ามเย็นผมก้มดูเม็ดทรายข้างทางเดินเห็นเป็นรูปกลม ๆ เหมือนไข่ปลามีทั่วไป

ยามเย็นของวันที่ 20 ก.ย. 2551 ที่ผ่านมายูมิมีชีวิตเที่ยวท่องดูความเป็นไปของผู้คนในเมืองย๊อกยาการ์ต้า ( Yogyakarta ) บนตอนกลางของเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย ( Indonesia )เป็นเมืองใหญ่เป็นทั้งศูนย์กลางหลายอย่าง

มองภูเขานี้ทางซ้ายเป็นหัวคนตรงกลางเป็นหน้าอกนอนหงายถ่ายกล้องเล็กนี้ได้แค่หัวไปส่วนท้องเท่านั้น...

เช่น มีมหาวิทยาลัยมากกว่า 9 แห่ง  มีสนามบินใหญ่รองรับเครื่องบินภายในและนอกประเทศมาลงได้  มีแหล่งการค้า ลักษณะเหมือนเมืองนครศรีธรรมราชที่มีเมืองบริวารอีก 12 เมือง และเรียกสั้น ๆ ว่าย๊อกยาก็คือ เมืองอยุธยาของเราดี ๆ นี่เอง เพราะเป็นเมืองเก่ามีประวัติศาสตร์โบราณดังเราได้ยินชื่อเจดีย์บรมพุทโธ  มีประเพณีเฉพาะ มีภาษาไพเราะเหมือนภาษาเชียงใหม่บ้านเรา

ลักษณะบ้านชั้นเดียว หลังคารองรับการไหลตกลงของเถ้าถ่านลาวาภูเขาไฟ...มีรถถีบ 3 ล้อที่เห็น...

โรงแรมที่ยูมิพักราคาประมาณ 1000 บาทไทยต่อคืน...

 เมืองนี้ชอบสร้างบ้านชั้นเดียว เพราะใต้ดินเป็นภูเขาไฟมีแผ่นดินไหวภูเขาไประเบิดบ่อย ยังมีรถม้า รถสามล้อถีบ คนใช้รถมอเตอร์ไซค์ส่วนมากสุด 

 ผลไม้ที่นิยมคือ สละ อาหารชื่อ โซโต้ เป็นซุบนั่นเอง  คนชวาผู้หญิงร่างเล็กแต่นมใหญ่ ผู้ชายชวาแท้ต้องมี 4 ข้อคือ มีบ้านและทำงานมั่นคง...มีกริช...มีนกเขาชวาเลี้ยง...และมีภรรยา  คนชวามีนิสัยเคารพเจ้านาย  ชอบยิ้มและพูดสัมมะสัมมา เวลาเรากล่าวขอบคุณว่า..เดมอกาเซ๊ะ...เหมือนคำว่า..ขอสุมาเต๊อะเจ้า 

ชาวเหนือเปิ่นว่าขออภัย...ชอบพูดเลี่ยง ๆ ไม่แน่ใจไม่แสดงตนออกมา คงเป็นเพราะคนชวาโบราณมีรากฐานทางวัฒนธรรมวิถีพราหมณ์-พุทธและถูกปกครองโดยต่างชาติมานาน

ยามเย็นผมก้มดูเม็ดทรายข้างทางเดินเห็นเป็นรูปกลม ๆ เหมือนไข่ปลามีทั่วไป  จากคนประเทศนี้ 220 ล้านกว่าคนไปไหนจึงเห็นแต่คน  เออเราก็คนเหมือนกันนะนี่  ฮิ ฮิ ฮิ.