การบริหารคนดื้อ

          จากประสบการณ์การทำงานของผม  ทำให้ผมพบ “คนดื้อ” ในทุกๆที่ครับ  ถ้ามองในแง่ดี ก็ถือเป็น “สีสัน” ของหน่วยงานครับ

 

          การบริหาร “คนดื้อ”  ผมยอมรับว่า “เหนื่อย” ครับ  เพราะทฤษฎีว่าด้วยการบริหารคนดื้อให้คนดื้อทำงาน  กว่าที่จะให้คนดื้อทำงานได้ ต้องผ่านขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงถึง  4  ระยะครับ

 

          ระยะแรก   ระยะปฏิเสธงาน   มีพฤติกรรม คือ ไม่สนใจว่าเป็นงานอะไร เกี่ยวข้องกับตนหรือไม่   จะต้อง “ปฏิเสธงาน”  เอาไว้ก่อน   โดยมากมักจะอ้างเหตุผลเชิงคลาสสิคว่า  “ตัวเองมีงานมาก ทำไม่ไหว”

          ระยะนี้  ตามทฤษฎีเขาบอกว่า ต้องแก้โดยให้เหตุผลถึงหลักการและความจำเป็นที่เขาจะต้องทำงานนี้

 

          ระยะที่สอง  ระยะเริ่มคิด จะมีพฤติกรรม คือ เริ่มคิดได้ว่างานนี้เกี่ยวข้องกับตนเอง  แต่ก็ยังคงปฏิเสธงานอยู่  โดยให้เหตุผลว่าตนเองไม่ถนัด   มีงานมากอยู่แล้ว  ทำไม่ไหว  ทำไมไม่ให้คนอื่นทำ

          ระยะนี้  เขาให้แก้ด้วยการชี้ให้เห็นถึง “ประโยชน์ที่เกิดขึ้น ” จากการที่เขาทำงานนี้

 

          ระยะที่สาม   ระยะเริ่มหาผลประโยชน์  ระยะนี้เขาจะเริ่มมองหาผลประโยชน์ที่เขาจะได้รับ  คือ ทำแล้วเขาจะได้อะไร

          ระยะนี้  ก็คงจะต้องหาผลประโยชน์ให้เขาครับ

 

          ระยะที่สี่   ระยะยอมรับ  เพราะเขาทำแล้วเขาได้ผลประโยชน์  นั่นคือ ทำงานนี้แล้วได้ผลประโยชน์แน่ๆ

 

          เท่าที่ผมพูดคุยกับผู้บริหารหลายๆท่าน ว่าหากเจอ  “คนดื้อ” ไม่ยอมทำงาน  จะบริหารอย่างไร  หลายคนตอบมาว่า  เขาก็แก้ปัญหาด้วยการ  “ให้คนอื่นทำ”  เพราะให้คนดื้อทำงาน ผู้บริหารมักจะเหนื่อยเป็นสองเท่า  บางครั้งผู้บริหารทำเสียเองจะดีกว่า

 

          ก็ “ง่ายดี” ครับ สำหรับการให้คนอื่นทำ  ในกรณีที่มีตัวเลือก

 

          แต่สำหรับผม ในเมื่อไม่มีตัวเลือก ก็คงต้อง “จำใจใช้คนดื้อให้ทำงาน” ครับ

 

          ไม่ทราบว่าจะ “ใจเย็น” ไปได้สักกี่น้ำครับ  ตามขั้นตอนที่ว่าไว้

 

                                               ขอบคุณครับ