สวัสดีครับ
บันทึกนี้ เน้นเรื่องกอดอย่างเดียวครับ เข้าไปบันทึก ของท่านอัยการชาวเกาะ เรื่องเพลงกอด เข้าไปฟังและ ดูเนื้อหาของเพลงทีความหมายมาก ๆ ครับ
"กอดคนแซ่เฮ"
เจอกันเมื่อไร เราก็กอด แม้ไม่เจอกัน ก็ใช้ใจกอด ถึงตัวไม่มา ไม่เป็นไร ฝาก...กอด
แม้รู้จักกัน ผ่านโลกเสมือน แต่ใจเตือน ให้ห่วงหา รู้สึกคลับคล้ายคลับคลา ว่าเราเป็นญาติกัน
ถึงเราจะห่าง กันเพียงไหน แต่ในใจเราผูกพัน กึ๊ดเติงคิดฮอด กันทุกวัน สายสัมพันธ์ เชื่อมไมตรี
* เราคนแซ่เฮ (เราคนแซ่เฮ) ใจเฮตรงกัน (ใจเฮตรงกัน) เฮเพื่อสร้างสรรค์ ให้สังคมดี เอื้อเฟื้อความรู้(เอื้อเฟื้อความรู้) ไปสู่น้องพี่ (ไปสู้น้องพี่)ให้โลกเรามี แต่ความงดงาม....
เจอกันเมื่อไร เราก็กอด แม้ไม่เจอกัน ก็ใช้ใจกอด ถึงตัวไม่มา ไม่เป็นไร ฝาก...กอด (ดนตรี)
เห็นเธอมาแล้ว ยิ่งดีใจ เอ๊าเร็วมา กอด...กอด....
เพื่อความสะดวกสำหรับท่านที่ต้องการ download เพลงนี้ไปฟังที่อื่น ที่นี่เลยครับ
ใครอยากหัดร้องเพลงนี้แบบไม่มีเสียงนักร้องให้กวนใจ เข้าไปdownloadได้ที่นี่ครับ
หรืออยากร้องเพลงนี้แบบมืออาชีพมีเสียงคอรัสอยู่ด้วย เข้าไปdownload ได้ที่นี่ครับ
ใครอยากเอาเพลงนี้ทำริงโทนมีให้เลือก ๒ แบบ (ลิตเติ้ลแจ๊ส อุปถัมภ์ อิอิ)
1. Kod Ringtone1(362kb)
2. Kod Ringtone2 (303kb)
ขอให้มีความสุขกับเพลงๆนี้ครับ
ขอบคุณ บันทึกของท่านอัยการชาวเกาะครับผม
คนแรกที่ผมได้กอด Blogger ใน Gotoknow คือ พี่ครูปู เจอกันครั้งแรกตอนไปเรียน วันอาทิตย์ ( คือผมเรียนวันเสาร์ พี่ครูปู เรียนวันอาทิตย์ วันเสาร์นั้นผมไม่ว่างก็เลยมาเรียนร่วมกับพี่ครูปู ก็เลย ได้เจอกัน )
คนที่ สอง อาจารย์ Handy ของผมเอง เจอหลายครั้งแล้ว แต่ไม่ได้กอด กอดครั้งแรกตอนจัดนิทรรศการที่มหาวิทยาลัยจันทรเกษมครับ เป็นอาจารย์ที่ใจดี มีความรู้ อบอุ่น
คนที่สาม คือ อ.ขจิต เจอกันตอน อบรม บล็อก ปปช. อ.ขจิต ขึ้นเก้าอี้เลย ตอนถ่ายกับผม โห สูงได้อีก อิอิ
คนที่สี่ คือ น้องก้อย เจอกันครั้งแรกเหมือนกัน น้องก้อย น่ารัก สดใส เป็นกันเอง สบาย ๆ ไม่เรื่องมาก อิอิ ก็เลยกอดแบบนี้
คนที่ห้า คนนี้ก็เจอกันครั้งแรก เจอกันก็เขิน ๆ ไม่กอดเลย นั่งเป่าขลุ่ยแก้เขินแต่พอคุ้นเคยก็เลยกอด แบบนี้
คนที่หก พ่อครูบา ได้กอดตอนไปร่วม ถอดบทเรียน ปปช. พ่อครูบา น่ารักมาก ขอกอดก่อนเลย อิอิ
