ขอเปิดตัวก่อนเลยว่าผมเป็นคนที่ชื่นชอบการทำงานมาก
เพราะว่าทำงานแล้วมันดีหลายอย่างนะคิดแยกออกให้ฟังได้อย่างนี้
เป็นกำไรชีวิตครับ ได้พบคนเยอะมากมาย
เป็นเงินเป็นทอง งานคือเงินข้อนี้เป็นความจริง แต่ที่ดีกว่าเงินคือ
การที่เรามีคุณค่าต่อคนอื่น นี่ครับคือเหตุผลของผม งานทำให้เราสนุก
แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไป งานไม่สนุกแล้ว
ผมทำงานด้านกู้ยืมเงินเป็นบุคลากรตัวน้อยๆ ที่คอยให้บริการนิสิต นักศึกษาที่มีความต้องการใช้เงินในอนาคตของตนเอง(เงิน กยศ เงินของรัฐบาลที่ให้เอามาเรียน)
ปัญหาที่เจอคือ เขายังเป็นเด็กที่ไม่ยอมโตสักที
ทุกอย่างคือเขาต้องการได้ทันที แล้วเราละทำอะไรได้บ้างรับปากน้องเขาไว้ว่าจะทำให้
แล้วกระบวนการและขั้นตอนการทำงานมันต้องใช้เวลา
น้องเขาก็มาเร่งเร้าจะเอาให้ได้ และหัวหน้าก็พยายามที่จะช่วยเหลือนิสิตอย่างเต็มที่
เราผู้เป้นลูกน้องซิครับ พยายามแล้วพยายามอีก
โชคดีหน่อยคือ เจ้านายไม่มาดุ และเข้าก็พยายามช่วย
แต่โชคร้ายมาเยือนครับ น้องเขาบางคนพยายามที่จะประท้วงเอาความรวดเร็วโดยที่ยังไม่เข้าใจกระบวนการทำงานของกลุ่มทำงานของพวกผม
หาว่าเราไม่ทำงานบ้าง มีการประเมินบุคคลากรไหม
น้อยใจและท้อใจครับ การที่เราพยายามทำมานอนดึก ตีสองตีสาม มันไม่ได้อะไรเลยเหรอ
ท้อคำแต่ก็จะพยายามทำท้อใจบางครั้งก็ไม่อยากทำให้คิดว่าเออทำเป็นไม่เห็นดีกว่า
แต่เราก็ไม่กล้าทำอย่างนั้น กลัวครับกลัว ยังไม่เคยเห็นใครมาอ้อนวอน
แต่ตอนนี้มาเจอกับตัวเอง"พี่คะหนูไม่มีจริงๆๆ คะ ช่วยหนูที" น่าสงสารเขาเราก็ช่วย
แต่บางคนไม่ช่วยก็ไม่ได้เพราะ งานก็คืองาน
สุดท้ายไม่ได้หวังอะไรมาก ขอให้นิสิตทุกคนไม่มีปัญหาก็พอแล้ว
เหนื่อย ก็ พัก พร้อม ก็ สู้
แม้เหนื่อยมากนัก....หยุดพักก่อนสิคะ
แล้วเราจะได้กำลังคืนมา เพื่อลุกขึ้นสู้กับงานใหม่
เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ ค่ะ