ครูคือผู้สร้างคน

การสอนเด็ก......ในการจัดการศึกษา ขาดการให้ความสำคัญกับความต้องการของเด็ก  และการคำนึงถึงศักยภาพภายในของเด็กแต่ละบุคคล   การจัดการศึกษาให้เด็ก ครูคิดเพียงแต่ว่าเด็กต้องรู้ทุกเรื่อง จึงอัดสาระเนื้อหาแน่นมาก   ไม่สนใจการรับรู้ของเด็ก  .......ขาดการสร้างเด็กให้มีเครื่องมือที่จะเรียนรู้  สร้างความรู้ด้วยตนเอง คือวิธีคิด  จึงได้ยินคำกล่าวอยู่เสมอๆ “ เด็กไทยคิดไม่เป็น.”   ผู้ใหญ่ (ครู พ่อ แม่ ผู้บริหาร )  จะคิดแทนเด็ก  พูดแทนเด็ก  เด็กเป็นเพียงผู้รับคำสั่ง และปฏิบัติตาม  แม้จะมีเสียงจากครูว่า   การสอนได้เน้นเด็กเป็นสำคัญ  ตามพระราชบัญญัติการศึกษา 2542 ที่เขียนไว้ให้ครูปฏิบัติ แล้ว  ครูบอกให้เด็กคิดนอกกรอบ แต่ครูก็มีกรอบให้เด็กคิด    การให้เครื่องมือ(วิธีคิด )กับเด็ก ครูต้องรู้ลึกรู้จริง .....ไม่เช่นนั้นเด็กก็คือผู้รับความรู้ ครูก็คือผู้ให้ความรู้ดังที่ผ่านมา

                        พูดคุยจากประสบการณ์ที่ เริ่มเป็นครูตั้งแต่ พ.ศ 2519 สอนทั้งเด็กปฐมวัย  ประถม ปริญญาตรี และปริญญาโท    ซึ่งต้องการสะท้อนให้ครู (รวมทั้งผู้เขียนด้วย ) ช่วยกัน สร้างให้เด็กมีเครื่องมือ (วิธีคิด )ที่จะใช้เรียนรู้ด้วยตนเอง  และเรียนรู้อย่างมีความสุขจริงๆ   .....เมื่อวันศุกร์ที่ 8 สิงหาคม ไปนิเทศนักศึกษา ในชั้นเรียนปฐมวัย เป็น ร.ร.เล็กๆห่างจากตัวเมืองประมาณ 30กม.เด็กปฐมวัย อายุ 4-5 ปี คุยเก่งมากผู้เขียนก็คุยกับเด็กๆ ทุกคนก็บอก ชื่อของแม่ตัวเองให้ผู้เขียนฟัง  แต่พอมาถึงน้องคนหนึ่งเขาบอกกับผู้เขียนว่า หนูไม่มีแม่  ผู้เขียน ก็ได้แต่กอดแล้วชวนพูดคุย น้องเล่าให้ฟังอยู่กับยาย .............การสร้างคนสักคนหนึ่งให้เติบโตอย่าง อบอุ่น สมบูรณ์ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย  ครูคือผู้รับภาระสำคัญนี้...ภูมิใจเถิด   ครูคือผู้สร้างคน