สงสัยจะเป็นงานประจำของผมอีกเรื่องหนึ่งไปแล้วครับ สำหรับการเป็นวิทยากรให้กับบัณฑิตวิทยาลัยเกี่ยวกับเรื่องการเขียนวิพากษ์หนังสือให้กับนศ.ป.โท การนำเสนอผมก็ใช้มายด์แมบเมื่อปีแรกโน้นแหละครับ เพียงแต่ปีนี้ผมเปลี่ยนวิธีการนำเสนอหน่อยหนึ่ง คือ จะไม่พยายามพูดให้มาก แต่ให้ผู้เข้าร่วมได้ลงวิพากษ์เลย อาจจะเป็นเพราะผมไม่ค่อยจะชอบพูดอะไรซ้ำๆ บรรยายอะไรซ้ำๆ ในเรื่องเดิมบ่อยมั๊งครับ รอบนี้เลยรู้สึกว่า เบื่อจังเลย สงสัยปีหน้าต้องขอตัวไม่เป็นวิทยากรแล้ว

ผมเป็นอย่างนี้จริงๆ ครับ แม้กระทั่งวิชาหลักที่ผมรับผิดชอบในการสอน ผมเปลี่ยนเนื้อได้ทุกปีครับ ยึดแค่แก่นของคำอธิบายรายวิชา ส่วนรายละเอียดเรื่องที่สอนเปลี่ยนได้ตลอดมาครับ ซึ่งอาจจะเป็นข้อดีด้วยครับที่ผมสอนวิชาเทคโนโลยีการศึกษา ซึ่งเนื้อหาเปลี่ยนและเพิ่มได้ตลอด ที่เปลี่ยนไม่ได้มีไม่กี่ประเด็นครับ ซึ่งผมก็มักจะเปลี่ยนวิธีการสอนใหม่แทน ดีนะครับที่สอนมาได้เจ็ดปี ยังไม่เบื่อสอนเลยครับ

ข่วงเช้าของวันนี้แวะไปที่ห้องสาขาวิชาครับ เหลียวไปดูแผ่นกระดาษข้างห้อง ก็เห็นมีอะไรคืบหน้ามาหน่อยหนึ่ง แผ่นกระดาษนี้มีที่มาครับ ภายในแผ่นกระดาษชาดนี้เป็นมายด์แมบที่ผมขอให้วาดขึ้นเมื่อวันศุกร์ครับที่ผมแวะไปคุยกับเพื่อนอาจารย์ในสาขา แล้วก็ได้ประเด็นคุยกันว่า อาจารย์หลายท่านมักจะพูดว่า วิชาของฉันมันเป็นศาสตร์ที่ว่าด้วยทฤษฏี หลักการ จะไปทำวิจัยแบบ r&d ได้อย่างไร หรือคำบ่นที่ว่า โอ้ สาขาวิชาแนวนี้หาประเด็นทำวิจัยภาคสนามยาก ทดลองนะง่ายหน่อย ฮิฮิ ผมไม่เชื่อครับ วันศุกร์ที่ผ่านมา ผมเลยหยิบประเด็นสภาพห้องเรียนมาคุยกัน แล้วก็ได้ข้อชวนคิดขึ้น แล้วผมก็ฝากเอาไว้ว่า วันศุกร์หน้ามาคุยกันใหม่ แต่ทั้งหมดนี้มีคำถามอีกเยอะที่ต้องเตรียมคำตอบไว้สำหรับวันศุกร์หน้า ซึ่งวันนี้แวะไปดูปรากฏมีความคืบหน้าครับ ออ.ผมฝากไว้ก่อนกลับว่า แผ่นนี้ห้ามใครมาแกะออก ฮาฮา ท่านรองสั่งไว้ ใครจะมาแกะก็คอยดูแล้วกัน ฮิฮิ

ผมเห็นอาจารย์หลายท่านที่จะเริ่มทำงานวิจัยเจอปัญหาว่า ไม่รู้จะทำเรื่องอะไร หรือไอ้เรื่องที่จะทำนะไม่มีใครสนใจเลย  ซึ่งผมว่าที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะเราติดอยู่กับกรอบคิดเดิมๆ หากเปลี่ยนวิธีคิดใหม่ มองในมุมหน่อย เราก็เจอสิ่งดีๆ ประเด็นใหม่ๆ ที่น่าสนใจได้ไม่ยากครับ