การอบรมวิสัญญีพยาบาลมิใช่เรื่องง่าย…..ถ้าเป็นชายชาติทหาร ฉันว่ามันก็น้องๆการฝึก รด.(ละกระมัง?)

(ต่อจากบันทึกที่แล้ว)

 

และแล้ววันที่รอคอยของน้อง ...พยาบาลผู้เข้าอบรมหลักสูตรวิสัญญีพยาบาล มข. (นรพ.KKU.22) ก็มาถึง

 

การอบรมวิสัญญีพยาบาลมิใช่เรื่องง่าย…..

 

1 ปีที่เข้าฝึกอบรม....ถ้าเป็นชายชาติทหาร  ฉันว่ามันก็น้องๆการฝึก รด.(ละกระมัง?)

 

ต้องตื่นแต่เช้ามืด  จัดเตรียมของใช้ให้พร้อมก่อนทำงาน

 

ตรวจสอบเครื่องมือที่วางแผนว่าจะใช้ทุกอย่าง...ไม่ขาด

 

ตรวจสอบคนไข้ที่เซ็ทไว้เมื่อวานนี้ว่ายังยืนยันที่จะทำอย่างที่ตั้งใจในตอนแรกหรือไม่

หากต้องการใช้เลือดน่ะ...มีพอมั้ย...

 

ประสานกันในทีมอีกที... กว่าพี่staff อาจารย์  แพทย์เจ้าของจะมา  รอลุ้นละว่าจะเปลี่ยนแปลงอะไรอีก

 

….ซ้อมวิ่ง 100 เมตรพร้อมไม้พลัดมาแล้ว....ไม่กลัวววว....

 

ความยุ่งยากซับซ้อนในรายผู้ป่วยที่ต้องเผชิญ....ท้าทายความสามารถยิ่งนัก....

 

กลับบ้านเดือนละครั้งได้นี่ก็บุญโข.....

 

หลายคนจากลูกมาตั้งแต่ลูกยังเล็ก แฟนยังเด็ก...จบกลับไปลูกพูดได้แล้ว  แฟนเป็นสาวพอดี...

ความสำเร็จที่น้องๆได้รับ  ได้มาด้วยความยากลำบาก  แลกมาด้วยความเสียสละ  หยาดเหงื่อ  แรงกาย  ความอดทนของตนเองและครอบครัว...  บางคนแลกด้วยน้ำตา....

 

ต่างๆเหล่านั้นขอให้เก็บไว้เป็นบทเรียนที่เป็นเพียงบทเริ่มต้นของชีวิตวิสัญญีพยาบาลที่แท้จริง

 

จงนำความเข้มแข็งและความตั้งใจจริงเหล่านั้น  กลับไปดูแลผู้ป่วยทางวิสัญญีอย่างเต็มภาคภูมิ

 

คงไม่บรรยายอะไรมากไปกว่านี้...รอยยิ้มที่ได้พบเห็นในงานรับประกาศนียบัตร วิสัญญีพยาบาล มข.รุ่น 22 นำมาซึ่งความปิติยินดียิ่งค่ะ

ขอให้ทุกท่านประสบความสุข ความสำเร็จ และความเจริญตลอดไปค่ะ