บันทึกที่ทำให้ผมอบอุ่น

 

จุดเริ่มต้นของการสมัครใช้งานของ GotoKnow ก็ด้วยได้รู้จักรุ่นพี่ท่านหนึ่งทาง msn ท่านเป็นอาจารย์และชอบเขียนหนังสือ ผมแนะนำว่าทำไมไม่มาเขียนใน  GotoKnow ล่ะครับ ผมเห็นนักวิชาการมาแลกเปลี่ยนความรู้กันเยอะนะ พี่เค้าถามว่าสมัครอย่างไรล่ะ อืมม พี่เค้าอาจจะเก่งเรื่องเขียนแต่การใช้งานคอมพิวเตอร์หรืออินเตอร์เน็ตไม่ค่อยคล่อง ก็ส่งลิงค์แนะนำการใช้งานให้พี่ท่านอ่าน พี่ท่านก็ว่าอ่านไม่เข้าใจ ... อ้าว....เอาๆ เดี๋ยวผมลองสมัครดู สมัครเพื่อที่จะได้แนะนำพี่เค้า...เท่านั้นเองจริงๆ 

 

ผมเองตั้งใจจะเขียนบล็อกมานานแต่ไม่ใช่ที่นี่ ...ด้วยรู้สึกว่า โลกที่ Gotoknow นี่แตกต่างจากโลกที่ผมควรจะอยู่ หลังจากทดลองสมัครเพื่อให้รู้และแนะนำเพื่อนรุ่นพี่ให้เป็นสมาชิก เสร็จแล้วว่าจะส่งเมล์หาผู้ดูแลระบบเพื่อขอให้ลบบล็อกของผมออกไปจะได้ไม่เสียพื้นที่จัดเก็บบล็อกที่ว่างเปล่า 

 

แต่ผมก็ไม่ได้ส่งเมล์ที่ตั้งใจ และผมก็ได้กลับมา GotoKnow อีกครั้ง ส่วนเพื่อนรุ่นพี่ ท่านยังไม่ได้เขียนที่นี่แต่แว่วข่าวว่าไปใช้ HI ห้า...

 

ผมเริ่มต้นการเขียนอย่างไม่มีจุดมุ่งหมายอะไรทั้งสิ้น แค่อยากเขียนบันทึกเรื่องราวของตัวเองและเมื่อคุณครูอ้อย แซ่เฮ ได้สละเวลามาพิมพ์ข้อความทักทายอย่างผู้ใหญ่ใจดี ต่อมาท่านอาจารย์ Wasawat Deemarn ได้แวะมาพิมพ์ข้อความขอบคุณสั้นๆ ในบันทึกการลองใช้งาน Chrome ...  ผมก็ได้กลับไปตอบคำทักทายที่บล็อกของท่าน 

 

ซึ่งเมื่อตามไปอ่านบทความที่ท่านอาจารย์เขียนถามเกี่ยวกับการตอบบันทึกทำให้ทรรศนะในการเขียน GotoKnow ของผมเปลี่ยนไป รู้สึกว่าผมนี่เป็นคนใจคอคับแคบแฮะ เพียงเพราะรู้สึกว่าสังคมที่นี่ ไม่ใช่ที่ของตัวเองผมจึงก้มหน้าก้มตา เขียนบันทึกและไม่สนใจสิ่งรอบตัว ตั้งใจแต่จะเขียนๆๆ ไม่สนใจใคร มาคิดดูแบบนี้ถ้าจะมีมิตรภาพก็คงเป็นมิตรภาพที่เป็นแบบที่... เกิดเฉพาะคนบางคน คนบางกลุ่ม คนบางพวก...อย่างที่ท่านอาจารย์บอกไว้ แม้ว่าผมไม่มีความรู้มากมายจะบอกต่อ แต่ผมก็คิดว่ามีเรื่องราวมากมายที่อยากรู้ และมีหลายๆ ท่านใน GotoKnow ที่น่าจะยินดีถ่ายทอดความรู้ ต่อไปนี้ผมจะจุ่นวุ่นวายไปทั่วละนะครับ ผมชื่นชมใครผมก็จะไปให้ความชื่นชม  สงสัยก็จะท่องเที่ยวถามไปทั่วทั้ง GotoKnow นี่ละ  ^^