ขึ้นชื่อบันทึกแล้วก็นึกขำตัวเอง เพราะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะคะ ช่วงนี้เป็นโรคต่อมไทรอยด์อักเสบ ซึ่งทำให้มีอาการของการมีฮอร์โมนจากต่อมไทรอยด์ผิดปกติ แม้จะไปอ่านตำรามาแล้วถึงอาการต่างๆที่มีได้เพราะโรคนี้ ก็พบว่ากรณีของเรานั้นไม่ได้ตรงไปตรงมาไปเสียทั้งหมด เพราะร่างกายคนเราแต่ละคนไม่เหมือนกัน

ตั้งแต่จำความได้ เมื่อมีโอกาสเป็นโรคอะไรต่ออะไร ก็พบว่าเรามักจะมีอาการที่ต่างไปจากตำราเสมอๆ เรียกได้ว่าเป็นกรณีหายาก โอกาสเกิดน้อยมากๆทั้งนั้น ที่เห็นชัดๆและยังเป็นอยู่ก็คือ เป็นคนที่ทดสอบอาการภูมิแพ้เมื่อไหร่จะมีคะแนนความแพ้สูงมากๆ แพ้สารทุกชนิดที่เขามีให้ทดสอบ เคยตรวจด้วยวิธีทันสมัยที่ญี่ปุ่น ซึ่งตรวจจากเลือด เพื่อนๆร้องว่า ยูอยู่ได้ยังไง เพราะทุกตัวที่ตรวจขึ้นผลบวกว่าแพ้อย่างแรงทั้งนั้น แต่ทุกวันนี้ก็อยู่ได้เหมือนไม่แพ้อะไรเลย แต่ถ้าตรวจจะพบปฏิกิริยาทั้งนั้น เม็ดเลือดขาวชนิดที่เขาขึ้นกันเมื่อมีอาการแพ้ ก็มีค่าสูงกว่าปกติอยู่ตลอดเวลาอีกเหมือนกัน ไม่รู้จะภูมิใจหรือเศร้าใจดีนะคะ แต่ที่ดีแน่ๆคือ ไม่มีอาการที่เห็นชัดเจนนี่แหละ

มาวันนี้ที่เป็นโรครักษาหายช้านี่ก็อีก อาการที่เป็นก็แสนจะไม่ลงตัวคงที่เสียที ผ่านมาเกือบเดือนแล้วที่รู้ว่าเป็นอะไร ก็ยังมีอาการที่ประหลาดหลายๆอย่างปนกันอยู่เลย อาการที่น่ารำคาญมากๆ 2 อย่างที่เป็นก็คือ เหนื่อย และเหงื่อออกมากๆๆๆ

เรื่องเหนื่อยนี่ รู้สึกเลยว่าน่ารำคาญมาก เพราะบทจะมาก็มาอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองหัวใจเต้นเร็วขึ้นด้วย ไม่มีอาการหิว ไม่ได้กินจุขึ้น แต่บทจะเหนื่อยก็อยู่ดีๆเกิดขึ้นมา ไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับทำอะไร หมดพลังงานไปเฉยๆ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลย รู้สึกตัวเลยว่านี่คือโรคขี้เกียจอย่างที่เขียนเป็นชื่อบันทึกนั่นแหละค่ะ เป็นเองแล้วเข้าใจเลยว่าทำไมคนบางคนถึงไม่อยากทำอะไรเอาเสียเลย เคยสงสัยคนอื่นที่ได้เห็น แต่ตอนนี้เป็นเองแล้ว เข้าใจสุดๆเลยค่ะ ยังดีที่เป็นช่วงๆเท่านั้น พอหมดช่วงก็จะมีแรงทำอะไรต่ออะไรได้เหมือนเดิม เช่นตอนนี้ที่มานั่งเขียนอยู่นี่ ทั้งๆที่เมื่อสัก 3-4 ชั่วโมงที่แล้ว เป็นเจ้าหญิงขี้เกียจอยู่ค่ะ

ส่วนเรื่องเหงื่อออกมาก ก็เป็นอาการของโรคนี้ รำคาญแต่ก็เริ่มทนได้แล้ว เพราะเขาก็จะออกเป็นช่วงๆเหมือนกัน คิดว่านี่คือสาเหตุสำคัญที่ทำให้น้ำหนักลดไปได้ 3 กิโลในเวลาไม่ถึงเดือน ทั้งที่กินเท่าเดิม ออกกำลังกายน้อยลง (เพราะเหนื่อย ทำไม่ไหว) อันนี้ยกให้เป็นข้อดีของการเป็นโรคนี้สำหรับเรา

สรุปว่าเขียนบันทึกนี้เพื่อเป็นการเตือนตัวเอง และฝากถึงทุกท่านที่ยังสุขภาพแข็งแรงดี ให้ดูแลรักษาตัวกันให้ดีๆนะคะ เพราะถึงยามป่วยที่เราควบคุมตัวเองไม่ได้ทั้งหมดนั้น เราทำได้แต่เพียงยอมรับสภาพและเรียนรู้จากมันเท่านั้นเอง