ถ้าจะให้กลัวความตายน้อยลง..ก็ให้คิดถึงความตายบ่อยๆ

 อันที่จริงดิฉันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเรื่องจิตวิญญาณนะค่ะ..โดยเฉพาะเรื่องใกล้ตาย..ยิ่งแล้วใหญ่..ทั้งๆที่อยู่กับคนไข้ที่ใกล้ตาย..และตายต่อหน้าต่อตามาแล้วไม่รู้กี่ศพ..อาจเนื่องจากกลัวความตายเลยปฏิเสธที่จะรับรู้..ไม่เรียนรู้..เมื่อก่อนนั้นเวลาคิดถึงความตายทีไร..ดิฉันจะใจหายวาบทุกทีค่ะ..โอยยย..ทำไมคนเราเกิดมาต้องตาย..กลัวๆๆๆ..หลังจากได้ศึกษาด้วยตนเองและมีโอกาสได้พูดคุยกับผู้รู้...จึงได้ข้อคิดมาว่า ..ถ้าจะให้กลัวความตายน้อยลง..ก็ให้คิดถึงความตายบ่อยๆค่ะ..เดี๋ยวนี้จึงต้องคิดถึงความตายบ่อยๆจะได้คุ้นเคยค่ะ.(.เกิดมาแล้วต้องตายๆๆ..ทุกคนๆๆ)..วันนี้จึงเขียนเรื่องเกี่ยวกับความตายค่ะ

        ดิฉันเคยคิดสงสัยเหมือนกันว่า..คนไข้ที่เราคาดคิดว่าเขาใกล้จะตายแล้วนะ (อีกไม่กี่ชั่วโมง..หรือไม่กี่วันนี้). ตอนนี้..ขณะที่ยังมีลมหายใจอยู่นี้..ขณะที่ยังมีความรู้สึกอยู่นี้...เขาคิดอย่างไรหนอ?..เขาจะรู้ไหมหนอว่าเขาใกล้ตายแล้ว..(อ้าวแล้วทำไม..หมอไม่บอก?..) บอกตรงๆตั้งแต่ทำงานมา 20 กว่าปี..ดิฉันยังไม่เคยเห็นแพทย์บอกผู้ป่วยสักรายค่ะ..เกือบทั้งหมดบอกแก่ญาติของผู้ป่วยค่ะ...มันคงเป็นเรื่องยากที่จะบอกได้จริงๆ..แต่ผู้ป่วยบางราย..เหมือนจะรู้ได้ด้วยตัวเองค่ะ..มีลางสังหรณ์บอกล่วงหน้า เช่น..กรณีผู้ป่วยชายรายหนึ่งเป็นครูโรงเรียนแห่งหนึ่งในเมืองขอนแก่น..เป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย..รักษาแบบประคับประคอง..ให้ออกซิเจนไว้..มีภรรยาและลูกสาว2 คนเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิดตลอด24 ชั่วโมงไม่ห่าง...วันหนึ่งท่านกระสับกระส่ายนอนไม่หลับ..บอกกับพยาบาลว่า..พอหลับตาลงจะเห็นเงามืดดำ..บอกไม่ได้..ไม่รู้ว่าเป็นอะไร..ต้องผวาตื่นตลอด..ดิฉันจึงให้ผู้ช่วยพยาบาลชาย..ยกพระพุทธรูปประจำหอผู้ป่วยลงมาจากหิ้ง..แล้วนำไปให้ผู้ป่วย..วางไว้ใกล้ๆกับศีรษะของผู้ป่วย..ปรากฏว่าผู้ป่วยสงบลง..หลับได้..แต่อีก2 วันต่อมาก็ตายค่ะ..

       อีกรายเป็นผู้ป่วยหญิงอายุ 50 กว่าปี เป็นมะเร็งในช่องท้องระยะสุดท้ายเช่นกัน..ตกกลางคืนจะผุดลุกผุดนั่งตลอด..กระทั่งคืนที่ 3 ดิฉันได้เข้าไปพูดคุยด้วยจึงทราบว่า..พอนอนหลับตาลงทีไร..จะเห็นคนนุ่งขาวห่มขาว..มายืนเรียงรายล้อมรอบเตียงที่ผู้ป่วยนอนอยู่ (เป็นพยาบาลกับผู้ช่วยพยาบาลหรือเปล่าหนอ?)..เลยนอนไม่หลับ..สะดุ้งตื่นตลอด. รายนี้ก็มีรูปภาพของเกจิอาจารย์ดังของภาคอีสาน..วางเรียงรายเต็มเตียงค่ะ..แต่อีกไม่กี่วันต่อมาผู้ป่วยรายนี้ก็ตายเช่นกันค่ะ.และอีกหลายเหตุการณ์ค่ะ..

       แต่ที่น่าสงสารที่สุดในประสบการณ์ของดิฉันคือ..ความตายในผู้ป่วยวัยรุ่นค่ะ..วัยนี้ส่วนใหญ่ยังไม่ได้เรียนรู้ความตาย..มีแต่ความสุข..โลกสวยงาม..แต่เขากำลังจะจากไป..ผู้ป่วยกลุ่มนี้จะกระวนกระวาย..ไม่สงบ..การช่วยเหลือที่พอช่วยได้บ้างคือการเบี่ยงเบนความสนใจค่ะ..หาทีวีมาให้ดู..หาเพลงมาให้ฟัง..หาหนังสือดารา..การ์ตูนมาให้อ่าน..แต่ปัจจุบันนี้ที่ได้ผลดีคือเกมส์ computer ค่ะ..ดังนั้นหอผู้ป่วยใดที่ต้องเผชิญกับความตายบ่อยๆน่าจะมีเกมส์ computer ไว้สักเครื่องก็ดีนะคะ..

        วันหนึ่งดิฉันมีโอกาสได้คุยกับลูกชายที่กำลังอยู่ในวัยรุ่น..และชอบขับมอเตอร์ไซด์ซิ่ง..ว่า..กลัวความตายมั๊ยลูก...ลูกชายตอบว่า..กลัวทำไม

 ?..ทุกคนเกิดมาก็ต้องตาย..ลูกยังคิดเลยว่าพอถึงอายุ 20 ปี..อาจจะตาย..อ้าว!!..เขาไม่กลัวเลย..แต่แม่ต่างหากที่กลัว!!!

 .(.จะเสียลูกไป.)