นักสู้ภูดอย บทเพลงของครูซัน ครูในดวงใจของครูข้างถนน ฟังเพลงนี้ครั้งแรกตอนเรียนปี 2 มจร. วิทยาเขตเชียงใหม่ ฝัน หวัง และปณิธานไว้ว่าอยากทำตามอุดมการณ์ ของครูซัน

     

                    พรุ่งนี้ได้เวลาเดินทางขึ้นดอยลงดอย นำความหวังเล็กๆน้อยๆให้กับเด็กๆที่นั่น  โดยให้เด็กทำรายงานพัฒนาเด็ก Child Progress Report หลังจากเสร็จสิ้นงบประมาณ ต้องรายงานการพัฒนาการของเด็กให้กับผู้อุปการะทราบว่าเด็กมีการพัฒนาการทุกด้าน มากน้อยเพียงใด ผมได้รับผิดชอบเด็ก 3 อำเภอ (เด็ก 405 คน อยู่ใน 3  เขตพื้นที่)  ตอนนี้เสร็จสิ้นไปแล้ว 2 พื้นที่  ยังเหลือที่พื้นที่อำเภออุ้มผางที่ยังไม่ได้ดำเนินการ พรุ่งนี้จะเดินทางลงพื้นที่อุ้มผาง กะว่าจะอยู่ในพื้นที่ 4 วัน เพื่อทำภารกิจนี้ให้เสร็จ เย็นนี้จึงเตรียมเอกสาร และอ่านบันทึกใน G2K  ไปด้วย นึกถึงเพลง นักสู้ภูดอย  บทเพลงของครูซัน ครูในดวงใจของครูข้างถนน  ฟังเพลงนี้ครั้งแรกตอนเรียนปี 2 มจร. วิทยาเขตเชียงใหม่ ฝัน หวัง และตั้งปณิธานไว้ว่าจะทำตามอุดมการณ์ ของครูซัน ในสักวันหนึ่ง  ตอนนี้ก็ยังหวังที่จะทำตามความหวังนั้น บันทึกนี้ จึงขออนุญาตนำมาเขียนในบันทึกนี้ และมอบเพลงนี้เป็นกำลังใจให้กับคุณครูทุกท่าน จงภูมิใจในความเป็นครูไทยของท่านด้วยเถอะ

นักสู้ภูดอย : ครูซัน  สมพงษ์   หมื่นจิตต์

เมื่อลมหายใจยังอยู่ วิญญาณนักสู้ยังหวัง 

หากวันใดล้มลงหรือเป็นดั่งนกหลงรัง

โบยบินบนถิ่นฟ้ากว้างหลงทางในกลางป่าใจ 

 ปีกของเจ้ายังอ่อนเกาะคอนก็คงไม่ไหว

เหน็ดเหนื่อยเมื่อล้าร่างกาย  ล้มลุกคลุกใจอย่าถอย

เธอเห็นคนจนทนอยู่ เธอสู้เพื่อเด็กน้อยๆ  

เธอคือนักสู้ภูดอยแสงเทียนเล่มน้อยส่องทาง

ไม่เท่าตะวันส่องแสง แสงเทียนไม่แรงพลัง

นักสู้ภูดอยยังหวัง เธอคือเรือจ้างกลางไพร

สองปีกเจ้ายังไม่กล้า สองขาเจ้ายังไม่แข็ง  

พลังเจ้ายังไม่แรงเพียงพอกับพายุร้าย

สังคมนี้มีแต่เหยี่ยวคอยโฉบเอาตัวเจ้าไป

ข้างหน้ามีอันตรายปีกใครต้องคอยระวัง

ไม่เท่าตะวันส่องแสง  แสงเทียนไม่แรงพลัง

นักสู้ภูดอยยังหวัง  เธอคือเรือจ้างกลางไพร

(เธอคือนักสู้ภูดอย เธอยังสู้อยู่ภูดอย)

  

วันก่อนได้เขียนเชิญชวนตามรอยครูซันไว้หากท่านใดสนใจก็อ่านได้ ที่นี่ครับ