ช่อดอกไม้หรือก้อนอิฐ

          วันนี้มาทำงานตั้งแต่เช้า ไม่รู้เป็นเพราะอะไรจิตใจแจ่มใสเป็นพิเศษ หรืออาจจะเป็นเพราะวันนี้ประเทศไทยไม่มีนายกรัฐมนตรี มีแค่เพียงรักษาการณ์นายกฯ กระมัง เหลือบดูปฏิทินข้างฝา อ้าว เดือนนี้เดือนกันยายนแล้วซินะ และแล้ว ความหลังก็ผุดขึ้นในความทรงจำ

         เดือนนี้เมื่อปีที่แล้ว ในราวกลางเดีอน ผมพบตัวเองที่มุกดาหาร สถาบันสิรินธรจัดสัมมนานักจัดการความรู้ และเชิญผมให้เข้าร่วมในฐานะเครือข่ายที่เหนียวแน่น ที่มุกดาหาร ผมได้พบเพื่อนร่วมอุดมการณ์มากมาย ครูนงค์ จากนคร ครูอ๊อดจากสุรินทร์ และที่สำคัญได้มีโอกาสเรียนการใช้Blog จากท่านรองรัฐเขต  เพราะเหตุเกิดที่มุกดาหารนั่นเองที่ทำให้ผมมีโอกาสในการมีช่องทางการเรียนรู้มากยิ่งขึ้น

          ตกลงว่าผมใช้ Blog เป็นช่องทางของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้มาครบ 1 ปี เต็ม เขียนเรื่องราวเผยแพร่ไป 50 กว่าเรื่อง เฉลี่ย เดือนละ 4 เรื่องกว่า ๆ หรือสัปดาห์ละเรื่องเท่านั้น ถ้าถามว่าเกิดประโยชน์ใหม  ตอบโดยไม่ต้องคิดเลยว่า สุดยอด 

          เดือนกันยายน ของทุกปี เป็นเดือนแห่งการจากลา เพราะเป็นเดือนสุดท้ายของปีงบประมาณ ท่านที่อายุครบ 60 ปี ต้องเกษียญอายุราชการไป ทุกครั้งที่ผมเห็นบรรดา พี่ ๆ ทั้งหลาย ขึ้นเวทีเพื่อกล่าวอำลา ผมใจหายวูบ เพราะบางคนสนิทชิดเชื้อกับผมมากว่า 30 ปี  รางวัลแห่งคุณงามความดีจะปรากฏให้เห็นในวันนั้น  ว่าเป็นช่อดอกไม้หรือก้อนอิฐ 

          สำหรับผม คงตอบไม่ได้ว่า จะรู้สึกเช่นไรเมื่อได้มีโอกาสขึ้นไปยืนกล่าวคำอำลาบนเวที และคงตอบไม่ได้ว่า รางวัลที่ผมจะได้รับเป็นช่อดอกไม้หรือก้อนอิฐ

          หวังว่าทุกท่านคงอดใจรอได้นะครับ เพราะกันยายน ปีหน้า ท่านคงได้คำตอบที่ชัดเจน