ปากบารา จ.สตูล

หลังจากกิจกรรมความรู้ของพี่เต็มศักดิ์เสร็จสิ้น เราก็ออกไปทัศนศึกษากัน เรามีอาสาสมัครของละงู และปากบารา เป็นเจ้าภาพสองคน เป็นคนจัดโปรแกรม (แม้แต่พวกเราเองก็ยังไม่ทราบรายละเอียดว่าจะมีอะไรบ้าง ทั้งหมดแล้วแต่เจ้าของพื้นที่) เราทราบเพียงแต่ว่าเดี๋ยวเราจะไปดูชีวิตคนประมงและจะไปดูโบราณสถานบ่อเจ็ดลูก

  

เราเคลื่อนพลไปลงเรือหางยาวสามลำ เพราะเรามีกันทั้งหมด 50+ กว่าๆชีวิต ลำนึงเขาให้ไปไม่เกิน 20 คน มีชูชีพให้หมดทุกคน เราชำเลืองดูแดดแล้วก็พบว่าหมวกที่เตรียมมาน่าจะใช้คุ้มแน่นอน

ทะเลย่านสตูลนี้ค่อนข้างเงียบสงบ เพราะเป็น low season ของฝั่งอันดามันนี้ ไม่งั้นช่วงพฤศจิกายนเมื่อตะรุเตาเปิดเกาะ ก็จะคึกคักขึ้นมาอีกอย่างมาก การที่มีช่วง break จากนักท่องเที่ยวอาจจะทำให้ธรรมชาติมีการ recover ได้บ้างพอควร เรายังเห็น wild life และธรรมชาติที่ค่อนข้างสะอาดสะอ้าน แตกต่างจากหาดภูเก็ต พัทยา หรือกระบี่มากเลยทีเดียว

  

  

เริ่มต้นจากเรามีเหยี่ยวบินมาโฉบหาปลากินจากในน้ำ (เหมือนนัดมาแสดงเลย เตี๊ยมไว้ก่อนรึเปล่าเนี่ย) ทะเลค่อนข้างเงียบสงบ นอกเหนือจากเรือของพวกเราสามลำแล้ว ก็มีอีกไม่กี่ลำที่ (ตากแดดเปรี้ยง) แล่นออกมากลางทะเล คลื่นลมสงบสุดๆ (ลมสงบจริงๆ ทั้งๆที่เราอยากจะได้สักเล็กน้อย เพราะร้อนเหลือเกิน)

  

  

มาถึงกระชังปลา ก็มีการแสดงการให้อาหารปลา ที่น่าตื่นตาตื่นใจก็คือปลาช่อนทะเล ตัวเขื่องขนาดขาฝรั่งตัวโตๆทีเดียว บางตัวตัวใหญ่กว่าป๊อกแป๊ก ลูกสาวคนเล็กผมอีก พอโยนปลาลงไปปุ๊บ โอ้โห มันกระโดดขึ้นมาเหนือน้ำแย่งปลาเล็กๆกินกันโผงผางไปหมด เขาต้องมีตาข่ายขึงปากบ่อ เตือนเด็กๆว่าอย่าเอามือแหย่ไปเชียวนะ บางทีปลาเล็กที่โยนไปมันไปติดที่ตาข่ายปากบ่อ เจ้าช่อนพวกนี้ยังกระโดมางับลงไปกินได้เลย