ใครที่ผ่านลงเมืองใต้มักจะได้ยินและชวนชิมข้าวยำกันอยู่เป็นประจำ ข้าวยำเป็นอาหารวิเศษของคนท้องถิ่นปักษ์ใต้มีเกือบทุกแห่งและราคาถูกกว่าข้าวผัด 2 เท่าตัว
เมื่อกี้นี้เข้าไปบันทึกที่บล็อกคุณมนัญญา ขอเล่าด้วยคน ที่อยากให้ผมนำเสนอเรื่องครูข้าวยำ เท่าที่นึกได้ตอนนี้เลยเขียนซะเลยนะ คือผู้เรียนบางส่วนเขาบอกว่า
เอาไม่ทันเรื่องวิชาบูรณาการที่มีครูมากเป็นเกือบ 10 คน แล้วเข้าไปสอนในบทที่ตนเองถนัดและสั่งรายงานบ้างหรือเอาตามที่ครูสั่ง คือ 10 คนก็ 10 เรื่อง ความหนักเลยไปตกอยู่กับผู้เรียนแล้วให้ผู้เรียนยำความรู้เหล่านั้นในสมองตนเหมือนลักษณะข้าวยำกินแล้วอร่อยกลายมาเป็นความรู้ที่ได้จากการเรียนนะ
แต่ผมมีความเห็นเรื่องครูข้าวยำดังนี้คือ ครูนั้แหละนำความรู้จากทุกบทของสาขาวิชานั้นมาบูรณาการในสมองของครูแล้วไปถ่ายทอดให้ผู้เรียนทั้งห้องโดยครูคนเดียวรับผิดชอบสอนวิชาเดียวนะนี่ ฮิ ฮิ ฮิ
สวัสดีครับ คุณมนัญญา
พึ่งเห็นแสงแดดออกมาจากก้อนเมฆในช่วงนี้ละ แดนใต้ยังคงมีธรรมชาติให้ชื่นชมสมอุราอยู่เสมอ ช่วงนี้ มอทักษิณ ผู้เรียนใกล้เข้าสอบปลายภาคกันแล้วละ หลังจากครูยำให้ผู้เรียนกินแล้วนะนี่ ฮิ ฮิ ฮิ
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์
ค่ะ..พอเข้าใจกระบวนการของครูข้าวยำแล้วค่ะ
ถ้าจะให้เข้าใจดีต้องนำไปใช้
ขอขอบคุณอาจารย์ค่ะ
สวัสดีครับ คุณ krukim
เออ...นะจะให้ดีต้องนำไปใช้ครับผม
ขอบคุณครับ
เรียนอาจารย์ที่เคารพคะ
การบูรณาการ มันเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ใช้ง่ายกว่าค่ะ
โดยเฉพาะการสอนความเป็นคน
สอนได้โดยที่ผู้เรียนไม่ได้รู้สึกตัว ดีกว่าการยัดเยียดในห้องเรียนมากเลยค่ะ
ขอให้อาจารย์มีความสุขในการทำงานนะคะ
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
สวัสดีครับ คุณ krukim
ผมพึ่งไปเห็นวิถีการเรียนที่ไม่ติดอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมมานะ แต่พาเก ๆ ไปดูสถานที่จริงแล้วให้เด้กอยากรู้สงสัยถามมีช่องว่างให้เขียนตามความเข้าใจของเด็ก ๆ นี่ที่มาเลเวียนะครับ
ว่าง ๆ แล้วจะบันทึกเรื่องนี้
ขอบคุณครับผม
สวัสดีครับ คุณ ครูอ้อย แซ่เฮ
ขอให้พบความสำเร็จนะครับผม
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณ Bright Lily
เห็นเจ้านกน้อยสีเหลือง ลอยละล่องไปในฟากฟ้า ดูงามตาดีจังครับ
มีความสุขมาก ๆ นะครับ
ขอบคุณครับ