ดีนะครับที่โรงเรียนผมไม่มีเหตุการณ์แบบนี้

ความสัมพันธ์ระหว่างครูกับผู้บริหารโรงเรียนที่มีอิทธิพลมากที่สุดกับชีวิตใน
โรงเรียน เพราะจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มต่าง ๆ ในโรงเรียน  รวมทั้ง
นักเรียนและผู้ปกครองด้วย             
          ครูที่ก้าวขึ้นตำแหน่งครูใหญ่ใหม่ ๆ มักจะตั้งความปรารถนาไว้ว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
ของครู  แต่คล้อยหลังไม่กี่เดือน จะกลับกลายเป็นฝ่ายตรงกันข้ามกับครู    เนื่องจากอยู่ในฐานะ
" ผู้บังคับบัญชา "   ที่มีลักษณะ  " เล็งผลเลิศ แต่หงุดหงิดง่าย "   ฉะนั้นสถานะของความสัมพันธ์
แบบ  " สบาย ๆ  เป็นกันเอง  ช่วยเหลือกัน เชื่อใจกัน  และเสมอต้นเสมอปลาย  "  จึงหาได้ยาก 
ครูใหญ่  มักจะคาดหวังให้ครู   " ทำให้ได้มากกว่าเดิม  แต่ได้รับการช่วยเหลือน้อยลง "   ครูใหญ่
จึงกลายเป็นตัวก่อปัญหาเสียเอง  
          รากเหง้าของปัญหาก็คือทัศนะต่างมุมระหว่างครูกับผู้บริหาร ไม่ว่าจะเกี่ยวกับเรื่อง
การประเมินผลนักเรียน  การประเมินผลครู   การจัดองค์กรใน โรงเรียน  หรือการจัดชั้นเรียน
ของนักเรียน  ซึ่งก่อให้เกิดความตรึงเครียด ความริษยา   และความขัดแย้งทั้งทางวิชาการและ
ส่วนตัว  แทนที่จะสร้างสรรค์สิ่งดีงาม เช่น ความถ้อยทีถ้อยอาศัย  และความก้าวหน้าทางอาชีพ
และส่วนตัว ครูใหญ่กับครูน้อย  เหมือนกับอยู่กันคนละด้านของเหรียญบาท ถ้าหัวขึ้นก้อยก็แพ้
ยกตัวอย่างเช่น  ถ้าครูยอมสอนชั้นควบ  ครูใหญ่ก็หมดปัญหา  แต่จะกลายเป็นการสร้างปัญหา
ให้ครูเสียเอง   
           ลักษณะของระบบโรงเรียนเป็นสิ่งกีดขวางความร่วมมือและบรรยากาศแบบเปิดมา
แต่แรกแล้ว    ครูใหญ่เป็นฝ่ายที่ต้องทำตามกระแสของผู้ปกครอง   ของสำนักงาน  ต้นสังกัด  
และของกระทรวงศึกษาธิการ  เป็นตัวกลางที่ทุกฝ่ายจ้องหาคำตอบ    ถ้าจะดูว่าครูใหญ่มีความ
สามารถมากน้อยเพียงใด   ก็ให้ดูว่า   สามารถคุมลูกน้องคือครูให้ทำงานได้ดีเพียงใด  ควบคุม
การใช้หลักสูตรได้ดีเพียงไร  ใช้งบประมาณได้ดีเพียงใด    และนำนโยบายไปสู่การปฏิบัติได้ดี
เพียงใด  ถ้าครูใหญ่มัวแต่ปกป้องลูกน้องให้ทำตามอำเภอใจ   ครูใหญ่นั่นเองก็จะประสบความ
เดือดร้อน จึงไม่ประหลาดใจเลยว่า ครูใหญ่และครูน้อยยืนอยู่กันคนละฝั่งคลอง หรือแม้ว่าจะลง
เรือลำเดียวกัน  ครูน้อยก็เป็นฝ่ายพายเรือตามที่ครูใหญ่เห็นดีเห็นงาม   ความขัดแย้งและความ
ตึงเครียดระหว่างครูและครูใหญ่เป็นตัวกัดกร่อนพลังที่มีค่ายิ่งของโรงเรียนให้ลดน้อยถอยลง