ชีวิตนี้ที่ได้เกิดมาก็เพราะความหลง หลงในรูป รส กลิ่น เสียง และสัมผัส อันรวมเรียกเข้าว่าเป็นกิเลส ตัณหา และอุปทาน

เมื่อมีความเกิดก็ย่อมมีความทุกข์ติดตัวขึ้นมาด้วยเสมอไป

บุคคลที่ที่ยังพอใจในการเกิดบุคคลนั้นย่อมเกิดขึ้น

ใคร ผู้ใด ที่สามารถถ่ายถอนความพอใจในการเกิดเสียได้ บุคคลนั้นย่อมตัดและวางภาระแห่งความทุกข์จากความเกิดนั้นเสียได้

แต่เมื่อใดที่เรายังพอใจในตัณหา และราคะ สุขและสนุกกับความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่โลกนั้นฉาบทา และปรุงแต่ง เมื่อนั้นเราก็ย่อมที่จะต้องประสพทุกข์อยู่ร่ำไป

ชีวิตนี้เราเกิดมาก็ย่อมมีความทุกข์ติดตามขึ้นมาด้วย เปรียบเสมือนกับเห็ดที่โผล่ขึ้นจากดินแล้วย่อมนำดินติดขึ้นมาด้วย

เมื่อใดเรายังมีชีวิต เราก็ต้องรู้จักความทุกข์ที่ติดตามมากับชีวิต และขันธ์ทั้ง ๕ นี้เอง เป็นตัวทุกข์

จงเรียนรู้ทุกข์ เพื่อรู้จักทุกข์

เมื่อรู้จักทุกข์แล้วจงวางทุกข์นั้นเสีย

เมื่อวางทุกข์เหล่านั้นได้ จิตของเราก็ย่อมที่พบกับความสุขที่แท้

สุขจากการที่ไม่ต้องเกิด

เมื่อไม่เกิดจึงไม่ทุกข์

เพราะทุกข์นั้นเกิดขึ้นสืบเนื่องจากการเกิด

การเกิดใดที่จะไม่ทำให้ทุกข์นั้นเป็นไม่มี...