เมื่อฟังคำตอบแล้ว คงต้องมีมุมมองใหม่กับคำตอบที่ตอบแบบกำปั้นทุบดิน

เคยมั๊ยที่เวลาไปคุยกับใครแล้วถามข้อสงสัยในขณะที่ในใจคาดหวังคำตอบที่มีคำอธิบายให้เกิดความเข้าใจได้กระจ่าง แล้วปรากฎว่า คนตอบคำถามเขาบอกว่า เขารู้แต่ว่ามันให้ผลอย่างนี้ แต่อธิบายไม่ได้หรอกว่าที่มาที่ไปอย่างไร แล้วเราก็มีคำในใจขึ้นมาว่า ตอบแบบกำปั้นทุบดินอ่ะค่ะ

วันก่อนฉันมีโอกาสได้คุยกับอสม.กลุ่มหนึ่งซึ่งมีจิตอาสาเข้ามาช่วยดูแลคนในร.พ.ค่ะ เขากำลังคุยกันเรื่องการเรียนเลขคณิตของหลานๆกันอยู่ มีคนหนึ่งเล่าขึ้นมาว่า เพื่อนของหลานเขาคนหนึ่งคิดเลขได้เร็วมากๆ จนได้รับการคัดเลือกเข้าไปแข่งคณิตศาสตร์โอลิมปิกชนะ แต่เวลากลับมาเรียนที่โรงเรียนกลับได้คะแนนคณิตศาสตร์ต่ำที่สุดในชั้นเรียน 

ในเวลาเรียนนั้นเล่า เมื่อครูเริ่มให้โจทย์เลข พอครูเขียนโจทย์เสร็จลง เด็กคนนี้ก็จะลุกออกไปจากห้องบ่อยๆ แล้วก่อนจะออกจากห้องน้องเขาบอกกับเพื่อนว่า ข้อนี้มีคำตอบอย่างไร ทุกโจทย์ที่ครูให้ทำ เขาตอบถูกหมดทุกข้อเลยด้วยค่ะ

ทุกครั้งไปที่เขาทำเยี่ยงนี้ ครูที่สอนเลขอยู่จะเกิดความไม่พอใจและต่อว่า เอ๊ะ เธอนี่ทำไมไม่ตั้งใจเรียนนะ 

พอครูไปเห็นคำตอบที่เด็กบอกกับเพื่อนไว้ ครูนั้นอึ้งไปเป็นครู่ แล้วซักถามเด็กว่า ไหนเธอแสดงวิธีทำให้กับครูหน่อยซิ ว่าได้คำตอบออกมาได้อย่างไร 

เด็กก็ตอบครูว่า "ผมไม่รู้จะอธิบายทีละขั้นตอนให้ครูได้อย่างไร ผมรู้แต่ว่า พอผมเห็นโจทย์สมองผมมันบอกผมทันทีว่า คำตอบคือเลขตัวนั้นตัวนี้ ทุกทีไปครับ"

เด็กคนนี้เรียนอยู่ชั้นประถมต้นเองค่ะ  ท่านฟังเรื่องเล่านี้แล้ว ท่านว่ามันสะท้อนให้รับรู้และเรียนรู้อะไรบ้างค่ะ

ดอกหญ้า