรวด

        3.     การล๊อคคอขวดกับแท่นยิงให้แน่นสนิทมีความจำเป็นมาก ไม่เช่นนั้นน้ำ

                จะไหลออก ทำให้ยิงจรวดไม่ขึ้น

4.     วัสดุที่ทำปีกจรวด ควรเป็นวัสดุแผ่นเรียบ บาง ซึ่งจากการทดลอง ถ้าใช้กระดาษแข็งเมื่อเปียกน้ำจะทำให้จรวดไม่สามารถบังคับทิศทางได้  ถ้าใช้ฟิวเจอร์บอร์ด จรวดจะหนัก ขึ้นไม่ดี ถ้าทำจากพลาสติก ปกแฟ้มต่าง ๆ ก็ไม่สามารถติดกับจรวดได้แนบสนิท  จึงมาลงเอยที่สังกะสีแผ่นเรียบ ใช้กาวตราช้างปิดให้สนิทกับตัวจรวด

5.     ใช้ที่สูบลมรถจักรยานในการสูบลมอัดเข้าจรวด ซึ่งถ้าได้สูบที่มีคุณภาพจะทำให้ผ่อนแรงได้มาก ที่ใช้คือสูบรถจักรยานเสือภูเขา

สิ่งที่ได้รับ

       

1.    นักเรียน ได้รับความรู้ ความสนุกสนาน ประสบการณ์ ความภาคภูมิใจในผลงานของตนเอง

2.    การลองผิดลองถูกในการประดิษฐ์จรวด ทำให้นักเรียนเกิดความกระหายใคร่ที่จะเรียนรู้

3.    นักเรียนสามารถสรุปองค์ความรู้ได้ด้วยการทดลองของตนเอง

 

 

 

                                   ไม่มีอะไรที่ครูไทยทำไม่ได้.....ประชดหรือชื่นชม ?