คนเล็กๆ ที่ทำดีๆในบ้านเมืองเรานั้นมีอยู่มากมายเหลือเกิน ถ้าเรามองหา เราพูดคุย เราเปิดใจเราก็จะได้พบคนเหล่านี้รอบๆตัวเรานี่เอง เพียงแต่วันๆเราต่างก็มีกิจธุระประจำตัวมากมายจนไม่มีเวลาจะมาพูดคุยถามไถ่ทำความรู้จักใครได้จนลึกซึ้ง น่าดีใจที่เรามี GotoKnow เพื่อเป็นพื้นที่ให้คนเล็กๆทุกคนได้เขียน ได้คุย ได้เล่าความเป็นไปของตัวเอง เล่าความคิด (ที่วันๆเราแทบจะไม่มีโอกาสถ่ายทอดออกมาสักเท่าไหร่ ทั้งๆที่มีสารพัดเรื่องผ่านมาให้คิดได้ทั้งวัน) เล่าได้ตามใจเรา แวะไปอ่านเรื่องเล่าของคนอื่นได้ตามอัธยาศัย ทำให้เราได้พบกับคนที่คิดเหมือนเรา (ทั้งที่บางทีเราเคยคิดว่า ช่างไม่มีใครคิดเหมือนเราเอาเสียเลย) คนขวางโลก คนคิดต่าง คนไม่เหมือนใครรอบๆตัว ต่างก็ได้มาพบกันในโลกแห่งนี้ ได้มาให้กำลังใจกัน มีมิตรไมตรีต่อกันได้โดยไม่มีผลประโยชน์แอบแฝงอันใด ให้เพราะอยากให้ รับเพราะอยากรับ ทุกคนเป็นตัวของตัวเอง มีอิสระที่จะแสดงความเป็นตัวเองด้วยความเคารพความเป็นตัวตนของคนอื่นเช่นกัน

ปกติจะชื่นชมคนเป็นครู ยิ่งได้เห็นครูดีๆใน GotoKnow มากมายยิ่งทำให้ชื่นใจ วันนี้ขอพูดถึงครูเล็กๆคนหนึ่งที่เธอผันชีวิตจากครูในเมืองใหญ่ไปเป็นครูโรงเรียนเล็กๆ ด้วยความคิดที่น่านับถือ บันทึกของเธอที่เกี่ยวกับโรงเรียนยังมีไม่มาก แต่บันทึกในชีวิตประจำวันของเธอนั้น ทุกบันทึกแสดงให้เห็นถึงความคิด ความอ่านที่น่าชื่นชม เหมาะสมกับความเป็นครู ใครที่ได้อ่านก็อดที่จะพูดคุยโต้ตอบกับเธอไม่ได้ สังเกตดูได้ว่าแต่ละบันทึกของเธอมีคนอ่านไม่ใช่น้อยทีเดียว เธอคนนั้นคือคุณครูอ๋อย แอมแปร์~natadee  แห่งโรงเรียนบ้านสายหมอ อ.หนองจิก จ.ปัตตานี นั่นเอง

อ่านบันทึกต่างๆของเธอแล้วรู้สึกดี เลยขอเอามาบอกต่อให้เพื่อนๆที่ยังไม่เคยรู้จักเธอไปแวะเก็บความรู้สึกดีๆบ้างด้วยค่ะ  ขอบคุณ GotoKnow ที่ทำให้ได้พบคนเล็กๆดีๆที่น่าชื่นชมเสมอๆ