มิหวังกระทั่งฟากฟ้า
กวีวรรคทอง ๑..เสียเจ้า
เสียเจ้าราวร้าวมณีรุ้ง มุ่งปราราถนาอะไรในหล้า
มิหวังกระทั่งฟากฟ้า ซบหน้าติดดินกินทราย
จะเจ็บจำไปถึงปรโลก ฤารอยโศกรู้ร้างจางหาย
จะเกิดกี่ฟ้ามาตรมตาย อย่าหมายว่าจะให้หัวใจ
จาก เสียเจ้า
อังคาร กัลยาณพงศ์
ปี พ.ศ. ๒๕๐๗
รักเจ้า ร้าวราน ปานเฉือน
ดุจเดือน เตือนค่ำ ย่ำเช้า
รักเจ้า รุมเร้า เฝ้าเศร้า
ตะวัน เยือนเย้า เศร้าใจ
ขอบคุณค่ะ
ความรัก ใช่การยึดครอง
แต่บางครั้ง อาจเป็นการเฝ้ามองอย่างเงียบเหงา
เฝ้ามองเธอ ดั่งเงา
ไม่หวังเข้า ยุดยื้อถือครอง
.........
ขอบคุณครับ ครูอ้อยสำหรับกำลังใจ
กานท์กวี