ชีวิต...คือ การเดินทาง

           ท่ามกลาง...ครอบครัวข้าราชการจน ๆ ได้ก่อกำเนิดชีวิตเด็กตัวน้อย ๆ น่ารัก ๆ ขึ้นมา คือ เด็กหญิงปิยะนุช  บัวโรย (น้องอาร์ต) นามสกุลไม่ใหญ่ไมโต แต่...ก็รู้จักกันในอำเภอแม่ระมาด เพราะคุณพ่อทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ทะเบียนที่ว่าการอำเภอแม่ระมาด  คุณแม่ขายอาหารที่โรงเรียนแม่ระมาดวิทยาคม 

            พอเริ่ม...เข้าสู่วัยรุ่นก็ใช้...นางสาวปิยะนุช  บัวโรย คุณพ่อ...คุณแม่เลี้ยงดูแบบสมัยใหม่  ให้เรียนรู้ด้วยตนเองแต่ต้องอยู่ในขอบเขตนะจ๊ะ ...  การเรียนก็ถือว่าใช้ได้ถึงระดับดีเพราะเราเลือกคบเพื่อนดี ๆ ตั้งใจเรียน พอถึงเวลาเที่ยวเราก็เที่ยวนะ...จะได้เรียนรู้สังคมภายนอกไง

             ราชภัฏพิบูลสงครามคือ...สถาบันที่เราภูมิใจ  เพราะเราได้อะไร ๆ หลาย ๆ อย่าง ตอนที่เข้ามาเรียนเราได้โควต้า..ปฐมวัย..เราก็เรียนไป เล่นไป เพื่อนในกลุ่มมี 6 คน ทุกคนเป็นเด็กทุนคือ......คุรุทายาท เราเป็นตัวแปลกปลอม อาศัยเขาไป....สุดท้ายเรียนจบก็คว้าเกียรตินิยมอันดับ 2 ภูมิใจมากเลย  พ่อแม่ยิ้มแก้มปริเชียว..สู้โว้ย

             พอเรียนจบปุ๊บ...ก็สอบบรรจุที่จ.กำแพงเพชร กริ๊ง กริ๊ง เสียงโทรศัพท์จาก ศน.ที่เรารู้จักโทรมาบอกผลสอบว่าเราได้อันดับที่ 7 โอ้พระเจ้าจอร์จ...มันยอดมาก  เราก็ได้เป็นครูสมใจ   ณ จ.กำแพงเพชร ครั้งแรกที่ไปรายงานตัว  ได้พบกับรองผอ. ให้ข้อคิดเราว่า"การที่เราสอบมาเป็นครูสิ่งที่เราหวังคือ ตัวนักเรียนที่ได้รับความรู้จากเรา ไม่ใช่ขั้นที่สวรรค์ประทานให้" เราจำได้ขึ้นใจ  ตอนนี้ทำงานมา 6 ปีกว่าได้ขั้น 2ครั้ง เอง เราย้ายโรงเรียนปัจจุบันเป็นโรงเรียนที่ 5 แล้ว เราก็เขียนย้ายไปตามหน้ามันก็ได้ย้ายจริง ๆ...

            อยากพูดถึงเรื่องราวของความรักบ้าง...ปัจจุบัน ตำแหน่ง นางปิยะนุช  พูลลาภ  ไม่โสดแล้วค่ะ เย้...ดีใจจังคานไม่ได้ขึ้นเลย  ความรักของเราเริ่มต้นที่ความใกล้ชิด...ความเห็นอกเห็นใจกัน  เพราะเราสอนโรงเรียนที่ลำบากมาด้วยกัน เดินไปสอน 1 วัน เขาเทคแคร์เรา...สุดท้ายก็ใช่เลยห้ามอิจฉาล่ะ...แล้วเราจะมาเล่าต่อนะ

           ความคาดหวังในวิชานี้

            หวังว่าจะได้ความรู้นะ...ไปสอนเด็กกะเหรี่ยงไง....

           ต้องไปแล้วล่ะ...เพื่อนชวนกลับบ้านแล้ว  วันหลังจะมาเล่าต่อ...