ความโชคร้ายของมนุษย์ คือความไม่รู้ว่าตนเป็นคนโชคดี

ข้อคิดชีวิตอย่างง่าย

ความเป็นมนุษยมีค่ามากกว่าสิ่งใด

ชีวิตคือการลงทุน ตัวชีวิตคือต้นทุน  สิ่งที่ได้มาหลังจากการมีชีวิตคือกำไรทั้งหมด                       

การเกิดมาในโลกนี้ เหมือนการมาเที่ยว หรือไปเที่ยวต่งประเทศ  เราชื่นชมได้ทุกอย่าง

ที่เราเห็น ไม่ชอบทุกอย่างที่เราไม่ชอบ แต่เมื่อเราเดินทางกลับจะต้องวางทุกอย่างไว้ที่เดิม 

เพราะนั่นเป็นสมบัติของแผ่นดิน เป็นสมบัติของโลก  พอเสียที่เถิดความยึดมั่นถือมั่น

ว่าอันนี้อันนั้นเป็นของตน  เอาเพียงความสุข  ความเบิกบานใจติดตัวกลับไปก็พอ

เราปล่อยสมบัติทรัพย์สินให้คนอื่นเขาชื่นชมต่อไป หากเรามีโอกาสกลับมาเที่ยวใหม่ (เกิดใหม่)

เราก็คงได้มีโอกาสมาชื่นชมเก็บเกี่ยวความสุขใหม่  อริยทรัพย์ที่พระพุทธองค์ทรงสรรเสริญ

ไม่มีค่าหรอกหากนับเป็นตระกูลค่าเงินประเทศไหน ๆ   แต่ก็ไม่มีตะกูลเงินใดมาตีค่าราคาได้

อริยทรัพย์ที่ว่า คือบุญ  คือความสุข ความเบิกบานใจ อิ่มใจ พอใจ เป็นสมบัติที่แท้ของเราที่จะตามเราไปทุกหนทุกแห่ง

การลงทุนให้ได้กำไร คือการหัดทำความเข้าใจต่อชีวิต ทำความพอใจในสิ่งที่เรามี

ความโชคร้ายของมนุษย์ คือ การไม่รู้ค่าของความเป็นมนุษย์ คือการไม่รู้ค่าว่าตนเองโชคดี

            บทความจาก ปิยโสภณ   คัดลอกเป็นธรรมทายเผยแพร่โดย ครูสุเชษฐ์