วัฒนธรรมร่วม ที่เหมือนกันทั่วโลก ทั้งการแต่งตัว จังหวะเสียงเพลง การคิด การพูด หรือแม้แต่การเดิน...

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา มีโอกาสไปท่องราตรี ดูสีสันและการใช้ชีวิตของคนกรุงเทพหลังพระอาทิตย์ตกดิน

ด้วยเพื่อนจากเมืองเหนือมาทำภาระกิจทางการศึกษาในช่วงกลางวัน ส่วนฉันเองก็มีงานต้องจัดการค่อนข้างมาก...มากจนหากเพื่อนไม่ลากตัวออกจากห้องก็คงนั่งตาโตอยู่หน้าคอมทั้งวันทั้งคืน

ฉันเริ่มต้นเย็นวันเสาร์ ด้วยตลาดนัดจตุจักรยามเย็น  ผู้คนเริ่มออกมาขายของตามทางเดิน ฉันไม่ค่อยได้ดูข้าวของที่ขายเท่าไร หากแต่ดูผู้คนที่เดินไปมามากกว่า...

เด็กวัยรุ่นแต่งตัวแปลกๆ ชนิดที่จ้างฉันใส่อยู่บ้านฉันก็คงไม่ทำ (หรือเพราะเราวัยต่างกัน...ช่างเถอะเอาเป็นว่าฉันไม่ใส่ก็แล้วกัน)

เสียงร้องเรียกให้บริจาคเงิน  ไม่ว่าด้วยเพราะนำไปทำการกุศล  แสดงความสามารถต่างๆ  หรือสงสารเพราะพิการ มีให้เห็นตลอดเส้นทางการเดิน

หมาน้อย และเหมียวน้อย ที่นั่งหงอยเหงาอยู่บนกรง พร้อมเสียงร้องตะโกนลดราคาเจ้าตัวน้อยต่างๆ นานา

ฉันจบการเดิน ดูคน ที่ตลาดนัดจตุจักร เพราะความหิว ที่เห็นพ้องกันทั้งท้องของฉันและเพื่อน

อาหารเย็นวันนี้อยู่ที่สยาม เพราะเพื่อนของฉันมีภาระกิจที่มาบุญครอง อีกทั้งความสะดวกในการเดินทางที่รวดเร็วด้วยรถไฟฟ้า ทำให้เรามาทานข้าวในเมืองได้ไม่ยากนัก

เมื่อท้องอิ่ม เท้าก็มีแรงก้าวต่อไป...

ห้างมาบุญครองเป็นเป้าหมายที่ต้องเดินไป จากสยามไปถึงมาบุญครองไม่ไกลมากนัก

เมื่อไปถึงหน้าห้าง ก็ได้พบกับเวทีประกวดฮิพพอพ ซึ่งเป็นแนวดนตรีหนึ่งที่เพื่อนของฉันโปรดปราน หากแต่เราต้องไปให้ถึงร้านที่ต้องการซื้อของก่อนที่ร้านจะปิด จึงเก็บความอยากในการหยุดชมไว้ก่อน

มาบุญครอง ห้างเก่าห้างดังของเมืองบางกอก สิ่งที่ฉันสังเกตได้ชัดเจน คือ ทางเดิน ระหว่างร้านเล็กๆ ที่ถูกซอยให้ผู้ค่าเช่าต่อ มีขนาดทางเดินกว้างขวางกว่าห้างไหนๆ ในความรู้สึกของฉัน...คงด้วยระยะเวลาและสภาพเศรษฐกิจในขณะที่สร้างกระมัง จึงทำให้ใช้พื้นที่กับการให้บริการได้กว้างขวางมากกว่าการปล่อยให้เช่าทำการค้า เหมือนห้างอื่นๆ ในปัจจุบัน

ด้วยความใหญ่ และไม่คุ้นเคย ทำให้กว่าเราสองคนจะเดินไปถึงร้านเป้าหมาย ร้านนั้นก็ปิดไปเรียบร้อยแล้ว

เพื่อนฉันไม่เสียใจมากนัก เพราะยังมีเป้าหมายที่น่าสนใจอีก คือ เวทีฮิพพอพ...เรารีบเดินออกมายังเวทีหน้าห้างเพื่อชมคอนเสริตที่เพิ่งเดินผ่านมา

แต่ก็อีกนั้แหละ...ช้าเกินไป บนเวทีมีการถ่ายรูปทีมชนะเลิศกับป้ายรางวัลที่ได้รับเรียบร้อยแล้ว

บรรยากาศหลังเลิกงาน เป็นบรรยากาศของกลุ่มคนที่ชอบในสิ่งเดียวกัน บ้างทักทายกัน บ้างยืนพูดคุยกันอย่างออกรส บ้างเต้นตามจังหวะเพลง

สิ่งที่เพื่อนของฉันตั้งขอสังเกตอย่างน่าสนใจ คือ วัฒนธรรมฮิพพอพ เป็นวัฒนธรรมร่วมที่เหมือนกันทั่วโลก...ทั่วโลกจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นประเทศไหน จะร้อน จะหนาว

ชาวฮิพ จะแต่งตัวเหมือนกัน

เดินโยกตัวเหมือนกัน

มือกวัดแกว่งเหมือนกัน 

จังหวะจะโคนในการพูดเหมือนกัน...และอีกหลายอย่างที่เหมือนกัน

ฉันสนุกกับการมอง และพูดคุยในประเด็นนี้ไม่นานนัก เพราะมีกลิ่นบุหรี่ไม่พึงประสงค์โชยมาจนทำให้ต้องออกจากพื้นที่นั้นไปเสีย...ฉันไม่ได้รังเกียจคนสูบบุหรี่ แต่ฉันแค่ไม่ชอบกลิ่นมันเท่านั้นเอง

เราเดินกลับมาที่สยามพารากอน เพื่อนั่งพักและวางแผนว่าจะเดินทางกันไปที่ไหนต่อ เพราะราตรีนี้ยังไม่จบ...แล้วฉันจะมาเล่าให้ฟัง

---^.^---