วันที่ ๒๘-๒๙ สิงหาคม ๒๕๕๑ ที่ผ่านมานี้ ผมพร้อมด้วยสมาชิกอีก ๓ ท่าน เราเดินทางโดยรถตู้ของคณะฯไปงานประชุมวิชาการ "เปิดขอบฟ้าคุณธรรมจริยธรรม" เพื่อไปเรียนรู้อะไรบางอย่าง ที่ต้องการมากคือ งานวิจัยคุณธรรมจริยธรรม และไม่พลาดหวังเมื่อได้ฟังแนวทางการทำงานวิจัยเกี่ยวกับเรื่องนี้

ในงานนี้มีการแสดงนิทรรศการด้วย โดยกลุ่มโรงเรียนที่ได้รับการคัดเลือกให้เป็นตัวแทนที่ดีในการเสริมสร้างนวัตกรรมคุณธรรมจริยธรรม

วันแรกเดินศึกษาไปเรื่อยๆ ไม่ได้ถามอะไรจากใคร วันที่ ๒ เตรียมเครื่องบันทึกเสียง (โทรศัพท์) และกล้องถ่ายภาพไป โดยหวังว่า จะไปพูดคุยกับเด็กๆ เหล่านั้นหน่อย ด้วยว่า ผมเป็นคนที่แพ้เด็ก เห็นเด็กๆทำเรื่องดีมีสาระแล้วให้รู้สึกปลื้มใจ วันที่ ๒ คนน้อยกว่าวันที่ ๑ (วันที่ ๑ ทราบว่า ประมาณ ๓๐๐๐ คนกระมัง) แต่เสียงของวันที่ ๒ ดังกว่าวันที่ ๑ เพราะมีการแสดงคอนเสิร์ตช่วงพักจากนักเรียนวัยใสด้วย

ผมเดินไปเรื่อยๆ ไปสะดุดเข้ากับโรงเรียนปากน้ำชุมพรวิทยา

"โอ๊ะโอ๋ เมื่อวานทำไมไม่พบ" จึงเข้าไปสัมภาษณ์ทันที พร้อมกับเตรียมเครื่องบันทึกเสียง เสียงการให้สัมภาษณ์แข่งกับเสียงคอนเสิร์ต (มาเปิดตอนหลัง เสียงชัดดี)

การที่ผมเป็นคนยั่วยวนกวนโอ๋ย ทำให้เด็กพึมพำออกมาว่า "เขี้ยวจริงๆพี่คนนี้" หรือ "เคี่ยวจริงๆพี่คนนี้" ไม่รู้คำไหนดี ยังไม่สามารถเปิดพจนานุกรมได้ในตอนนี้ คำนี้หมายถึง "กวนจริงๆ" ระหว่างที่ฟังการสัมภาษณ์ก็มองดูผลงานของเด็กๆไปด้วย เหลือบไปเห็นขอบกินบางชนิด จึงต้องเก็บภาพไว้ "นานแล้วสินะ นานมากทีเดียว ที่ไม่ได้เห็นไอ้ลูกแดงเป็นพวงนั้น...ตลอดถึงขี้ปลาเออะ"


สวัสดีครับ ท่าน ผอ.ครับ
สวัสดีครับ my sister