... ทำไมฉันจึงอยากพบน้อง?... พยาบาลผู้เข้าอบรมหลักสูตรวิสัญญีพยาบาล (นรพ.KKU.22)
 
 

(ต่อจากบันทึกที่แล้ว...ที่ฉันพูดถึงน้อง)

ลึกๆของความห่วงใยน้องๆมิใช่เรื่องของวิชาการวิสัญญีวิทยา  เพราะเชื่อมั่นว่าวิสัญญี มข. มีศักยภาพสูงในการฝึกอบรมน้องๆให้สามารถดมยาสลบได้อย่างมีประสิทธิภาพอยู่แล้ว... แต่ที่ห่วงคือเรื่องของ “คุณภาพบริการ” ที่น้องจะกลับไปให้บริการแก่ผู้ป่วย...แบบบินเดี่ยว...ละมากกว่า....

ฉันทำงานกับน้องนักเรียนตลอด 1 ปี(งบประมาณ)เต็มๆ  น้องหลายคนเคยพบกับฉันเพียงสองสามครั้ง...  ไม่น่าเชื่อ...

 ...และฉันก็ได้พบน้องในวันพฤหัสที่ 25 ก.ย.51  ก่อนน้องจบกลับบ้าน 5 วัน

คำถามแรกและคำถามเดียวที่ฉันถามน้องคือ.....“ท่านทำงานวิสัญญีอย่างมีคุณภาพได้อย่างไร?”

ฉันให้เวลาน้องคิดทบทวนและเขียนคำตอบลงในกระดาษ....

ฉันถามน้องจริงๆ...แต่มิได้ต้องการคำตอบ  สิ่งที่อยากได้ตอนนั้นคือการที่น้องได้หวนกลับมาคิดและทบทวนตัวเอง

 ... เก็บโจทย์และคำตอบนั้นไว้ แล้วเรามาคุยกันดีกว่า... 

ฉันแนะนำช่องทางที่เราจะสามารถพบปะ แลกเปลี่ยนความรู้  ความคิด และพูดคุยกันได้ที่นี่ค่ะ

  • ฉันแนะนำ GotoKnow... เวทีรองรับแลกเปลี่ยนความคิดเห็นบนความหลากหลายและกว้างขวางในวงการวิชาชีพต่างๆ
  • ฉันแนะนำwebsite ของภาควิชาวิสัญญี มข. เพื่อเป็นสายตรง  สายด่วนในวงการวิชาชีพของเรา...ที่นี่ค่ะ http://anaes1.md.kku.ac.th/?database=1
  • ฉันแนะนำ website ของสถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล(พรพ.)ที่น้องสามารถค้นคว้าความรู้คุณภาพที่ไม่เคยหยุดนิ่งได้....ที่นี่ค่ะ http://www.ha.or.th/

และหากยังไม่ชุ่มฉ่ำใจพอ  ก็สามารถแวะมาพูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ  http://anaes1.md.kku.ac.th/portal.php?person=Khrisna  หรือ http://gotoknow.org/portal/140700

จากนั้นฉันชวนน้องเข้ามาอ่านและทำความเข้าใจกับการทำงานคุณภาพ... ซึ่งน้องอาจจะพบคำตอบเพิ่มเติมจากคำตอบที่น้องเขียนได้เขียนไว้ในตอนแรก 

น้องๆมีพื้นฐานด้านนี้กันอยู่แล้ว  ฉันจึงเพียงแนะนำให้เธอรู้จัก Patient Safety Goals : SIMPLE เพิ่มเติมเท่านั้น

Safe Anesthesia  เป็นส่วนหนึ่งของ  Safe Surgery ใน Patient Safety Goals : SIMPLE.... ซึ่งรายละเอียดเป็นเพียงภาพกว้างๆเท่านั้น  ต้องสนใจอ่านเพิ่มเติมมากขึ้นอีก

 

 เหนือกว่านั้นที่ฉันแนะนำน้องคือ

     1.     การรู้จักตัวเอง นั่นหมายถึงรู้ตน....

     2.     เข้าใจในเป้าหมายของสิ่งที่ต้องการจะไปให้ถึง(รวมถึงเป้าหมายขององค์กร) 

     3.     หาช่องว่างระหว่างนั้นให้พบ...

     4.     แล้วหาวิธีการเติมเต็มในช่องว่างที่พบ

สิ่งสำคัญคือ ทีมงาน 

 ....อย่าทำคนดียว  อย่าสั่งให้เขาทำ เพราะเมื่อใดที่เราหยุดทำหรือหยุดสั่ง  สิ่งนั้นมันก็จะหยุดตาม....

 ....พยายามมองให้เห็นปัญหาด้วยกัน  ทำไปด้วยกัน  ด้วยความสุขในการทำงาน

 

ท้ายที่สุดเราได้พูดคุยกันเรื่อง APN ที่เป็นอีกหนึ่งช่องทางความก้าวหน้าของเรา 

 “ความหวังของวิชาชีพวิสัญญีพยาบาลอยู่ที่น้องๆทุกคน...ฝากวิชาชีพของเราไว้ด้วย...”

(อ่านต่อบันทึกนี้ค่ะ..."วันนี้..วันที่น้องประสบความสำเร็จ")