คนที่เจ็ด น้องนา กล้วยแขก เจอกันครั้งแรก ไม่ได้กอด เพราะมาทีหลัง แถมนั่งคนละฝั่ง เจอครั้งที่สอง ตอนถอดบทเรียน ปปช. ครับ ภาพก็เลยออกมาแบบนี้
คนที่แปด พี่เอก จตุพร ครับ เจอครั้งแรก พี่เอกหล่อ เทห์ ดูดีไม่มีตก รักษาภาพดีมาก ๆ
คนที่เก้า ลุงเอก เป็นคนที่น่ารักมาก อบอุ่น ใจดี เป็นกันเอง ไม่เจ้ายศเจ้าอย่าง ชอบครับ
คนที่สิบ ครูมิม เจอกันครั้งแรก ที่ปปช. ไปร่วมถอดบทเรียนครับ ถ่ายรูปด้วยกันครั้งแรก ไม่ได้กอดครับ เพราะเกรงใจ ครูมิมหายไปนาน พักหลัง ๆ ไม่ค่อยสนิท ภาพก็เลยออกมาแบบนี้ แต่ได้กอดตอนกลับบ้านแล้วครับ อิอิ
คนที่สิบเอ็ด คนนี้หาตัวเจอยากมาก ๆ นัดแล้ว นัดอีก ก็พลาด เพิ่งเจอกันเมื่อวานนี้เอง เป็นที่ปรึกษาหน้าตาดี ครับ น้องพอลล่า เราบุกไปเจอ พอลล่า ก็เป็นคุณแม่ยังสาว และเป็นเวิร์คกิ้ง วู้แมน เป็นสาวมั่น ทำงานเก่ง พูดเก่ง แต่ขี้งอน ภาพที่ออกมาก็เลยเป็นแบบนี้ครับ
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่ โกทูโนว์ หลาย ๆ สิ่ง หลาย ๆ อย่างเกิดขึ้น โดยที่เราไม่คาดคิดและเป็นสิ่งมหัศจรรย์ อย่างหนึ่ง ทุกคนเปรียบเหมือนญาติพี่น้องที่มีน้ำใจ รู้จักแบ่งปันความรัก ความเอาใส่ซึ่งกันและกัน ซึ่งสิ่งเหล่านี้ บ้านเมืองของเรากำลังต้องการ จริงไหม ครับ รอกอดบล็อกเกอร์ ท่านอื่น ๆ ต่อ ๆ ไป ถ้าเราทำบุญร่วมกันมา รับรองได้เจอกัน อิอิ
สงสาร คนที่กอดกับครูโย่งต้องใช้เก้าอี้ต่อ...หลายคนเลยครับ..๑๘๕ ซม.กอดไม่ถึงครับ
คิดเหมือนอาจารย์พิสูจน์เลยค่ะ
ถ้าเจอครูโย่ง พี่คงจะไม่กล้ายืนใกล้ๆ กลัวตัวเล็กลงไปกว่าเดิมค่ะ...
ขอบคุณ
ขอบคุณ
ขอบคุณ
แป่วววว..... ว่าแต่ พอลล่ายืนคู่พี่โย่ง ไม่ค่อยแตกต่างกันเท่ารัย เร้ย ค่ะ อิอิ
ขอบคุณน้องพรหล้า
แป่วววววว อีก ได้ ฮ่าๆๆๆ
ขอบคุณ
ขอบคุณอีกรอบ
"รักษาภาพ ดูดีไม่มีตก.."
ผมอ่านไป ยิ้มไป
ขอบคุณมากครับ น้องโย่งเป็นน้องที่น่ารักมาก ใครได้อยู่ใกล้ก็เป็นต้องอารมณ์ดี...แบบนี้เลยเป็นที่รักของเหล่าพลพรรคน่าตาดี รวมทั้งผมด้วย
:)
ไฝ ใครใหญ่กว่ากันอ่ะ อิอิ
ขอบคุณพี่เอก
ขอบคุณน้อง
กอดได้อีก กอดๆๆๆ อิอิ คิดถึงๆๆๆ
อ้าว แซวพี่เอก ดิ มาแซวเค้าทำไม หา.... เหอๆๆ พี่เอก เค้ารักษาความนุ่มสุขุม หล่อลึกไว้ หัวเราะวันละ สามครั้งหลังอาหารเท่านั้น แหละ คริคริ งานเข้าแน่ เลยเรา แว๊บๆๆๆ
ขอบคุณน้องจิ
ขอบคุณน้อง