รุ่งรางสว่างแล้ว

ยามรุ่งรางขอบฟ้าทอแสงเรื่อ

ตะวันเอื้อไออุ่นหนุนนำช่วย

เรืองรำไรลมอ่อนชอนระรวย

แต้มฟ้าสวยขลิบทองมองสุขใจ

 

ไก่แก้วขันบรรเลงเพลงย่ำรุ่ง

จึ่งสะดุ้งตื่นฝันในวันใหม่

อดีตลับเลือนลางกลางหทัย

เสียงแจ่มใสเจื้อยแจ้วแว่วกังวาน

 

ม่านหมอกขาวเฉียบเย็นเป็นม่านฟ้า

เหล่าดาราวิบวับลับสังขาร

ร่วงหายลับไปกับราตรีกาล

ล่วงเลยผ่านสู่สว่างกระจ่างวัน

 

จะค่ำแจ้งกี่ครั้งยังไม่รู้

ต้องเตรียมอยู่กี่คราจะแปรผัน

วันเดือนปีคลาเคลื่อนชั่วกัปกัลล์

กาลมิหันคืนหวนหรือรวนเร

 

ยามมืดหมนทนฝืนเช่นคืนค่ำ

ดั่งจะย้ำซ้ำซากจากหันเห

รอรุ่งรางอีกครั้งหวังคะเน

ที่จำเจซ้ำซากขอจากลา

 

ยามรุ่งรางขอบฟ้าพาสดใส

ขอเพียงใจเปี่ยมพลังสู้ปัญหา

ปิดฉากเศร้าเคยผ่านม่านน้ำตา

สักครั้งคราสมหวังดังตั้งใจ.....

[โชคธำรงค์ จงจอหอ]

เวลา เป็นกล ลวงให้หลง ขอให้ ปลดปลง ลงให้ได้

จะพบ ความว่าง กลางหทัย ซ่อนไว้ ไม่ไกล จากสายตา

[เก็จถะหวา]

สวัสดีค่าคุณโชคธำรงค์ จงจอหอ ขอบคุณค่า ข้อเสนอแนะที่ว่านี่เป็นแนวคิดที่ล้ำลึก เกือบจะไปถึงกาลหลุดพ้นโน่นเลยเทียวนะเนี่ย ต้องพยายามพิจารณาบ่อยๆเสียละ จะได้เป็นอิสระ ว่างจากการยึดติดผูกพันบ้าง